***Για να κάνεις σύγκριση τιμών και να απολαύσεις τις φθηνότερες διακοπές, κάνε click εδώ!***
Από τη Λένα Καλλιπολίτη
Ως λάτρης των ταινιών του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, νομίζω ότι αυτός ο τίτλος της ομώνυμης ταινίας με πρωταγωνιστή τον Λογοθετίδη, ταιριάζει και στις γυναίκες του 21ου πλέον αιώνα που έχουν περάσει την τρίτη δεκαετία της ζωής τους και δεν έχουν δεθεί με το ταίρι τους με τα ιερά δεσμά του γάμου ή κατά την προσφιλή έκφραση των διάφορων κατίνων του διαδικτύου και της τηλεόρασης "δεν έχουν ανέβει τα σκαλιά της εκκλησίας".
Αναρωτιέμαι μερικές φορές πόσο κατ' επίφαση συντηρητική και ανελεύθερη είναι η ελληνική κοινωνία. Αν δεν ακολουθήσει η ζωή κάποιου τις κοινωνικές νόρμες, συμπεριλαμβανομένης και αυτής του έγγαμου βίου, οι περισσότεροι σε κοιτούν με καχυποψία. Οι φίλοι, οι συγγενείς, οι γείτονες και οι συνάδελφοι στην καλύτερη περίπτωση σκέφτονται τι φταίει, και στη χειρότερη απλά κουτσομπολεύουν, η δε Ελληνίδα μαμά ανησυχεί για το πότε θα γίνεις μάνα και αυτή γιαγιά. Πάντως η ψυχολογική βία ασκείται απο πολλά μέτωπα. Γιατί όμως μια δεσποινίς επιμένει να παραμένει δεσποινίς; Διότι απλά δε θέλει να αναλάβει μια τέτοια ευθύνη.
Τον γάμο προφανώς θα ακολουθήσει η δημιουργία οικογένειας που συνεπάγεται κάποιες ευθύνες. Δεν θα συζητήσω ότι πρέπει να αναλάβει να φροντίζει το σπίτι για δύο, αν όμως γίνουν τα μέλη 3 ή 4; Πρέπει να παραμερίσει τις προσωπικές της επιθυμίες, τα χόμπυ της, τα ταξίδια, τις εξόδους της, την καριέρα της οτιδήποτε δηλαδή έκανε για τον εαυτό της και αυτά θα αντικατασταθούν απο σκούπισμα, σφουγγάρισμα, ξεσκόνισμα, μαγείρεμα, φροντίδα του μωρού. Μάλιστα το παιδί είναι μια δέσμευση μέχρι το τέλος της ζωής της. Αυτή η ιδέα είναι πράγματι τρομακτική για κάποιες. Ένας νέος άνθρωπος δημιουργείται και εξαρτάται πρωτίστως από τη μητέρα του, που πρέπει να τον προστατεύει από κάθε κίνδυνο για την βιολογική και ψυχική του υγεία, που θέλει να το μορφώσει, να αποκτήσει ισχυρό χαρακτήρα, να γίνει χρήσιμο μέλος της κοινωνίας, αλλά ταυτόχρονα να μην τον φορτώσει και με τις δικές της προσδοκίες επειδή νιώθει υπεύθυνη για την εξέλιξή του. Σκέφτομαι "πόσα μάτια και πόσα αφτιά" πρέπει να έχει μια μητέρα για να προστατεύσει το παιδί της από τους σημερινούς κινδύνους (πέρα από τα ατυχήματα) με όλα αυτά τα τραγικά συμβάντα που μαθαίνουμε κατά καιρούς: αποπλανήσεις, βιασμοί, μπούλινγκ, ναρκωτικά, κακές παρέες και άλλα τέτοια τρομακτικά. Ίσως αυτή η άρνηση να φαίνεται εκ πρώτης όψεως εγωιστική και ανώριμη, αλλά αν το καλοεξετάσει κάποιος ακόμα και η υπερβολική υπευθυνότητα οδηγεί στις παραπάνω σκέψεις της δεσποινίδος. Απλά δεν έτυχε. Πόσοι άνθρωποι είχαν ατυχίες στα ερωτικά τους ζητήματα; Το θέμα είναι να γνωρίσεις τον κατάλληλο άντρα την κατάλληλη στιγμή. Τον άντρα που δεν θα είναι μόνο καλός εραστής ούτε μόνο καλός σύντροφος ούτε μόνο καλός πατέρας, που θα είναι όλα αυτά μαζί.
Σε κρίση ειλικρίνειας μου έχουν εκμυστηρευτεί γυναίκες ότι τον σύζυγό τους τον παντρεύτηκαν γιατί κατάλαβαν ότι θα ήταν καλός οικογενειάρχης και ότι ο κάθε άνθρωπος κάνει για μια χρήση.Μου φάνηκε πολύ κυνικό, κάτι σαν συναλλαγή ότι έχουν γίνει συνέταιροι και συμπορεύονται "επ' αγαθόν της κοινωνίας βεβαίως- βεβαίως" (άλλη ατάκα από ελληνική ταινία!!!). Κάποιες άλλες δεσποινίδες ετών 39 ίσως να παραμένουν ρομαντικές και να μην έτυχε να γνωρίσουν αυτόν που θα τις εμπνεύσει ή να τον γνώρισαν και να τις παράτησε και να μη συμβιβάζονται με ανθρώπους "μιας χρήσης". Ο θεσμός δε λειτουργεί. Δεν ξέρω αν ευθύνονται οι άνθρωποι, οι συνθήκες, η εποχή. Πάντως τα διαζύγια στην Ελλάδα, αν και εκτιμάμε σαν λαός τον θεσμό της οικογένειας, είναι 40%. Δεν θα αναφερθώ στα ζευγάρια που ζουν συμβατικά και ο καθένας κάνει τη δική του ζωή, τότε το ποσοστό ανεβαίνει δραματικά. Κατά την προσωπική μου άποψη, δεν είναι παράλογο, να κουραστείς από την καθημερινότητα, να βαρεθείς και να ενθουσιαστείς από κάτι καινούριο, είναι μέσα στην ανθρώπινη φύση. Όταν όμως έχεις και την ευθύνη ενός άλλου ανθρώπου που φέρνεις στη ζωή και επηρεάζεις με τις επιλογές σου την δική του ζωή είναι προτιμότερο να αποπειραθείς να παντρευτείς και να αποτύχεις όταν εξ' αρχής γνωρίζεις ότι αυτό είναι το πιθανότερο σενάριο; Δε φοβούνται τη μοναξία. Ακους συμβουλές "κάνε ένα παιδί να έχεις ένα δικό σου άνθρωπο". Πέραν του ότι αυτό δείχνει ότι και οι γονείς δεν σκέφτονται ανιδιοτελώς είναι και μέγα λάθος. Κακά τα ψέματα, το ρητό "μια μητέρα μπορεί να μεγαλώσει 5 παιδιά, τα 5 παιδιά δεν μπορούν να προσέχουν μια μητέρα" επιβεβαιώνεται περίτρανα παρατηρώντας την πραγματικότητα. Τα παιδιά κάποτε μεγαλώνουν, έχουν τη δική τους ζωή και πολλές φορές δεν έχουν ούτε την οικονομική δυνατότητα ούτε τον χρόνο να βοηθήσουν τη μητέρα τους όταν είναι πλέον ανήμπορη.
Θυμάμαι τη φράση μιας διαζευγμένης γύρω στα 45, όταν συζητούσαμε για ένα της καινούριο φλέρτ που δεν της πήγε όπως θα ήθελε: "Ε τι περιμένεις; 50 χρονών είναι και δεν έχει παντρευτεί ποτέ, δεν θα ήταν προβληματικός;" Σε αυτό θα μπορούσε κανείς να ανταπαντήσει, με την ίδια λογική, ότι και με την ίδια "κάτι δεν πάει καλά" αφού χώρισε, άρα έκανε λάθος επιλογή. Ωστόσο, έχω γνωρίσει πολύ ισορροπημένους ανθρώπους που δεν έκαναν την "κοινωνικά ορθή" επιλογή ζωής και μη ισορροπημένους που έχουν την έξωθεν καλή μαρτυρία και μόνοι ισορροπημένοι δεν είναι. Όλες οι προσωπικές επιλογές, για αυτό λέγονται και προσωπικές γιατί δεν αφορούν τους συνανθρώπους μας. Συμπερασματικά: Δεν είναι ντροπή εν έτη 2016 ακόμα ψάχνουμε την έννοια της ελευθερίας της αυτοδιάθεσης, που θα πρεπε να είναι αυτονόητη για όλους;
Για να παραγγείλετε online το φαγητό που θέλετε, πατήστε εδώ
