Από τον Σπύρο Τσιώτση
Σε μια συνομιλία σε σχόλια με μια φίλη στο facebook θυμήθηκα την ταινιάρα Death Proof του λατρεμένου Quentin Tarantino. Η υπόθεση είναι απλή, ψυχάκιας κασκαντέρ με βαθιά κόμπλεξ με τις γυναίκες έχει ένα αμάξι ειδικά φτιαγμένο για κασκαντεριλίκια και με αυτό στοχεύει και κυνηγά κάρχιες. Ή μάλλον για να το θέσουμε πιο σωστά γυναίκες που μέσα στην κόμπλα του αυτός θεωρεί κάρχιες ή ακόμα και καριόλες. Η ταινία αποτελείται από δυο τμήματα. Στο πρώτο, ο τρελάκιας σκοτώνει μια παρέα από σνομπ γκόμενες. Στο δεύτερο όμως τα βάζει με κάτι γυναίκες που μοιάζουν στην Beatrix (the bride) και αυτές τελικά τον σκοτώνουν. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι η ταινία είναι λίγο σεξιστική και τα βάζει με τις ωραίες γυναίκες. Τοποθέτηση λίγο αστεία αν αναλογιστεί κανείς ότι λίγα χρόνια πριν ο ίδιος σκηνοθέτης είχε γυρίσει το Kill Bill. Προσωπικά πιστεύω, ότι ο δημιουργός προσπαθεί να περάσει ένα μήνυμα πέρα από φύλα, αλλά βασιζόμενο στο πως κανείς επιλέγει να ζήσει τη ζωή του. Το λέει εξάλλου ο κακός της ταινίας, οποίον γνωρίζω τον γράφω σε ένα μικρό βιβλίο, με ένα χαρακτηρισμό δίπλα. Αυτό είναι ίσως το βιβλίο της ζωής. Ένας απολογισμός των μέχρι τώρα πεπραγμένων του καθενός.
Ίσως αυτός να είναι ο λόγος που επέλεξα να γράψω αυτό το άρθρο αυτές τις μέρες, που όλοι προσπαθούμε να κάνουμε έναν απολογισμό της χρονιάς που πέρασε. Επιστρέφοντας στην ταινία βλέπουμε δυο διαφορετικές κατηγορίες ανθρώπων. Η πρώτη ομάδα αποτελείται από δήθεν άτομα, γυναίκες που το παίζουν μοιραίες και πουλάνε εξυπνάδα, βασιζόμενες στην ομορφιά τους. Δηλαδή στην εικόνα πιο πολύ. Η δεύτερη ομάδα, αποτελείται ουσιαστικά από δυο ξενυχτισμένες κασκαντέρ και μια ηθοποιό. Οι κασκαντέρ, αποτελούν τον τύπο του ανθρώπου, που κοιτάνε το είναι και όχι το φαίνεσθαι, έχοντας κάνει πραγματικά τρελά πράγματα στη ζωή τους (το κατάρτι) για τις ίδιες και μόνο, και όχι σε κάποιο μπαρ για να ξελιγώσουν τον αντρικό πληθυσμό. Η διαφορετική κατάληξη τονίζει και την εκ διαμέτρου αντίθετη προσέγγιση που είχαν στο πως ζούσαν τη ζωή τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η σκηνή με τις πρώτες κοπέλες, όπου πηγαίνουν κάπου σε ένα αμάξι και η συνοδηγός για μαγκιά έχει βγάλει το πόδι της έξω από το παράθυρο. Ο δολοφόνος συγκρούεται μαζί τους και το πόδι κόβεται και εκσφενδονίζεται μέτρα μακριά. Σας θυμίζει κάτι; Ανόητοι θάνατοι σε τροχαία νέων ανθρώπων που οδήγησαν μεθυσμένοι, χωρίς ζώνη, κράνος κτλ. Γιατί θέλησαν να φανούν μάγκες βάσει των προτύπων της κοινωνικής ομάδας στην οποία επέλεξαν να ανήκουν. Επομένως, σκεφτείτε καλά σε ποια κοινωνική ομάδα θέλετε να ανήκετε και πως θέλετε να ζήσετε τη ζωή σας. Μέσα από ασταμάτητα ποστς και τσεκ ιν στο φεις; Ή μέσα από πραγματικές εμπειρίες με αληθινούς φίλους; Ξέρω αυτό ακούγεται κλισεδιάρικο και ολίγον συμβουλευτικό και φιλοσοφικό. Αλλά η αλήθεια είναι ότι είμαστε το άθροισμα των επιλογών μας. Αυτό δεν ισχύει μόνο όταν κάνουμε την αυτοκριτική μας αλλά και όταν κάνουμε κριτική στους άλλους. Άνθρωποι που για κάποιο λόγο δεν μας έχουν επιλέξει να είμαστε στη ζωή τους, γίνονται αποδέκτες της πικρίας μας, την οποία τους την εκφράζουμε με διάφορους τρόπους ενώ δε θα έπρεπε. Γιατί όταν μιλάμε και σκεφτόμαστε τοξικά, μέρος από αυτό το οξύ μένει μέσα μας και κάνει ζημιά. Αν κάποιος δε σε θέλει, είναι επιλογή του, εσύ απλά οφείλεις να πας παρακάτω όσο πιο γρήγορα γίνεται. Στο τέλος η ζωή δίνει σε όλους αυτό που τους αξίζει, αργά ή γρήγορα, Μπορείς να νομίζεις ότι δεν φταις ενώ εσύ έχεις το λάθος, θα φανεί αυτό παρακάτω και θα γραφτεί στο βιβλίο. Αυτό που έχει σημασία να θυμάσαι είναι ότι η στασιμότητα ισούται με το θάνατο και οφείλεις να προχωράς και να προσπαθείς πάντα για το καλύτερο. Είναι λίγο κάτι σαν αυτό το απόφθεγμα «Γιατί πέφτουμε; Για να σηκωθούμε…» αλλά με την παραδοχή ότι πολλές φορές πέφτουμε απλά γιατί κάνουμε μαλακία. Η αντίδρασή μας στο λάθος μας και στην κατάσταση στην οποία μας έφερε, είναι αυτή που θα μας καθορίσει για το πώς θα γραφτούμε στο μικρό μαύρο βιβλίο. Καλή χρονιά!
