Από τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο
Υπάρχει μια προκατάληψη από κάποιους για τις ελληνικές ταινίες, αφού απέχουν αρκετά ακόμα από τις αντίστοιχες ξένες, αλλά υπάρχουν και μερικές προσπάθειες που αξίζουν ειδική μνεία. Όπως πριν λίγα χρόνια, το Final Pay–Off (Η τελική αποπληρωμή) του Αλέξανδρου Λεονταρίτη, που επειδή ήταν ανεξάρτητη παραγωγή, δεν πήρε τη δημοσιότητα που του άρμοζε. Μια αρκετά καλή ταινία για τα ελληνικά δεδομένα, με επιρροές από το Drive.
Πριν λίγες μέρες είδα την ταινία του Τσαφούλια,’’ Έτερος Εγώ. Στην αρχή ήμουν λίγο επιφυλακτικός, αφού μια ελληνική ταινία μυστηρίου δεν φάνταζε και τόσο θελκτική στα αυτιά μου. Έχοντας δει και τον Δαδακαρίδη σε αρκετές σαπουνόφουσκες, ήμουν αρκετά επιφυλακτικός για τον αν θα μπορούσε να φέρει εις πέρας την αποστολή του πρωταγωνιστή εγκληματολόγου. Ο Πυγμαλιώνας όμως έκλεψε την παράσταση, δίνοντας ρεσιτάλ στο ρόλο του εσωστρεφή επιστήμονα που επισκέφτεται καθημερινά στο νοσοκομείο τον πατέρα του, που έχει δεν έχει καμία πλέον καμία επικοινωνία με το περιβάλλον. Όσοι έχουν ζήσει κάτι αντίστοιχο, μπορούν να καταλάβουν πόσο πολύ μπήκε στο ρόλο ο Δαδακαρίδης που ως έκτακτος συνεργάτης της αστυνομίας ήταν πάντα ένα βήμα μπροστά της.
Από κει και πέρα, καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας, υπήρχε ροή και καλό δέσιμο σκηνών. Βασισμένος στο αριστούργημα του Φίντσερ, Seven, ο Τσαφούλιας πήρε καλές ιδέες, έφερε και τον πολύ Φρανσουά Κλουζέ στην Ελλάδα για το κάτι παραπάνω και σκηνοθέτησε μια πολύ καλή ταινία για τα ελληνικά δεδομένα. Όχι, δε θα κατατρέξω σε λέξεις που άκουσα, όπως αριστούργημα, καταπληκτικό. Υπήρχαν ελλείψεις στην ταινία και ένα τραβηγμένο φινάλε, αλλά έστω κι έτσι ήταν ένα έργο που κέρδισε δικαίως τις εντυπώσεις.
Προσωπικά δε διαβάζω ποτέ τις κριτικές των κριτικών. Όχι γιατί τους θεωρώ αναξιόπιστους, αλλά γιατί πολύ απλά δεν ταιριάζουν τα χνώτα μας. Η τέχνη του να ξέρεις τι να διαβάζεις για να βοηθηθείς, είναι μεγάλη υπόθεση. Μου πήρε λίγο καιρό, αλλά τώρα ξέρω τι να διαβάζω για να μην την πατάω. Άλλωστε υπάρχουν και οι πρωινές προβολές για εμάς και τους ''και καλά'' πιο ειδικούς για να παίρνουμε μια πρώτη γεύση, αν ξυπνήσουμε νωρίς.
Ακούγοντας τον τίτλο ''έτερος εγώ'' σίγουρα δεν εντυπωσιάζεσαι. Αν όμως το δουλέψεις λίγο περισσότερο μέσα σου, θα δεις ότι πρόκειται για ένα ζητούμενο ζωής. Ακόμα και αν τώρα σε καίει το οικονομικό, πάντα γυρεύεις έναν άνθρωπο να σε καταλαβαίνει, να σ΄αγαπάει, να σου μοιάζει, να κάνετε μαζί πράγματα. Έναν άνθρωπο που όταν είσαι οργισμένος να ξέρει πώς να σε καλμάρει. Πόσους ανθρώπους έχουμε γνωρίσει που μπορούσαμε να κάνουμε τα πάντα μαζί τους; Αρχικά νομίζαμε πολλούς, στην πορεία κανέναν...
Για να βρείτε τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο στο facebook, πατήστε εδώ.
