Από τον Σπύρο Τσιώτση
Όλοι μας ζούμε στον κόσμο μας. Μήπως όμως είναι ευλογία να αποσυρόμαστε τελείως σε αυτόν και να μην παίρνουμε χαμπάρι τι γίνεται γύρω μας; Να κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε ότι μας φτύνουν αλλά να νομίζουμε ότι βρέχει; Όχι να προσποιούμαστε αλλά πραγματικά να το πιστεύουμε εννοώ. Σε όλους τους τομείς της προσωπικής μας ζωής από τα προσωπικά και αισθηματικά μέχρι τα επαγγελματικά. Έχω δει πολλούς ανθρώπους που νομίζουν ότι αξίζουν 10 ενώ στην πραγματικότητα αξίζουν 3, να δέχονται σκληρά μαθήματα από τη ζωή. Να τρώνε χαστούκια που να τους δείχνουν ποιοι πραγματικά είναι. Πόσοι συνειδητοποίησαν τη λαθεμένη πορεία τους, που πολλές φορές χαρακτηρίζει περισσότερο από έναν τομέα της ζωής τους; Ελάχιστοι. Είναι τούτο το φαινόμενο ελληνικό ή παγκόσμιο; Ή πιο σωστά απαντάται περισσότερο στη χώρα μας;
Αν κοιτάξει κανείς την εξέλιξη των γεγονότων από τη μεταπολίτευση και μετά ίσως μπορέσει να βγάλει ένα συμπέρασμα. Δε θα κάνω οικονομικοκοινωνική ανάλυση. Το φαινόμενο με τις πιστωτικές νομίζω είναι ενδεικτικό για να καταλάβει κανείς την ψυχοσύνθεση του Νεοέλληνα. Δεν μιλάμε για απλό δανεισμό πέραν των δυνατοτήτων του κάθε νοικοκυριού. Αλλά για δανεισμό σε κάποιες περιπτώσεις πέρα από κάθε φαντασία. Ο κάθε απλός μισθωτός νόμιζε ότι θα μπορέσει να αποπληρώσει το δάνειο που πήρε ακόμα και για να αγοράσει γραβάτες!!! Έτσι γέμισε ετούτη η χώρα από ντεμέκ εμίρηδες που στην ουσία ήταν λίγο καλύτερα από κακομοίρηδες. Μετά όταν έρχεται η λυπητερή δεν φταίνε αυτοί αλλά όλοι οι άλλοι. Είναι οι ίδιοι τύποι που την πέφτουν μέχρι τελικής πτώσεως και καταπτώσεως της αξιοπρέπειάς τους και της ψυχικής ηρεμίας των γυναικών, στα μέσα κοινωνική δικτύωσης (τα τελευταία χρόνια) και όχι μόνο. Αυτοί που φόραγαν ακριβές μάρκες ρούχων, πήγαιναν ταξίδια κτλ. Τυχεροί κιόλας που η εξάπλωση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ξεκίνησε μαζί με την κρίση. Διαφορετικά σε πολλές δημοσιεύσεις τύπου σαν σήμερα, θα βλέπαμε τον Κώτσο που σήμερα πάει με το λεωφορείο στο χωριό του για διακοπές, να ποζάρει όλο καμάρι με τη τζιπάρα του στην Αράχοβα.
Έπειτα υπάρχει και η άλλη καταραμένη ικανότητα. Η χρήση της εμπειρίας από τη ζωή για να προβλέπεις. Δύσκολο να πάρεις αυτή τη δουλειά υπάρχουν πολλοί υποψήφιοι με περισσότερα προσόντα και εμπειρία. Τη Μαρία, που δουλεύει υποδοχή, την περιτριγυρίζουν καμιά 20 ντούκια που ξημεροβραδιάζονται γυμναστήριο, ενώ εσύ λόγω δουλειάς και ωραρίου έχεις και μια μικρή μπάκα. Ωραίο αμάξι αυτό το κάμπριο, αλλά καλύτερα να μην το αγοράσεις γιατί μια πιθανή στραβή να γίνει δε θα μπορείς να τις αποπληρώσεις όλες τις δόσεις. Σε κάποιους αυτό θα ακούγεται σαν μια συνταγή ηττοπάθειας. Όμως δεν μιλάω για αποδοχή αλλά για αποτίμηση. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις αυτή την ικανότητα για να δεις τι μπορείς να βελτιώσεις στον εαυτό σου. Γνωρίζοντας τις δυνατότητες και τις ικανότητες σου, θα πάψεις να ρίχνεις το φταίξιμο στους άλλους θα βάζεις στόχους που μπορείς να πετύχεις εκείνη τη στιγμή. Θα βλέπεις τι χρειάζεται να αλλάξεις για να πετύχεις και τους υπόλοιπους. Το δυστύχημα είναι ότι λίγοι άνθρωποι μπορούν ή ακόμα και θέλουν να ακολουθήσουν αυτή την πορεία. Οι πολλοί επιλέγουν να βγάζουν μια ψευδή εικόνα προς τα έξω, παρασέρνοντας πολλές φορές και τους άλλους, ότι τάχα μου καταφέρνουν τα πάντα και αξίζουν τα πάντα. Περαστικά παιδιά, το ψέμα έχει κοντά ποδάρια.
Όσο για τους λίγους υπόλοιπους που τρώγεστε με τα ρούχα σας όταν δεν καταφέρνετε κάτι ακριβώς όπως το θέλετε, υπάρχει μια λύση απλή και ίσως τετριμμένη. Απλά κοιτάξτε από που ξεκινήσατε και που έχετε φτάσει.... Καμιά φορά το ξεχνάμε.
