Από τον Σπύρο Τσιώτση

Από το δωμάτιο (παλιό του τραγούδι) αυτό, ο Δάντης έφτασε γυμνός όχι στον πόνο, αλλά απέναντι σε όλους αυτούς που πίστευαν ότι μπορούσε, αν ήθελε, να παράξει καλή μουσική. Καλύτερη από αυτή που δημιουργούσε τα τελευταία χρόνια και σίγουρα πολύ καλύτερη από αυτό το viral χυδαίο κατασκεύασμα. Η υπόθεσή του ίσως θα μπορούσε να αποτελέσει μελέτη περίπτωσης για την πτώση μιας χώρας. Ή ίσως απλά την εξήγηση. Γιατί όποιος δεν ασκεί το μυαλό του, πολύ απλά το αχρηστεύει μακροπρόθεσμα. Το ίδιο συμβαίνει και με το ταλέντο.

Ένας δημοσιογράφος που ασχολιέται με το χώρο της μουσικής φέρεται να είχε ρωτήσει το Δάντη για μια (από τις πολλές) στροφή του από τα πιο ροκ κομμάτια στα πιο μπουζουκοτράγουδα. Η απάντηση του ήταν "Αυτά θέλει ο κόσμος". Αν είναι αλήθεια, αυτό ίσως και να εξηγεί τη σταδιακή πτώση του καλλιτέχνη από παραγωγές με έναν μίνιμουμ ποιότητας σε αυτή την τρασίλα που μόνο στόχο έχει να προκαλέσει σαματά. Ας μην ξεχνάμε ότι εκτός από κάποια ροκ κομμάτια (που δεν είχαν απήχηση) ήταν και ο δημιουργός του χιτ που μας χάρισε την Eurovision με την Έλενα Παπαρίζου. Εμπορικό χορευτικό κομμάτι αλλά πραγματικά καλής ποιότητας για το μουσικό χώρο που εκπροσωπούσε. Τώρα πως από Number one έφτασε στα @@@ για το νέο του πόνημα είναι μάλλον οικονομικό το ζήτημα.

Η πλειοψηφία της ελληνικής δισκογραφίας βγάζει τραγούδια τα οποία τα ακούς στα μπουζούκια για να διασκεδάσεις. Γραμμένα στο πόδι και σε έναν υπολογιστή, έτσι ώστε μοιάζουν όλοι οι καλλιτέχνες μεταξύ τους. Και μπορεί τα μαγαζιά να έχουν ακόμα κόσμο και κατανάλωση αλλά κανείς δε θα πληρώσει 20 ευρώ για να πάρει το σιντι του όμορφου/όμορφης τρεχαγυρευόπουλου που αυτό το τρίμηνο έβγαλε ένα πιασάρικο κομματάκι. Γιατί να το πάρει; Γιατί έχει ανέκδοτες φωτογραφίες από τη συναυλία του στην επαρχία; Ή γιατί έχει σε ειδικό βιβλιαράκι τα λόγια των τραγουδιών; Είναι απλά εύπεπτα μουσικά υποπροϊόντα τα παράγωγα της ελληνικής μουσικής βιομηχανίας.

Έτσι οι πωλήσεις καταποντίστηκαν. Τα περιθώρια για πειράματα εξαφανίστηκαν. Η ψηφιακή έκδοση ομογενών τραγουδιών, αγρίεψε τον ανταγωνισμό. Παλιοί τραγουδιστές όπως ο Δάντης που πάντα ήταν πιο ροκ, βρέθηκαν στην απέξω. Βλέποντας το κλίμα γύρω του, αποφάσισε να βγάλει ένα κομμάτι που όχι μόνο ανταποκρίνεται στην ατμόσφαιρα, αλλά θα προκαλέσει (όπως και προκάλεσε) σφοδρές αντιδράσεις. Δεν υπάρχει κακή δημοσιότητα, ειδικά αν κάποτε την είχες και τώρα την στερείσαι. Είσαι, όπως φάνηκε, έτοιμος να κάνεις τα πάντα γι αυτήν.

Το σεξιστικό μήνυμα βίας το οποίο μιλάει για καψίματα μπουκάλια κτλ δεν είναι το σημαντικότερο πρόβλημα σε αυτή την ιστορία. Θέλω να πω δεν αποτελεί καν δυσάρεστη έκπληξη στη γραμμή παραγωγής του ελληνικού τραγουδιού. Και σε πολλά άλλα τραγούδια περνάει αυτός ο τρόπος ζωής ως ο σωστός, ίσως πιο έμμεσα, πιο συγκαλυμμένα. Το θέμα είναι ότι υπάρχει κοινό γι αυτά τα τραγούδια έτοιμο να απορροφήσει και να επικροτήσει τέτοιες απόψεις και μάλιστα στο χειρότερο δυνατό περιτύλιγμα από καλλιτεχνικής απόψεως. Και εδώ γεννάται το ερώτημα, φταίνε οι καλλιτέχνες με αυτά που παράγουν και διαπαιδαγωγούν το κοινό σε χαμηλής ποιότητας μουσικής; Ή το κοινό αυτά θέλει όπως είπε κάποτε ο Δάντης; Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Ή μήπως βρισκόμαστε σε έναν φαύλο κύκλο;

Για αρχή, αν θέλετε να σπάσετε αυτόν τον κύκλο, μην κάνετε κλικ να ακούσετε το τραγούδι. Κάθε θέαση δικαιώνει τον δημιουργό, ο οποίος δεν νομίζω καν να πιστεύει αυτά που τραγουδάει, αλλά και άλλους που τα πιστεύουν. Μην τους δίνετε δύναμη και βήμα. Απλά αγνοήστε τους και αφήστε τους στη λήθη.