Από τη σταδιακή είσοδο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στη ζωή μας, άρχισε και η έκθεση των προσωπικών μας στιγμών. Τουλάχιστον αυτών που θέλουμε να μοιραζόμαστε με τους άλλους, ο καθένας για διαφορετικό λόγο. Η ελληνική κοινωνία είναι αρκετά προσκολλημένη στα ήθη τα έθιμα και τις παραδόσεις. Ίσως περισσότερο στην εικόνα αυτών, στον αντίκτυπο ενός καθωσπρέπει προσωπείου στον κοινωνικό μας κύκλο, παρά στην ουσία αυτών. Πάμε στην εκκλησία μερικές μέρες τον χρόνο μόνο και ας βλαστημάμε τον υπόλοιπο τα θεία. Ευχόμαστε σε γνωστούς με μανία και ταγκαρίσματα και ας μην τους πολυσυμπαθούμε. Ένα από αυτά τα έθιμα είναι και το σούβλισμα του αρνιού.
Παρατηρείται το φαινόμενο τα τελευταία χρόνια, ενός κατακλυσμού εικόνων, ψητών αρνιών και διαφόρων άλλων κρεατικών, με σούβλες ή χωρίς, στην αρχική μας σελίδα, τις μέρες ειδικά του Πάσχα. Πολλοί έχουν εκφράσει ακόμα και τον αποτροπιασμό τους γι' αυτές τις εικόνες, χαρακτηρίζοντας από αντιαισθητικές ως βάρβαρες. Θα έλεγα ότι αυτές οι φωνές είναι υπερβολικές και ίσως να επηρεάζονται και από μια "τάση" μόδας προς τη χορτοφαγία. Αλλά επειδή είμαι ανάποδος θα ξεκινήσω κράζοντας λίγο τους φίλους που μετατρέπουν την αρχική μας σελίδα σε κρεοπωλείο, ψητοπωλείο. Εντάξει παίδες, ωραία είναι μια αναμνηστική φωτογραφία από το πασχαλινό τραπέζι με συγγενείς και φίλους και άντε βγάλτε και μια με το αρνί να μας δείξετε πόσο τηρείτε τις παραδόσεις και πόσο τεχνίτες (;) είστε αλλά με μέτρο. Δε νομίζω μας ενδιαφέρει να δούμε το αρνί νωπό, ξεκοιλιασμένο ή πως περνάτε τη σούβλα από τα άντερα βήμα-βήμα. Εκτός αν είμαστε συγγενείς του Βλαντ Τέπες και γουστάρουμε παλούκωμα ξέρω εγώ. Είμαστε οι αδιαφιλονίκητοι πρωταθλητές της ποζεριάς αλλά από ένα σημείο και μετά βλέπεις με άλλο μάτι τα μπριζολίδια, τα λυπάσαι τόσο που το παρακάνετε ορισμένοι. Δηλαδή αν συνεχιστεί έτσι η φάση θα μας ανεβάζετε σε λίγο βιντεάκια από το σφαγείο. Το ξέρω υπερβάλλω. Όπως και όσοι λένε να σταματήσουμε να σουβλίζουμε αρνιά.
Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει, αλλά τα αρνιά έχουν πεθάνει πολύυυυυυ πριν τα σουβλίσουμε και τα γυρνάμε γύρω γύρω στη σούβλα. Δεν έχει ας πούμε αυτό το έθιμο κάποια σχέση με εκείνου που συμβαίνει σε κάποια σκανδιναβική χώρα όπου παγιδεύουν και σκοτώνουν δελφίνια στις ακτές. Το οποίο εκτός από απάνθρωπο είναι και έγκλημα κατά του περιβάλλοντος. Τον παλιό καιρό που ο κόσμος δεν έτρωγε κρέας κάθε μέρα και δεν είχαν όλοι φούρνους, αυτός ο τρόπος ψησίματος(το σούβλισμα), ήταν ο καλύτερος για να βγει νόστιμο το κρέας, το οποίο ήταν και πολύτιμο. Δεν ήταν δηλαδή event όπως τώρα όπου αν το αρνί βγει χάλια, βγάζουμε τίποτα μπριζόλες από το ψυγείο. Αυτό είχαν, αυτό έψηναν, αυτό έτρωγαν, τέρμα. Και επιστρέφουμε και πάλι στον Έλληνα ποζερά. Όλοι στα συνοδευτικά σχόλια των φωτογραφιών με οβελία, διατείνονται για την αρτιότητα του αποτελέσματος και τι καταπληκτικοί ψήστες είναι. Λουκούμι βγήκε το αρνάκι σου λέω αδελφέ κτλ.
Γι αυτό όσοι αντιτίθεστε στο έθιμό ή στην υπερέκθεση σε αυτό, υπάρχει λύση. Πηγαίνετε κάτω από κάθε φωτογραφία τυπά που το παρακάνει και γράφτε σχόλια τύπου "..έμαθα δεν τρωγόταν, πολύ ξύγκι" κτλ. Βέβαια, αν μετά σας κυνηγήσει ουδεμία ευθύνη φέρουμε. Χρόνια πολλά!
