Από τον Σπύρο Τσιώτση
Το ερώτημα που μας ετέθη σήμερα είναι απλό αλλά δύσκολο. Αξίζει τελικά να είσαι καλό παιδί; Βασικά κάπου εδώ είναι αναγκαίο να κάνουμε ένα διαχωρισμό στο τι εννοεί ο καθένας καλό παιδί. Είναι ένας όρος που έχει ίσως παρεξηγηθεί και συνδεθεί με τον χαρακτηρισμό που δίνουν οι γυναίκες, σε αντιδιαστολή με το κακό παιδί. Από τη στιγμή που όλες σχεδόν οι γυναίκες, τουλάχιστον σε κάποια στιγμή της ζωής τους, ποθούν αυτόν το γοητευτικό ‘αλήτη’, τότε αναλογίσου το να είσαι καλό παιδί που σε αφήνει.
Υπάρχει ο ορισμός που δίνουν οι γνωστοί και οι φίλοι σου. Λένε λοιπόν για σένα ότι είσαι καλό παιδί, ότι μπορούν να βασιστούν πάνω σου, ότι είσαι ένα αξιόπιστο άτομο. Σημαίνει όμως αυτό ότι είσαι καλό παιδί; Είσαι ο τύπος που τρέχει να περάσει τη γριούλα από το δρόμο εθελοντικά; Με ένα μεγάλο χαμόγελο ζωγραφισμένα στα χείλη; Ή μήπως είσαι ο τσαντίλας που θα σκεφτείς «που πάει θα τη σκοτώσει κανείς….» και τη βοηθάς οκ από καλοσύνη αλλά και από κοινή λογική. Μετά ακούς τις ευχαριστίες και ταυτόχρονα στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου, σκέφτεσαι ότι αν οδηγούσες και περνούσες γρήγορα, θα άρπαζες καμία κατάρα… Αυτό που σου περιγράφω δεν είναι το καλό παιδί, απλά το ξηγημένο. Έχει μεγάλη διαφορά.
Όπως για μένα μεγάλη διαφορά έχει το αλάνι, κακό παιδί από τον απλό συνηθισμένο μαλάκα που ευδοκιμεί πολύ στη χώρα μας και το παίζει μάγκας. Κορίτσια σας έχω νέα, δεν έγινε μαλάκας τελευταία, ήταν πάντα(κάτι δικά μου). Υπάρχουν λοιπόν πολλές κατηγοριοποιήσεις καλού παιδιού. Μέχρι και ο αθλητικός δημοσιογράφος ο Χατζηγεωργίου έχει τη δικιά του, όταν περιγράφει και μας λέει ότι ο τάδε παίκτης είναι και πολύ καλό παιδί. Δε μας ενδιαφέρει Δημήτρη μου και τόσο αυτό… Την μπαλίτσα να βάζει στο πλεκτό.
Αν είσαι πολύ καλό παιδί σε σχέση με τη γυναικεία οπτική, στην αλλαγή πακέτου θα βγεις κερδισμένος. Τι λες πάλι Σπύρο; Τι αλλαγή πακέτου; Κατά τη θεωρία ενός φίλου μέχρι τα 24-25 οι γυναίκες είναι στη φάση του ζουζουνίσματος (έτσι το είπε ο δάσκαλος δεν φταίω εγώ..) και άρα τις τραβάνε και τα πιο περιπετειώδη κακά παιδιά. Λίγο η μετεφηβική φάση λίγο η φοιτητική ζωή, θέλουν κάτι πιο έντονο, όχι κάτι ασφαλές. Μετά όμως, τελειώνει το πανεπιστήμιο, αρχίζει η δουλειά, επιζητούν μια σχετική σταθερότητα. Είναι η εποχή όπου κοιτάνε χαρακτήρα, επαγγελματική πορεία (χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα λεφτά). Μια σχέση που τελικά θα καταλήξει σε γάμο και οικογένεια αν όλα πάνε καλά. Αλλάζουμε δηλαδή το πακέτο της περιπέτειας και παίρνουμε το πακέτο της ασφάλειας.
Την άλλη κατηγορία του καλού παιδιού, που τρέχει να τους βοηθήσει όλους χωρίς αντάλλαγμα και πολλές φορές τον εκμεταλλεύονται, ούτε να τη σκέφτομαι δε θέλω. Η ενέργεια και ο χρόνος μας είναι πεπερασμένα για να τα σπαταλάμε απερίσκεπτα σε άτομα που δεν αξίζουν. Την ίδια στιγμή που καλό μου παιδί, βοηθάς έναν αχάριστο και άχρηστο, κάποιος μπορεί να χρειάζεται πραγματικά τη βοήθεια σου και να την αξίζει. Γι’ αυτό δε συμφέρει και πολύ να είσαι καλό παιδί, για κανέναν. Φτάνει να είσαι σωστός και να πράττεις ανάλογα, γιατί στο τέλος οι πράξεις μας είναι αυτές που μας καθορίζουν.
