Από τον Σπύρο Τσιώτση
Αξίζει να υπάρχεις φίλε μου, για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει; Την πρωτοάκουσα στο ''Πόρτο Ρίκο'', αλλά αυτή η φράση έχει κοσμήσει πολλά δακρύβρεχτα τζιφακια. Αργότερα έμαθα ότι την είχε πει ο Τσε Γκεβάρα, απόδειξη ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορούν να καταστρέψουν ακόμα και τα καλύτερα γραπτά. Το ερώτημα όμως είναι αξίζει; Καταρχάς αν δούμε τη ζωή του ανθρώπου που διατύπωσε τη φράση, είναι βέβαιο ότι έζησε βάσει αυτής. Μετά την επιτυχία της Κουβανέζικης Επανάστασης, δεν έμεινε στην ασφάλεια της Αβάνας, αλλά προσπάθησε να εξαπλώσει το επαναστατικό κίνημα σε όλη την Λατινική Αμερική, για να το πληρώσει τελικά με τη ζωή του.
Αν εφαρμόσουμε αυτή την αμφίδρομη σχέση ισχύς, λόγων και έργων στη ζωή μας, ακολουθώντας τα όνειρά μας, που θα καταλήξουμε; Ο τελικός απολογισμός θα είναι θετικός ή αρνητικός; Νομίζω πως θα είναι το πρώτο αν δεν έχουμε συνηθίσει να λέμε πρώτα από όλα στον εαυτό μας ψέματα. Γιατί τι είναι ουσιαστικά αυτό το όνειρο το οποίο η φλόγα του μπορεί να μας κάψει; Είναι κάθε ριψοκίνδυνη απόφαση που παίρνουμε στη ζωή μας για να καταφέρουμε αυτό που επιθυμούμε Αυτό που επιζητούμε πραγματικά. Όταν λοιπόν κατευθυνόμαστε αντίθετα από αυτό που ακούγεται από τη φωνούλα μέσα μας, είναι μια ήττα. Μια μικρή ήττα ίσως. Αλλά πολλές φορές καθημερινή, επαναλαμβανόμενη. Μια ήττα σε λούπα, που μας ποτίζει σιγά-σιγά και μας κάνει να την αποδεχόμαστε, να ζούμε με αυτή, να πορευόμαστε κρατώντας την από το χέρι, αλλά κάνοντας ότι δεν τη βλέπουμε. Είναι ο δρόμος της απώλειας, χωρίς απώλειες. Γιατί κάθε μέρα χάνουμε και από λίγο.
Είναι όμως τόσο εύκολο να ακολουθήσει κανείς και να ζήσει το όνειρό του; Ρητορική ερώτηση. Αλλά αυτός ο κόπος, αυτός ο κίνδυνος είναι ίσως στοιχεία που προσθέτουν στην αξία του στο τέλος. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι κάθε όνειρο είναι μια Ιθάκη. Όμως είναι κάτι περισσότερο από αυτό, είναι ένα δημιούργημα σου που το χτίζεις σιγά-σιγά. Στο τέλος είναι ένα κομμάτι από σένα και όταν το κοιτάς καθρεφτίζεται ένα μέρος σου. Και όλο αυτό ίσως είναι μια ζωή, ίσως όμως είναι και μια στιγμή. Ποτέ κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα καθώς ο χρόνος περνά γρήγορα όταν είσαι ευτυχισμένος. Κυλάει πιο αβίαστα.
Θα μπορούσα να δώσω άπειρα παραδείγματα στόχων και ονείρων για τα οποία αξίζει να καείς, μόνο και μόνο για να πετάξεις έστω για λίγο ψηλά. Εργασιακά και προσωπικά ίσως τα πιο απτά. Κάνεις μια δουλειά που δε σου αρέσει και όταν σου δίνεται η ευκαιρία δε φεύγεις. Μένεις παγιδευμένος στη ρουτίνα, αντιπαραγωγικός, χωρίς να προσφέρεις στην κοινωνία. Το ίδιο σε μια σχέση, σε έναν γάμο, σε μια οικογένεια που ποτέ δε θα είναι ευτυχισμένη κατά βάθος. Θα σέρνεται μαζί σου, όπως εσύ θα σέρνεις τις σκέψεις σου σε εκείνη τη στιγμή που συμβιβάστηκες προσωρινά αλλά ουσιαστικά ανεπιστρεπτί. Γιατί όσα ψέματα και να λες στον εαυτό σου κάποια μέρα θα εκραγείς γιατί τότε φοβήθηκες να μην καείς.
Αμφιβάλλεις αν αξίζεις να ακολουθήσεις το δρόμο μέχρι τέλους. Έστω όμως κάποια στιγμή είναι ανάγκη να κινηθείς μπροστά, να περάσεις απέναντι, γιατί αργά αλλά σταθερά το τέλος θα σε προλάβει. Και τότε το τέλος, δε θα είναι μόνο μπροστά σου αλλά και πίσω σου και εσύ δε θα έχεις που να πας.
