Από τον Σπύρο Τσιώτση
Η σειρά του History Channel έκλεισε εδώ και μέρες τον τέταρτο κύκλο της. Αν δεν το έχεις δει πρόβλημά σου, γιατί θα στο πουμε: ο κεντρικός ήρωας, ο βασιλιάς Ράγκναρ πέθανε..επιτέλους. Λέω επιτέλους γιατί αν δει κανείς τη σειρά προσεκτικά θα δει ότι η ζωή στον κόσμο των Βίκινγκς δεν αποτελεί αυτοσκοπό, αλλά αναγνωρίζεται ως σημαντική και από τον τρόπο που κάποιος πεθαίνει όχι μόνο πως ζει. Μόνο οι γενναίοι πολεμιστές πάνε στη Βαλχάλα. Βέβαια ο Ράγκαρ δεν πίστευε στη Βαλχάλα όπως δεν πίστευε και στους θεούς. Σε κανέναν θεό για την ακρίβεια. Ούτε καν στο θεό του καλύτερου του φίλου του χριστιανού μοναχού Άθελσταν. Ο Ραγκνάρ πιστεύει μόνο στον εαυτό του και αυτή είναι η δύναμη αλλά και η αδυναμία του. Κανείς θεός δεν βρίσκεται πίσω από τις επιτυχίες του και μόνο αυτός φταίει για τις αποτυχίες του και για όσους πέθαναν από αυτόν ή εξαιτίας του. Ίσως απλά να προτιμούσε να είναι ένας αγρότης, όπως αυτοί οι υπήκοοί του που εγκατέστησε στην πρώτη του αποικία στην Αγγλία. Αλλά αυτό το όνειρο βάφτηκε κόκκινο καθώς πριν καλά καλά φύγουν οι Βίκινγκς, ο βασιλιάς Έκμπερτ, έσφαξε όλους τους Βόρειους άποικους. Αυτή η ιστορία πάντα θα στοίχειωνε τον Ράγκναρ. Ένα άνθρωπο που ήταν καταδικασμένος να ηγείται απλά γιατί μόνος αυτός μπορούσε να το κάνει τόσο καλά και το ήξερε.
Ο Τράβις Φίμελ ενσαρκώνει απίστευτα έναν ήρωα τόσο πολύπλοκο που παραμένει απρόβλεπτος μέχρι τη στιγμή που αποφασίζει πως πρέπει να πεθάνει ο ίδιος. Αφού έχει εξαφανιστεί από το θρόνο μετά την αποτυχία του να κατακτήσει εκ νέου το Παρίσι, επιστρέφει για να δώσει το τέλος που αξίζει στο όνομά του. Ένας βασιλιάς μύθος που κανένας δεν τόλμησε να κάτσει στο θρόνο του κατά την απουσία του, όπως κανείς δεν τολμά να τα βάλει με τον Όντιν, του οποίου απόγονος έλεγε ότι είναι ο Ράγκναρ. Πριν φύγει λοιπόν από τη ζωή, σχεδιάζει μια αποτυχημένη εισβολή στην Αγγλία. Όλοι νομίζουν ότι τρελάθηκε αλλά αυτός ξέρει ακριβώς που βαδίζει. Προς το θάνατό του. Όταν τελικά παραδίδεται αυτοβούλως στον βασιλιά Έκμπερτ, ο τελευταίος του εκμυστηρεύεται ότι δεν μπορεί να τον σκοτώσει. Οι δυο θανάσιμα πολιτικά αντίπαλοι, θα μπορούσαν υπό άλλες συνθήκες να ήταν καλοί φίλοι. Ο Ράγκναρ τότε κάνει την τελευταία πιο θαρραλέα στρατηγική του κίνηση. Στα χέρια του Έκμπερτ, ο οποίος τον σέβεται απεριόριστα, το χειρότερο που μπορεί να του συμβεί είναι ένας ανώδυνος ιδιωτικός θάνατος. Αλλά ο βασιλιάς θέλει να εξοργίσει και να ενώσει όλους τους Βίκινγκ. Ο Βασιλιάς Έιλε τον μισεί θανάσιμα. Έτσι ο Ράγκναρ ζητάει από τον Έκμπερτ να τον παραδώσει σε αυτόν, βέβαιος ότι ο Έιλε θα τον βασανίσει, θα τον εξευτελίσει και θα τον θανατώσει με φριχτό τρόπο. Όπως και έγινε. Αλλά όχι όπως ο περίμενε ο Βασιλιάς Έιλε που νόμιζε ότι θα καταφέρει να κάνει τον Βίκινγκ άπιστο να μετανοήσει και να ζητήσει συγχώρεση. Είναι απίστευτη η σκηνή όπου ο Έιλε βυθίζει ένα πυρωμένο σπαθί στον Ράγκναρ και τον κοιτάει στα μάτια. Αυτό που βλέπει τον φοβίζει. Ο Ράγκναρ δεν είναι ο ηρωικός σκοτσέζος Γουίλλιαμ Γουάλλας, που υπομένει έναν μαρτυρικό θάνατο περήφανος. Είναι ήδη νεκρός, είναι ήδη στη Βαλχάλα αν και δεν πιστεύει σε αυτήν, ίσως να είναι και ο ίδιος ο Όντιν. Ναι ίσως να είναι θεός. Όλα αυτά σκέφτεται ο Έιλε κοιτώντας τον στα μάτια, και αν και θρησκόληπτος φανατικός χριστιανός ο ίδιος, κλονίζεται. Καταλαβαίνει ότι ίσως να έκανε ένα μοιραίο λάθος που σκότωσε τον Ράγκναρ, αλλά είναι πολύ περήφανος να το παραδεχτεί. Ο Ράγκναρ πεθαίνει και μια θάλασσα Βίκινγκς συγκεντρώνεται για να εκδικηθεί. Τη μάχη με τον μικρό στρατό του βασιλιά Έιλε δεν μας τη δείχνουν καν αλλά η σκηνή λίγο πριν τη μάχη είναι αριστουργηματική. Αρχικά εμφανίζονται λίγες δεκάδες Βίκινγκ και η αλαζονεία του βασιλιά Έιλε μαζί με τη θρησκοληψία του επιστρέφουν. Εξάλλου έχει και έναν επίσκοπο δίπλα τους το πεδίο της μάχης. Θα τους συντρίψουμε εύκολα λέει. Σύντομα όμως οι λόφοι γεμίζουν με χιλιάδες Βίκινγκ και ο επίσκοπος μονολογεί, «..ο Θεός να μας βοηθήσει» για να του απαντήσει ο πιστός χριστιανός Έιλε «…δεν νομίζω ότι μπορεί». Έχει πάλι την ίδια απελπισμένη έκφραση που είχε όταν έμπηγε το σπαθί του στον Ράγκναρ και πλέον γνωρίζει ότι ο βάρβαρος που θανάτωσε δεν ήταν ένας απλός άνθρωπος. Ίσως να μην ήταν καν άνθρωπος. Ίσως ήταν ο ίδιος ένας από αυτούς τους φριχτούς θεούς των βαρβάρων που τον ξεγέλασε ώστε να οδηγήσει το βασίλειο του στον αφανισμό. Σίγουρα πάντως νίκησε το Θεό του αφού δεν γονάτισε ποτέ σε αυτόν. Στην πραγματικότητα σε αυτό που δε γονάτισε ποτέ ο Ράγκναρ ήταν στην εξουσία, στις προσωπικές επιπτώσεις από αυτή την αδιάκοπη πορεία προς τα εμπρός, προς την εξέλιξη. Ο Ράγκναρ Λόθμπροκ, μια μυθική φιγούρα των βίκινγκς που ίσως και να μην υπήρξε, είναι ουσιαστικά ένας επαναστάτης σε μια οπισθοδρομική παγκόσμια κοινωνία, όπως αυτή του μεσαίωνα, ο οποίος θέλησε να εξασφαλίσει μια καλύτερη ζωή για τους υπηκοούς του. Ελεύθερος από αυστηρές ιστορικές συμβάσεις, καθώς η ύπαρξη του είναι μια θολή υπόθεση, ο Τράβις Φίμελ έπλασε τον ήρωα όπως ήθελε. Ένας ήρωας που θυσίασε πρώτα την ψυχή του και μετά τη ζωή του για να βοηθήσει όσο μπορούσε τους ανθρώπους του, ως βασιλιάς.
Ο θάνατός του σεναριακά ήταν απαραίτητος για να προχωρήσει η ιστορία. Ο πέμπτος κύκλος είναι ήδη εν μέρει έτοιμος και αναμένεται να ανακοινωθεί η πρεμιέρα. Το κενό του Ράγκναρ είναι μεγάλο και αναμένεται να δούμε πως θα συμπληρωθεί. Φαίνεται ότι ένας μεγάλος παίκτης θα πρωταγωνιστήσει από τη μεριά των Άγγλων. Ο προσωπικά αγαπημένος Τζόναθαν Ρις Μάγιερ, είναι ένας γνωστός και πολύ καλός ηθοποιός και θα έχει δύσκολη δουλειά προσπαθώντας να γεμίσει το κενό του Τράβις Φίμελ. Ίδωμεν και περιμένουμε με ανυπομονησία τον πέμπτο κύκλο.
