***Για να κάνεις σύγκριση τιμών και να απολαύσεις τις φθηνότερες διακοπές, κάνε click εδώ!***
Από τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο
Έχοντας παντελή άγνοια της ''έννοιας'' ενηλικίωση, όλοι μας θέλαμε να τελειώσουμε γρήγορα το σχολείο και να χτίσουμε με τον δικό μας τρόπο τη ζωή μας. Δε μας άρεσε που έπρεπε να δίνουμε λόγο για το αν διαβάσαμε, για το τι ώρα θα γυρίσουμε σπίτι και γενικότερα για τη στάση που επιλέξαμε. Αυτή η βιασύνη δεν άφησε μερικούς από εμάς να χαρούμε περισσότερο τα μαθητικά χρόνια. Όταν καταλάβαμε πόσο απολαυστικά μπορεί να είναι τα μαθητικά χρόνια, το τελευταίο κουδούνι ήταν πλέον πολύ κοντά.
Προσωπικά, όταν συνειδητοποίησα πόσο γρήγορα τελείωσε το σχολείο δεν ξαναβιάστηκα για τίποτα, σε σημείο που άρχισα να αργώ ακόμα και στα ραντεβού μου. Είναι μάταιο να βιάζεσαι να περάσει ο χρόνος που ούτως ή άλλως θα περάσει και θα σου προσθέσει τα σημάδια του. Βέβαια, είναι κάποιοι άλλοι που βιάζονται να μεγαλώσουν ακόμα και όταν δεν είναι πλέον παιδιά. Θυμάμαι έναν τύπο που έκανα ψιλοπαρέα πριν καμιά δεκαριά χρόνια. Κυκλοφορούσε με γραβάτα από τα 27 του χωρίς κανένα ουσιαστικό λόγο. Πήγαινε στο ταβερνάκι της γειτονιάς σχεδόν πάντα ντυμένος σαν διευθυντής πολυεθνικής. Το φοβερό είναι ότι και το πρόσωπο του είχε αρχίσει να παίρνει εκφράσεις ανθρώπου πολύ μεγαλύτερης ηλικίας. Σκέφτηκα σε κάποια φάση να του πάρω μια βερμούδα για να τον πικάρω, αλλά πιθανότατα θα τη χρησιμοποιούσε για να μαζεύει τα νερά από το μπάνιο. Στην πορεία γνώρισα και άλλους τέτοιους. Δεν είναι λίγα, επίσης, τα κρούσματα από κοπελίτσες των 20 χρόνων, που δεν γελάνε πλέον με ωραία πειράγματα, επικαλούμενες (στον εαυτό τους) τη σοβαρότητα τους. Αλλά τα check in check in και οι selfie selfie.
Αλήθεια, γιατί βιάζονται όλοι αυτοί να μεγαλώσουν; Ποιος τους εγγυήθηκε ότι η ζωή είναι καλύτερη όταν είσαι μεγάλος; To μυαλό μου πάει στο χρήμα. Αρκετοί από αυτούς που βιάζονται να μεγαλώσουν, ονειρεύονται οικονομική ανεξαρτησία. Η φτώχεια φέρνει γκρίνια, αλλά και το χρήμα δεν είναι πανάκεια για όλα τα προβλήματα. Υπάρχουν άνθρωποι με ελάχιστα χρήματα στην τσέπη τους που περνάνε υπέροχα και υπάρχουν κάποιοι άλλοι με λεφτά, που προβληματίζονται επειδή δεν έχουν περισσότερα.
Οι μικρομέγαλοι δε γελάνε με κάποια ωραία αστεία από φόβο μη χαρακτηριστούν παιδιά, ενώ η επίκριση είναι μονίμως στο ρεπερτόριο τους. Αν τολμήσεις και κάνεις ένα λάθος, θα σ΄αντιμετωπίσουν με περίσσεια αυστηρότητα, λες και το σφάλμα σου θα τους στείλει στο λάκκο με τα λιοντάρια.
Δε μου αρέσουν καθόλου τέτοιου είδους άνθρωποι. Είναι σοβαροφανείς, αριβίστες, ρηχοί και σπάνια καλοί στη παρέα. Είναι ευλογία να κρατάς κάτι παιδικό στην ψυχή σου. Όπως ο φίλος μου ο Μάκης που συνάντησα πριν λίγες μέρες στην Ζάκυνθο. Ένας γίγαντας με παιδική ψυχή. Θα μπορούσε να παίζει μπάσκετ ακόμα και στα 50. Στην απέναντι πλευρά ο πρώην μικρόμεγαλος προσπαθεί ακόμα να καταλάβει πως πέρασαν τα χρόνια…
Για να βρείτε τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο στο facebook, πατήστε εδώ
