Έτος 2014. Είμαι σε μία καφετέρια και ακούω κάποιον να λέει "Μα καλά, κανείς δεν ψήφισε ποτέ του ΠΑΣΟΚ σε αυτή τη χώρα; τότε πως πήρε σχεδόν 50% πριν λίγα χρόνια;". Κάτι ανάλογο έχει συμβεί και με την περίπτωση του Κωστόπουλου. Του την έπεσαν όλοι για την ατάκα που είπε περί ξεβλαχέματος. Και ρωτάω εγώ όπως ο φίλος στην καφετέρια καλά ποιός διάβαζε αυτά τα περιοδικά που ξεβλάχεψαν την Ελλάδα; Πώς έκαναν πωλήσεις τότε τα περιοδικά και έβγαζε λεφτά και θεωρούταν τόσο επιτυχημένος και ξύπνιος; Τότε όμως υπήρχαν λεφτά και ο σεξισμός, το γυμνό, τα χοντροκομμένα αστεία και όλη αυτή κουλτούρα που προωθούσαν, ήταν καλά.
Προσωπικά δεν προσβάλλομαι από την ατάκα του κυρίου Κωστόπουλου είτε διάβασα τα περιοδικά, είτε όχι. Μπορεί και να μας ξεβλάχεψαν όπως λέει, αλλά σίγουρα μας έφεραν και τον άκρατο καταναλωτισμό και μία υλική αλαζονεία, μία υπεροψία, που βασιζόταν σε λεφτά τα οποία δεν ήταν δικά μας, ήταν των τραπεζών ή μάλλον ούτε αυτών. Ουσιαστικά, ήταν αέρας που ακόμη και σήμερα πληρώνουμε έμμεσα στις τράπεζες, μέσα από τα πολλά πακέτα διάσωσης. Ζούσαμε σε μια φούσκα σε έναν εικονικό κόσμο, αποβλακωμένοι από σαμπάνιες, οπίσθια, στήθια, ακριβά αυτοκίνητα, βίλες με πισίνες και γενικότερα χαϊλίκια που τα πληρώναμε με λεφτά που δεν είχαμε. Είχαμε ξεβλαχέψει με άγριο τρόπο αλλά είχαμε βλακέψει ακόμα πιο απότομα.
Έτσι κάποια στιγμή αυτά τελείωσαν μαζί με τα ΕΣΠΑ, τις επιδοτήσεις για ανύπαρκτα χωράφια και ήρθε η απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα. Μαζί της εμφανίστηκε και το πραγματικό πρόσωπο όσων έκαναν τον μάγκα με ξένα πορτοφόλια. Είτε τα πορτοφόλια αυτά ήταν των επενδυτών τους ή προμηθευτών ή εργαζομένων, είτε πελατών ή ακόμα και της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή όποιου άλλου τους εμπιστεύτηκε τα κεφάλαιά του.
Ο κύριος Κωστόπουλος, όταν ξεκίνησε το εκδοτικό του εγχείρημα είχε βασιστεί στις οικονομικές πλάτες τρίτων και άρχισε να προσφέρει πολύ μεγάλους μισθούς σε σχέση με ότι επικρατούσε στην αγορά. Η αύξηση των μισθών ήταν καλό πράγμα σίγουρα, αλλά είχε ως αποτέλεσμα να ζοριστούν μικρότερες εταιρείες με λιγότερα κεφάλαια. Επιπρόσθετα αυτή η αύξηση δεν ήταν πραγματική (από τον τζίρο της αγοράς) αλλά πλασματική καθώς βασίζονταν στα κεφάλαια που του είχαν παράσχει για τους δικούς τους λόγους οι επενδυτές του. Η ΙΜΑΚΟ, ίσως αποτέλεσε μια μικρογραφία της ελληνικής οικονομίας με τα μεγάλα οικονομικά ανοίγματα, τα οποία αποδείχτηκε πως είχε. Οι Έλληνες, θεωρώντας ότι η οικονομία θα βρίσκεται για πάντα σε άνθηση βρέθηκαν δεινή θέση, όταν ξέσπασε η κρίση και απότομα διακόπηκε το όνειρο της αφθονίας, το οποίο ήταν πασπαλισμένο με χρυσόσκονη και μύριζε μπόλικο αλκοόλ από τις σαμπάνιες στη Μύκονο και στα μπουζούκια και ξύπνησαν στη μαύρη πραγματικότητα της κρίσης και των άδειων ταμείων.
Οι καλοπληρωμένοι εργαζόμενοι βρέθηκαν άνεργοι και απλήρωτοι και στο δρόμο, μαζί με χιλιάδες άλλους Έλληνες. Γιατί όπως όλοι μας, αποβλακώθηκαν από το παραμύθι ότι λεφτά θα υπάρχουν για πάντα και έτσι αφειδώς σπαταλούσαν, ή έκαναν οικονομικά ανοίγματα. Υπήρξαν, πέρα από τους απλούς κατεστραμμένους οικονομικά συμπολίτες μας αρκετοί μικροί Κωστόπουλοι. Οι οποίοι θεωρούσαν, ότι είναι μεγάλοι οικονομικοί, κοινωνικοί και πολιτικοί παράγοντες με κεφάλαια τα οποία στην ουσία δεν είχαν. Τη μόδα αυτή των παραγοντίσκων, την καλλιέργησαν τα περιοδικά του εν λόγω κυρίου, μαζί με την αποβλάκωση και όλα αθροίστηκαν μαζί στον λογαριασμό που πληρώσαμε όλοι πολύ ακριβά στο τέλος.
Θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί σε ποιο βαθμό ο κύριος Κωστόπουλος πλήρωσε αυτή την κρίση κι αν πράγματι έχει χρεοκοπήσει εντελώς. Σίγουρα η τοποθέτησή του ήταν άκομψη και αλαζονική όπως και το ύφος του την χρυσή εποχή θυμάμαι τότε όπως και τώρα να έχω την ίδια απορία γιατί ασχολούμαστε όλοι με έναν άνθρωπο όποιος η μόνη του επιτυχία είναι να προκαλεί τους άλλους λέγοντας πόσο έξυπνος και επιτυχημένος είναι ο ίδιος; Κάτι που εκ των υστέρων φάνηκε να μην ισχύει. Πάντως δε μας ξεβλάχεψε εντελώς για να λέμε την αλήθεια. Διότι αν μας έκανε όντως Ευρώπη και οι νόμοι λειτουργούσαν μάλλον δε θα ήταν έξω να κάνει αυτό που ξέρει καλά. Ό,τι και αν είναι αυτό...
