Από τον Σπύρο Τσιώτση
Όλα ξεκίνησαν από μια κριτική σε σελίδα γνωστού μαγαζιού διασκέδασης, την οποία έκανε ένας διαδικτυακός μου φίλος. Από εκεί η επαγγελματική μου διαστροφή με οδήγησε στο να καταναλώσω πολλές ώρες διαβάζοντας κριτικές και βαθμολογίες για διάφορα τοπ μαγαζιά των Αθηνών. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι είμαι κουτσομπόλης για να κάτσω τόσες ώρες να διαβάζω τα βρισίδια (επώνυμων αγνώστων) προς τις διευθύνσεις γνωστών μαγαζιών. Εγώ μπορώ να διατείνω προς υπεράσπισή μου ότι ως δόκτορας κοινωνικών επιστημών υπήρχε μια ενδιαφέρουσα στατιστική αλλά και κοινωνικομαζοχιστική πτυχή να διερευνήσει ο μελετητής. Δηλαδή αυτός είμαι εγώ.
Το ερώτημα που μου γεννήθηκε, διαβάζοντας, τόσες και τόσες κριτικές, για διάφορα μαγαζιά, είναι: ΑΦΟΥ ΠΕΡΝΑΤΕ ΤΟΣΟ ΧΑΛΙΑ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΓΙΑΤΙ ΠΑΤΕ; Και πως γίνεται να ανεβάζετε όλα αυτά τα στάτους περνάμε τέλεια και γαμάουα;
Για να γίνει πιο κατανοητό το φαινόμενο που εξετάζουμε, το κάθε μαγαζί που έχει σελίδα στο Facebook, μπορεί να δεχτεί δυο ειδών κριτικές/βαθμολογίες. Βαθμολογία από 1 έως 5 χωρίς κριτική, η οποία ίσως φαίνεται για λίγο στην αρχική σελίδα των φίλων μας και βαθμολογία με κριτική (όπου συνήθως αιτιολογούμε και τη βαθμολογία βάσει της κριτικής). Επιπλέον, η κριτική παραμένει στη σελίδα και είναι επώνυμη και ορατή περισσότερο σε σχέση με έναν απλό άσσο που θα βάζαμε σε μια καφετέρια...
Όπως καταλαβαίνουμε όλοι, στον κόσμο των τρολ, είναι πολύ εύκολο να φτιάξουμε καμιά δεκαριά προφίλ και να βάλουμε 5αρια χωρίς κριτική σε ένα μαγαζί δικό μας ή φίλου ή εργοδότη. Έτσι ανεβάζουμε τον μέσο όρο κατακόρυφα, αφού ακόμα και πραγματικοί ευχαριστημένοι πελάτες είναι πιθανό να βάλουν 4 και όχι 5, δηλαδή ότι το τσαρδί αγγίζει την τελειότητα. Έτσι ενδιαφέρον είναι το φαινόμενο ότι αυτό που βλέπουμε συνήθως, είναι ότι η θετική κριτική συνοδεύεται σχεδόν πάντα με 5αρι όχι 4αρι και σε γενικές γραμμές 2-3 προτάσεις τύπου "Φανταστικό μαγαζί, εκπληκτικό σέρβις, ωραία ποτά κοκτέιλ κτλ". Δηλαδή σαν να είναι λίγο στημένα. Υποψία η οποία εντείνεται από τα γεγονός ότι οι αρνητικές κριτικές είναι λεπτομερείς μαρτυρίες αρνητικών προσωπικών εμπειριών. Δηλαδή σεντόνια οργισμένων πελατών. Επίσης πολλά από αυτά τα μαγαζιά έχουν κατηγορηθεί ότι έχουν πολλά άτομα στις δημόσιες σχέσεις, τα οποία ίσως λέω εγώ, ο καχύποπτος συνωμοσιολόγος, ίσως να αναλαμβάνουν δράση και πίσω από τα πληκτρολόγια, όχι και τόσο επιτυχημένα πάντα.
Πολύ πλάκα είχαν δυο ιστορίες χαρακτηριστικά. Στην πρώτη είχαμε έναν "τυχαίο" χρήστη του Facebook, που δεν είχε σχέση με το μαγαζί καμία μα καμία, να εξηγεί σε έναν πελάτη που δεν του έδωσαν τραπέζι ένα βράδυ, ότι είχαν 270 κρατήσεις για τραπέζια εκείνο το Σαββατοκύριακο και γι αυτό δεν εξυπηρετήθηκε. Τώρα πως το ήξερε χωρίς να έχει καμία σχέση με το μαγαζί, απορίας άξιο. Το άλλο περιστατικό όμως θα έπρεπε να διδάσκεται σαν παράδειγμα προς αποφυγή. Αλλοδαπή πελάτισσα γράφει ότι της έδωσαν πλαστά ρέστα. Το μαγαζί αντί να γράψει δημόσια ότι αν και δεν νομίζει να είναι δικό τους το σφάλμα, θα δεχόταν να κάνουν μια επιστροφή, ή έστω να ζητήσουν συγγνώμη, τα χώνει στην πελάτισσα!!! Δηλαδή καταγεγραμμένη αθέτηση του άγραφου νόμου ο πελάτης έχει πάντα δίκιο. Και μάλιστα άκομψα κατά τη γνώμη μου. Φυσικά, η πελάτισσα το τράβηξε το θέμα και το έκανε λίγο σίριαλ με τα σχόλια να παραμένουν στη σελίδα του μαγαζιού. Πολύ καλή δουλειά φίλε διαχειριστή
Επομένως; το ερώτημα που γεννάται είναι ΓΙΑΤΙ ΠΑΜΕ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΑΝ ΠΕΡΝΑΜΕ ΧΑΛΙΑ; Ή μάλλον περνάμε όντως τόσο χάλια σε γνωστά μαγαζιά με τόσο κόσμο; Η αλήθεια είναι ότι όταν λίγα μαγαζιά έχουν τόση πέραση σε μια πόλη εκατομμυρίων, θα έχουν πάντα κόσμο και πολύ μάλιστα. Αν έχει πολύ κόσμο θα γίνουν λάθη και παραλείψεις και αν είσαι περίεργος θα γκρινιάξεις. Από την άλλη πλευρά, ακριβώς επειδή η πελατεία είναι τόσο μεγάλη, που ορισμένα μαγαζιά, "διώχνουν" ή διαλέγουν κόσμο, ίσως να μην τους νοιάζει αν η εξυπηρέτησή τους πάσχει. Αν πας αλλού κύριε περίεργε δεν χάνονται αυτοί. Άρα βγαίνεις για να περάσεις καλά ή για να ανεβάσεις ότι πέρασες τέλεια;
Για να βρείτε τον Σπύρο Τσιώτση στο facebook, πατήστε εδώ.
