Από τον Σπύρο Τσιώτση
Υπάρχει μια αναντίρρητη αλήθεια σε αυτό το σύμπαν και αυτή είναι ότι πολλά πράγματα τα κάνουμε και για να αρέσουμε στις γυναίκες. Η ασχολία με σπορ είναι ένα από αυτά. Έτσι μπορεί να μας αρέσει ένα σπορ αλλά άμα μας βλέπουν και κοράσια επί τω έργω με τα αθλητικά μας είναι άλλη φάση. Ως μπασκετικός, υπήρξα μεγάλη μπαλαδόφατσα μέχρι το γυμνάσιο. Δε βγάζει και πολύ νόημα αυτό έτσι; Ας το κάνω πενηνταράκια όπως θα έλεγε και ο μέγας Γεωργίου.
Είναι απλό βασικά. Στο γυμνάσιο, αν ήθελες να μετράς και να έχεις ένα κύρος, όφειλες να παίζεις μπάσκετ, ή τουλάχιστον, όπως στην περίπτωση μου να προσπαθείς χωρίς αποτέλεσμα. Οι κοπέλες πάντα γούσταραν τους αθλητές και όχι τους καλούς μαθητές, μπλιάχ. Κοιτώντας από μακριά στο χρόνο, έχει πλάκα ότι όλο αυτό γινόταν λίγο υποσυνείδητα, χωρίς να το καταλαβαίνουμε ούτε εμείς ούτε τα κορίτσια. Αν εξαιρέσεις τους αγώνες του ενδοσχολικού πρωταθλήματος (μεταξύ τμημάτων) και αυτού μεταξύ σχολείων, σπάνια τα κορίτσια μας έβλεπαν να παίζουμε μπάσκετ για πολύ ώρα. Αλλά ήταν η αύρα του μάγκα και νικητή που κουβάλαγαν ορισμένοι, που ενθουσίαζε τις συμμαθήτριες, έστω και αν δεν το παραδεχόταν ποτέ οι ίδιες. Μετά το πέρας του σχολείου, εγώ συνέχισα να παίζω μπασκετάκι σε αλάνες αλλά οι γυναίκες μάλλον εξαφανίστηκαν από την εξίσωση. Αν μάλιστα ποτέ ανέφερες σε παρέα ότι έπαιζες μπάσκετ, η μόνη ερώτηση ήταν «Παίζεις σε ομάδα;» και αν έλεγες όχι, η απαξίωση ήταν ακαριαία. Να προσπαθήσεις να εξηγήσεις ότι ασχολείσαι ώρες και κάτι σκαμπάζεις, ήταν μάταιο και καταστροφικό σε πολλές περιπτώσεις με αντίθετα αποτελέσματα. Νομίζω ότι όταν λες παίζω μπάσκετ με την παρέα μου, κατευθείαν στο μυαλό μιας γυναίκας εμφανίζεται η εικόνα ενός τύπου που σουτάρει με στυλ που του εξασφαλίζει τον περίγελο και την απορία των γύρω του, καθώς και ένα ποσοστό ευστοχίας 5-10%. Τα ψηλά παλικάρια που παίζουν σε ομάδες, δεν ξετρελαίνουν και πολύ τα κορίτσια, παρά μόνο αν είναι ήδη δικά τους. Εντάξει ωραία αισθάνεσαι βέβαια και εσύ και η κοπελιά σου, όταν σε βλέπει να παίζεις μπάσκετ.
Με τη μόδα των ανεξάρτητων πρωταθλημάτων το μπάσκετ λειτουργεί τώρα περισσότερο από ποτέ σαν ένα καλό εργαλείο ώστε να το παίζεις γκόμενος. Ειδικά αν είσαι μάστορας στις δημόσιες σχέσεις και τα σόσιαλ μύδια. Ανεβάζεις βιντεάκια από αγώνες, άρθρα συνεντεύξεις (αυτή η μάστιγα!!!! Θα μιλήσει κανάς άλλος ρε;;;) και αν είσαι μάγκας διαλέγεις και μια ομάδα που να παίζεις πολύ, όχι μια καλή ομάδα να γίνεις καλύτερος, στην Ελλάδα είμαστε. Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις αθλητών ομάδων, οι οποίοι κρεμάνε τις ομάδες τους, γιατί αυτά τα πρωταθλήματα έχουνε καλύτερη προβολή και κάλυψη!! Εκτός, από αυτή την κάλυψη όμως, αν βολεύει το μέρος και η ώρα, καλείς και κόσμο στον αγώνα και το παίζεις Τζόρνταν. Γιατί αν παίζεις σε μια ομάδα που λόγω επιπέδου σε έχει ανάγκη και παίζεις πολύ, οι αντίπαλοι θα είναι ανάλογης δυναμικότητας και θα μπορείς να κάνεις το κομμάτι σου. Έτσι, αγαπητέ φίλε μπασκετογαμπρέ το θύμα σου θα ενθουσιαστεί. Γιατί αν παίζεις μπάσκετ για να φανείς εσύ και όχι για να τα βάλεις με τους καλύτερους και να τεστάρεις τις δυνάμεις σου, τότε υπάρχει μια αναντίρρητη αλήθεια φίλε μου. Και εδώ που τα λέμε δεν είναι και κακός λόγος. Μόνο φρόντισε να είσαι εύστοχος γιατί η ελεύθερη βολή είναι το πιο δύσκολο σουτ.
