Από τον Σπύρο Τσιώτση
Σε κάποια σχόλια σε ένα πόστ φίλης είδα την εξής δήλωση «Επειδή δηλαδή είναι καλό παιδί, πρέπει να βγούμε μαζί του;». Ή κάπως έτσι τέλος πάντων, αλλά αυτό ήταν το γενικό νόημα. Προσωπικά είμαι της απόψεως με το ζόρι παντρειά δεν γίνεται, αρά σωστή τοποθέτηση, μέχρι ενός σημείου βέβαια. Γιατί το ότι δεν τον γουστάρετε κάποιον που σας προσεγγίζει όμορφα δε σημαίνει ότι μπορείτε να συμπεριφέρεστε σαν αγροίκοι. Αρκεί βέβαια όπως είπαμε, να είναι ευγενικός και μετά την απόρριψη και κατά τη διάρκεια του πεσίματος, ως σωστός και τίμιος γύπας. Αλλά προληπτικά βρισίδια επειδή πριν από κάποιον άνθρωπο με τον οποίο μιλάτε πολιτισμένα, σας την έπεσε ένας γίββωνας, δεν δικαιολογούνται. Αλλά όμως αυτό το σχόλιο με έκανε να προχωρήσω σε μια νέα ανάλυση της μυθολογίας του κακού παιδιού. Το κακό παιδί είναι το αντίπαλο δέος του καλού παιδιού και ο φυσικός νικητής σε οποιαδήποτε μονομαχία για την καρδιά ενός κοράσιου. Αλλά μπορούμε να δώσουμε στη σύγχρονη κοινωνία έναν ορισμό του κακού παιδιού; Ή απλά πρόκειται για έναν αστικό μύθο ο οποίος κατασκευάζεται σε διάφορους κύκλους για συγκεκριμένα άτομα αναίτια; Υπάρχει πραγματικά κακό παιδί σαν την εικόνα που έχω εγώ τουλάχιστον στο μυαλό (τύπου Τζέημς Ντιν ασουμε) ή απλά είναι μια ταμπέλα που βάζουμε σε ωραία παλικάρια που έχουν επιτυχίες με το άλλο φύλο; Από πού βγαίνουν τα κακά παιδιά; Από τη φυλακή; Από κανά γυμναστήριο μήπως;
Όχι, ΟΧΙ!!! ΟΧΙ!! Τα κακά παιδιά κορίτσια τα δημιουργείτε εσείς. Συγγνώμη αλλά έτσι είναι και δεν είναι και κάτι κακό δηλαδή. Οποιοσδήποτε άνθρωπος είναι φυσιολογικό να του αρέσουν οι όμορφες παρουσίες. Έτσι λοιπόν και εσείς, δίνετε ένα ευγενικό ή αγενή πόδι στο καλό παιδί, που όλως τυχαίο είναι από άσχημο ως αδιάφορο και στον ευπαρουσίαστο, γοητευτικό, γυμνασμένο φίλο (από ένα έως και τρία στα τρία) γήπεδο να παίξει μπαλίτσα, μέχρι να σας ζαλίσει … και να πέσετε. Κάθε βλακεία σε προσπάθεια χιούμορ του καλού παιδιού στηλιτεύεται, ενώ ακριβώς τα ίδια λόγια από το κακό παιδί, ακούγονται σαν εκπληκτικό αστείο. Ένα, δυο, τρία μηνύματα το καλό παιδί; Απαντάτε μετά από ώρα και αν θέτε. Μονολεκτικά. Άντε μην παίρνει και πολύ θάρρος. Στέλνει το κακό παιδί; Άμεση απάντηση με φατσούλα. Λογικά όλα αυτά και δικαίωμα του καθενός σε ποιον θα μιλάει και πόσο. Αλλά ξεχνάτε ότι όλοι αυτοί οι εραστές – κακά παιδιά έχουν γνωστούς και φίλους καλά παιδιά. Αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει διαφορά τεραστία δύναμαι να πω, στη συμπεριφορά ανάμεσα στους δυο αγωνιστές. Έτσι, ξέρουν ότι μπορούν να τραβήξουν το σχοινί αρκετά παραπάνω. Και εκεί βρίσκεται η διαφορά ανάμεσα σε έναν χυδαίο πέφτουλα που στέλνει μπαμ!!! το πιστολίνο του στη δεύτερη πρόταση και σε έναν επιδέξιο γύπα που κυκλώνει συστηματικά το θύμα του. Εδώ αρχίζει να δημιουργείται το κακό παιδί. Λογικά για να έχει μια γοητεία κάποιος, συνήθως έχει και μια ευφυΐα. Άρα ένας έξυπνος άντρας που τραβάει τις γυναίκες, ξέρει και πώς να τις χειριστεί. Δυστυχώς όμως η εξυπνάδα δεν έχει σχέση και με το χαρακτήρα του καθενός. Με λίγα λόγια, όταν ένας επιδέξιος παίκτης καταφέρει να σας κάνει να ενδώσετε και ξέρει ότι υπάρχουν και αλλού χωράφια με πορτοκαλιές, θα σας χαιρετήσει σχετικά σύντομα. Τότε για σας γίνεται μαλάκας (αν δεν περιμένατε το αντίο δηλαδή, αλλιώς καλά περάσατε, ενήλικοι είστε) αλλά για μια θαυμάστρια κακό, άτακτο αγόρι. Δημιουργείται δηλαδή ένας μύθος γύρω από τον καρδιοκατακτητή που ουσιαστικά ταυτίζεται με το κακό παιδί που αλλάζει τις γυναίκες σαν τα υποκάμισα. Ενδόμυχα ακόμα και οι πιο φανατικές επικρίτριες του σεξισμού του, ελπίζουν ότι θα είναι αυτές που θα τον επαναφέρουν στον ίσιο δρόμο και θα συνάψουν μια κανονική αλλά θυελλώδη ερωτική σχέση μαζί του. Φέξε μου και γλίστρησα δηλαδή. Θα πηγαίνει παρακάτω μέχρι να βαρεθεί και να βρει κάποια που δε θα του τα πρήζει πολύ για την ικανότητά του. Δεν είναι κακό παιδί ρε κορίτσια απλά το έχει το μπίρι μπίρι και έχει και μια άλφα εμφάνιση τραβηχτική. Επόμενος μύθος. Τhis one is busted.
