Από τον Σπύρο Τσιώτση
Ούτε παραγγελία να το είχα αυτό το θέμα σήμερα. Τι είναι λέει πιο δύσκολο; Να βρεις δουλειά ή να βρεις γυναίκα; Δυστυχώς η απάντηση σε αυτό το ερώτημα όσο και δύσκολες αν είναι οι διαπροσωπικές σχέσεις την εποχή μας, είναι προφανής, τουλάχιστον αναφορικά με τη χώρα μας τα χρόνια της κρίσης. Με ανεργία η οποία φτάνει το 27% περίπου, η διαδικασία να βρεις μια οποιαδήποτε εργασία, στοιχειωδώς αξιοπρεπής, είναι μάλλον επίπονη. Άρα πιο δύσκολο είναι να βρεις δουλειά. Γι αυτό το λόγο θα το αλλάξω λίγο το θέμα. Θα γράψω πόσο δύσκολο είναι να βρεις δουλειά αλλά και πόσο δύσκολο είναι να βρεις γυναίκα χωρίς να έχεις εσύ δουλειά. Εννοώντας φυσικά όχι κάποια εφήμερη κατάσταση αλλά μια σοβαρή σχέση.
Η πολυετής κρίση έριξε στα τάρταρα τα δικαιώματα και τις απαιτήσεις των εργαζομένων. Έτσι η εκμετάλλευση πάει σύννεφο και όλοι οι υπάλληλοι γνωρίζοντας πόσο εύκολο είναι να αντικατασταθούν, συμμορφώνονται άμεσα στις υποδείξεις της εργοδοσίας. Έτσι δεν υπάρχει η λεγόμενη ανεργία τριβής (η περίοδος που μένεις άνεργος μεταξύ δυο θέσεων εργασίας) καθώς κανείς δεν ρισκάρει να χάσει τη δουλειά του, είτε για να βρει καλύτερη είτε γιατί του τα έχουν πρήξει τα αφεντικά του. Κάθεται εκεί που είναι και υπομένει, με αποτέλεσμα, τουλάχιστον στις απλές θέσεις εργασίας, να μην υπάρχουν και πολλά ανοίγματα. Η μόνη περίπτωση είναι όταν απολύουν κάποιον παλιό επειδή μπορούν να βρουν νέο λεμόνι να στύψουν σε χαμηλότερη τιμή. Απελπιστικά τα πράγματα, τα οποία γίνονται τραγελαφικά αν θες κάτι παραπάνω από μια απλή θέση εργασίας. Θα πω μόνο μια περιεκτική περίπτωση για να καταλάβετε. Εταιρεία ζητά άτομο για θέση μάνατζερ μέχρι 35 ετών με τουλάχιστον 5ετη εμπειρία, αλλά στη θέση αυτή, του μάνατζερ. όχι εργασιακή εμπειρία 5 ετών γενικά ή καν στο κλάδο. Δηλαδή και να έχεις γίνει μάνατζερ μέχρι τα 30 και να έχεις κάτσει και 5 χρονάκια... το ελάχιστο. Ευτυχώς που δε ζητάνε 18χρονο με 10ετη εμπειρία δηλαδή.
Η άλλη πλευρά του δράματος είναι να είσαι και άνεργος και μπακούρι. Ας αφήσουμε το στερεότυπο "για τα λεφτά τα κάνεις όλα" και ας δούμε μερικές αλήθειες τις οποίες έχω βιώσει και εγώ ως άνεργος που έκανε διδακτορικό. Καταρχάς ο στενός σου κύκλος ξέρει ποιος είσαι, αν δηλαδή είσαι άνεργος λόγω χαρακτήρα, ή λόγω συγκυρίων. Επομένως αν προκύψει γνωριμία από φίλους, τουλάχιστον θα έχεις αποβάλλει την ταμπέλα του τεμπέλη (αν δεν είσαι βέβαια) και θα έχεις κάποιες καλύτερες προοπτικές. Αν όμως παίζεις μπάλα σε σόλο φάση και πεις με λένε Ανδρέα και εντωμεταξύ είμαι άνεργος κανά οχτάρι χρόνια ή απλά είμαι άνεργος τότε το έργο είναι μάλλον αντίο ζωή. Παραδείγματος χάρη εγώ έλεγα κάνω διδακτορικό και μου έλεγαν συγχαρητήρια ναι μεν αλλά με τρόπο μην τη συνεχίζουμε την κουβέντα μας. Δουλεύεις; Δεν δουλεύεις; Τότε μάλλον τεμπέλης είσαι ή κάτι στραβό συμβαίνει με σένα ή εν πάση περίπτωση δεν έχω καμία όρεξη να σε κερνάω εγώ όταν βγαίνω. Η ελληνική κοινωνία είναι βαθιά πατριαρχική και πέραν από όποιους ας πούμε προικοθηρικούς λόγους έχουν οι γυναίκες να ψάχνουν τον άντρα το δημιουργημένο, το δίπολο άντρας - κουβαλητής - (καλύτερη δουλειά από γυναίκα) δύσκολα σπάει. Θα λέγαμε ότι χάνει κάτι από την αρρενωπότητά του ο άντρας που είναι άνεργος και φλερτάρει. Κακώς βέβαια και για τον ίδιο αλλά και για την οπτική που έχουν πολλές κυρίες.
Θα έλεγα ότι η δουλειά σου εξασφαλίζει το ζην και η σχέση το ευ ζην (ιδανικά). Επομένως εξαρτάται από τον καθένα τη βαρύτητα που θέλει να δώσει στο καθένα. Στα εργασιακά πάντως τα πράγματα είναι πλέον πολύ δύσκολα, γεγονός που υποβαθμίζει όλη την ποιότητα ζωής μας.
Για να βρείτε τον Σπύρο Τσιώτση στο facebook, πατήστε εδώ.
