Από τον Σπύρο Τσιώτση
Την ξέρετε την ιστορία με τον Αριστείδη τον Δίκαιο στην αρχαία Αθήνα όπου τον εξοστράκισαν βασικά γιατί πολλοί εκνευρίστηκαν που τον έλεγαν δίκαιο; Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι ο Αριστείδης δεν είχε κολλήσει στον εαυτό του τον τίτλο. Άλλοι του είχαν κολλήσει το παρατσούκλι. Αντίθετα οι τραγουδιστές του έντεχνου έχουν υιοθετήσει μια βαριά ταμπέλα για τον εαυτό τους. Τόσο βαριά που κατά τη γνώμη μου η μουσική τους ποιότητα δεν μπορεί να την κουβαλήσει. Γιατί αν θέλουν εμμέσως να συνδεθούν με το ρεύμα του Art Rock, υπάρχουν πολλά προβλήματα, εκτός της χαλαρής έννοιας του όρου που εισήχθη τη δεκαετία του ’60 για πειραματισμούς της βασικής σκηνής του Ροκ. Πρώτα απ’ όλα για να το πούμε ωμά δεν έχουν την καλλιτεχνική παιδεία και την τεχνική εκπαίδευση. Και όμως, δεν έχω διαβάσει πολλές κριτικές για αυτό το μουσικό ρεύμα τη στιγμή που ξετινάζουμε ότι αξιόλογο έρχεται απέξω. Σωστά γίνεται η κριτική δε λέω αλλά μην αφήνουμε τα φιλαράκια μας στο απυρόβλητο. Μια τέτοια κλασική περίπτωση άρθρου διάβασα πριν από λίγο καρό.
Πριν λίγες εβδομάδες ο Liam Gallagher (πρώην τραγουδιστής των Oasis), έβγαλε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο. Οι κριτικές διεθνώς ήταν σίγουρα όχι ενθουσιώδεις αλλά αρκετά θετικές. Η συγκρατημένη κριτική από τον εξειδικευμένο τύπο δικαιολογείται από την προέλευση του δημιουργού, από ένα εκ των μεγαλύτερων ροκ συγκροτημάτων όλων των εποχών, τους Oasis. Επομένως το μέτρο σύγκρισης είναι κάπως άνισο αν όχι άδικο. Ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι στο συγκρότημα τις επιτυχίες της έγραφε ο έτερος αδελφός Νόελ. Αφού διάβασα κάποιες ξένες κριτικές διάβασα και ένα ελληνικό άρθρο, το οποίο πραγματικά ήταν πολύ οξύ και στην προσπάθεια του να μας πείσει ότι ο Liam αλλά και ο Noel δεν το έχουν πλέον, προχώρησε σε μια ανάλυση των στίχων κάποιων τραγουδιών χαρακτηρίζοντας τους αστείους, παιδικούς και απλοϊκούς εν συντομία. Πραγματικά (πέρα ότι πολλούς από τους στίχους που ανέφερε δεν τους βρήκα στα τραγούδια) έχει δει τους στίχους του επικού δίσκου Morning Glory ή ήταν πολύ μικρός τότε; Ακόμη καλύτερα ας μας κάνει μια κριτική στους στίχους των έντεχνων τραγουδιστών της χώρας μας αν ακούει. Εκεί να δεις ποιητικό και ποιοτικό βάθος. Καταλήγοντας το άρθρο τα βάζει με το Λίαμ γιατί λέει πήγε σε μια εκπομπή κάποιου που παλιά τον έβριζε, γιατί τώρα τον είχε ανάγκη για να προωθήσει. Λογικά ο συντάκτης του άρθρου δε θα μένει Αγγλία και το άρθρο του δε θα μεταφραστεί στα αγγλικά γιατί τότε θα είχε πρόβλημα. Πάντως ενημερωτικά ο Λίαμ ποτέ δεν είπε ότι είναι επαναστάτης σε αντίθεση με κάποιους φίλους μας εδώ. Γενικά, το άρθρο ήταν ίσως το δεύτερο πιο επικριτικό παγκοσμίως που διάβασα!!! Ποιες μεγάλες μπάντες έχει η χώρα μας άραγε και έχει δει πολλές φορές λάιβ ο φίλος μας; Τους Πυξ Λαξ ίσως; Αυτοί έχουν διαλυθεί ή ενώθηκαν ξανά, για ακόμη μια φορά, ξανά; Και ξανά;
Όπως γράφω και στο προσωπικό μου blog gst27.blogspot.gr, δυστυχώς η ελληνική μουσική είναι σε πολύ χαμηλό επίπεδο ποιότητας και αισθητικής, αλλά κάποιος να διαχωρίζει εαυτόν από όλους τους άλλους με τέτοια… τάφρο είναι λίγο εμμμ.. αλαζονικό να το πω; Όντως τα σκυλάδικα τραγούδια είναι σκουπίδια στη συντριπτική τους πλειοψηφία ή αν θέλετε μια πιο επιεική προσέγγιση μαζικής παραγωγής και κατανάλωσης. Όμως και εσείς ρε παλικάρια τι παράγετε; Αν μαζέψουμε τα καλύτερα έντεχνα τραγούδια της τελευταίας 20ετίας θα κάνουμε μα συναυλία, η οποία δε θα ξεπερνά σε ώρα τη συναυλία ενός οποιουδήποτε μεγάλου ξένου ροκ συγκροτήματος. Ψέματα, όχι και πολύ μεγάλου απλά γνωστού. Δε θα σας πω ότι ίσως στην τελευταία συναυλία θα περάσετε καλύτερα γιατί αυτό είναι γούστο. Αλλά γιατί ένα ολόκληρο μουσικό ρεύμα παράγει στον ίδιο αριθμό τραγούδια που μένουν στον κόσμο, όσο περίπου με μια μπάντα του εξωτερικού; Η απάντηση είναι πολύ απλή. ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ!!! Ή γιατί είναι ατάλαντοι, αλλά ατάλαντοι ίσως είναι γιατί δεν έχουν δουλέψει να εξασκήσουν το όποιο ταλέντό τους. Ντράμερ στο εξωτερικό έχουν φτιάξει δικές τους μπάντες.... Άμα κάτσεις και δουλέψεις κάπου πας. Αλλιώς γυρνάς την Ελλάδα και λες όλο τα ίδια και τα ίδια και μαζεύεις λεφτάκια. Παίζοντας σε ένα συγκεκριμένο κοινό, που νομίζει ότι είναι ψαγμένο.
Έτσι φαίνεσαι πιο εξεζητημένος. Είσαι και καλός δηλαδή; Όχι δεν είσαι καλός αν σε ξέρουν λιγότεροι. Ίσως είσαι και χειρότερος. Πόσοι Παπακωνσταντίνου υπάρχουν ξέρετε; Υπάρχει ο Βασίλης που τον ξέρουν όλοι και έχει βγάλει 50 δίσκους και υπάρχει και ο Θανάσης που όμως είναι πιο χάι και ουάου ακριβώς επειδή δεν τον ξέρουν πολλοί. Μπορεί να είναι καλύτερος δεν έχω εντρυφήσει και ιδιαίτερα αλλά με έχει τρομάξει ο αφορισμός από κάποιος στο πρόσωπο του πρώτου. "Ακούω Παπακωνσταντίνου, Θανάση φυσικά!!!". Εντάξει και ο Μπίλης καλός είναι φίλε, ηρέμησε! Εδώ θα δώσω ένα μικρό ελαφρυντικό στους φίλους του έντεχνου, αφού ανάλογα φαινόμενα παρατηρούνται και για συγκροτήματα ή καλλιτέχνες του εξωτερικού, από τους ντόπιους ιθαγενείς. Οι U2 ας πούμε δεν είναι καλή μπάντα γιατί είναι πολύ εμπορικοί σύμφωνα με κάποιους Ελληναράδες ξερόλες. Στο ΗΒ που είναι πατρίδα του ροκ, σχετική έρευνα τους είχε κατατάξει στο τοπ 5 όλων των εποχών, αλλά δεν ξέρουν αυτοί.
Ένα όμως καθαρά γηγενές φαινόμενο και δη του έντεχνου, είναι η Κατηγοριοποίηση αλά Ελληνικά. Μπορείτε να φανταστείτε ένα μουσικό ρεύμα που να περιλαμβάνει τους Iron maiden, τους Oasis και τον Phil Collins; ΌΧΙ; Λάθος. Χαρούλης, παραδοσιακό κρητικό, Μάλαμας λαϊκό προς το ρεμπέτικο, Πυξ-Λαξ και Τσακνής, Μαχαιρίτσας πιο ροκ. Όλοι αυτοί είναι ένα πράγμα μουσικά. Μαγικό έτσι; Εντωμεταξύ επειδή δεν είναι ακριβώς μουσικό ρεύμα, αλλά πιο πολύ συντεχνία, ο Μαραβέγιας πχ που είναι καθαρά ποπ-ροκ καλλιτέχνης δε θεωρείται έντεχνος. Διότι ίσως δεν έχει κάνει δήλωση πολιτικών φρονημάτων. Το έντεχνο έχει σαφώς πολιτική χροιά. Όχι μια απλή επαναστατικότητα αλλά μια συγκεκριμένη κατεύθυνση και ίσως και περιχαράκωση.
Θα μπορούσε λοιπόν, να ειπωθεί ότι η υψηλή δημοφιλία τους οφείλεται και στον ιδεολογικό τους προσανατολισμό, ο οποίος είναι σαφώς αριστερός. Ας δούμε λίγο την περίπτωση της Μποφίλιου και την αναστάτωση που προκάλεσε. Δε θα σταθώ στα περί δικτατορία της ΕΕ γιατί είναι ξεκάθαρο ότι η συγκεκριμένη τραγουδίστρια δεν ξέρει καν τα βασικά της πολιτικής. Θα σταθώ στην υπεράσπιση που δέχτηκε από θαυμαστές και συεντεχνίτες. Είπαν λοιπόν ότι αυτή στέκεται απέναντι στους φασίστες και τους έχει εναντιωθεί με κόστος και ποιοι είναι αυτοί που την κρίνουν κτλ κτλ. Είδα έναν ενθουσιασμό και ένα πάθος που δεν είδα όταν η Βανδή ακύρωσε τη συνεργασία με τον Σφακιανάκη για τις απόψεις του. Και λεφτά έχασε και τις σχέσεις της χάλασε και τα εξ' αμάξης άκουσε από θαυμαστές του τραγουδιστή που είναι πολλοί. Αλλά δεν έχει πρότερο επαναστατικό παρελθόν και κάρτα μέλους στη συντεχνία φαίνεται. Αντιμετωπίστηκε με μια μάλλον δυσπιστία και αντιδράσεις 'σιγά και τι έκανε...' . Όντως δεν είμαι φαν της άφεσης αμαρτιών από μια καλή πράξη αλλά να υπάρχει και ένα μέτρο. Σωστή η Μποφίλιου και μπράβο της που είναι ενάντια στους φασίστες δημόσια, αλλά άμα λέει ανακρίβειες θα κρίνεται, όπως όλοι.
Είναι δηλαδή επαναστάτες όντως οι έντεχνοι καλλιτέχνες; Η αλήθεια είναι ότι έχουν βουβαθεί λίγο από τη στιγμή που βγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Τουλάχιστον στο κομμάτι που αφορά την κριτική στην κυβέρνηση και τον πολιτικό χώρο από τον οποίο αυτή προέρχεται. Άλλοι πήραν κρατικές θέσεις και άλλοι παραπονιούνται όχι γιατί η αριστερή κυβέρνηση τσάκισε τα χαμηλά εισοδήματα χειρότερα και από την πιο υγρή φαντασίωση του πιο ακραίου φιλελεύθερου. Αλλά γιατί λέτε; Για την αύξηση του ΦΠΑ στις συναυλίες. Δηλαδή εκεί που μας τσούζει εμάς. Και έχει ειπωθεί δημόσια και χωρίς ντροπή αυτό σε μια χώρα με τη μεγαλύτερη κρίση στην οικονομική ιστορία. Αν θεωρεί ότι ο εν λόγω καλλιτέχνης είναι επαναστάτης ας κοιτάξει λίγο την παρακάτω εικόνα.
