Από τον Σπύρο Τσιώτση
Ένα πράγμα που δεν αντέχω με τίποτα είναι η μετριότητα να επιβραβεύεται, όταν εσύ έχεις φτύσει αίμα για να καταφέρεις κάτι και να φτάσεις κάπου. Το βλέπεις παντού σε αυτή τη χώρα, στη δουλειά σου, σε δραστηριότητες που κάνεις για χαβαλέ, στις διαπροσωπικές σχέσεις. Δεν μιλάμε πολλές φορές για υποκειμενικές καταστάσεις, αλλά γεγονότα που αναλύονται σε αριθμητικά δεδομένα. Ο ηλίθιος που ενώ σε βλέπει να έρχεσαι από χιλιόμετρα μακριά (επειδή βιάζεσαι, έχεις καλύτερο αμάξι, είσαι καλύτερος οδηγός) δεν κάνει στην άκρη να διευκολύνει την οδική κυκλοφορία, είναι το πιο κλασικό παράδειγμα από όλα. Ο ρουφιάνος στη δουλειά που κάθεται και αναφέρει αν πήγες μια φορά παραπάνω τουαλέτα ή έκανες μεγαλύτερο διάλειμμα για μεσημεριανό, ενώ ο ίδιος είναι πολύ χειρότερος υπάλληλος από σένα. Σε περίπτωση μείωσης προσωπικού όμως μάντεψε ποιος θα φύγει. Το άτομο (ανεξαρτήτως φύλου) που το παίζει πολυδιαβασμένο και πανέξυπνο στην παρέα σου και αν διαφωνήσεις και δεν μπορεί να αντικρούσει το επιχείρημά σου, σου βάζει μια ταμπέλα και σε εκμηδενίζει με ύβρεις υπό το χειροκρότημα του πολιτικά ημιμαθούς όχλου.
Αν ανήκεις στην ηλικία των 25-30 ετών σε 10-15 χρόνια μπορεί να τον δεις να ασχολείται με την πολιτική χρησιμοποιώντας τα ίδια ηλίθια κλισέ. Ο πανίβλακας στα διάφορα σπορ που κάνεις για αναψυχή και σε σκοτώνει στο ξύλο, επειδή δε μπορεί να σε σταματήσει αλλιώς και αν πεις κάτι, πετάει την άλλη κλασική ατάκα «… είναι αντρικό άθλημα, αν δεν μπορείς μην παίζεις». Εδώ το μόνο που σπαταλάς ευτυχώς είναι ο ελεύθερος χρόνος σου αφού μπορείς να επιλέξεις την άλλη φορά κάποια άλλη δραστηριότητα ή χώρο. Το πρόβλημα όμως είναι ότι αυτή η νοοτροπία να κοντύνεις τον άλλον για να τον φέρεις στα μέτρα σου κυριαρχεί στους πιο σημαντικούς τομείς σε αυτή την πολύπαθη χώρα.
Στο δρόμο μπορεί να προκαλέσεις δυστύχημα, στην εταιρεία να τη φαλίρεις και να στείλεις ανθρώπους στο δρόμο, στην πολιτική εν τέλει να καταστρέψεις τη χώρα όπως και έγινε δυστυχώς. Φυσικά για αυτό το φαινόμενο φταίνε και οι άνθρωποι που υπερέχουν και δε ζητάνε το δίκιο τους. Ή μάλλον ακόμη χειρότερα όχι το δικό τους δίκιο, αλλά το σωστό και φυσιολογικό για όλη την κοινωνία. Θυμάμαι μια κουβέντα που είχα με έναν φίλο σχετικά με το να διεκδικείς αυτό που σου ανήκει. Του έλεγα δεν είναι καλό να τσακώνεσαι και τότε αυτός μου είπε «… ε τότε κάτσε να σε σκίσουν όλοι!!». Αρκετά χρόνια αργότερα το μόνο ερώτημα που έχω δεν είναι αν πρέπει να τσακωθώ αλλά στο πώς να κατανείμω καλύτερα τις δυνάμεις μου, γιατί σε αυτήν εδώ τη χώρα, όρεξη να έχεις μπλέκεσαι σε καβγά κάθε ώρα. Αλλά είναι αναγκαίο πλέον, όλοι μας, όταν καταλαβαίνουμε ότι κάτι μας αξίζει να το διεκδικούμε, για το καλό όλων μας. Η περίοδος χάριτος για τη χώρα έχει τελειώσει εδώ και καιρό. Ώρα είναι να τελειώσει και αυτή όλων αυτών που μας οδήγησαν εδώ.
