Από τη Νόνη Διολή
Αγαπητό μου αρσενικό, θέλω σε παρακαλώ λίγο να μου πεις, να μου το εξηγήσεις, να με βοηθήσεις να το καταλάβωγιατί μόνη μου αδυνατώ να το κατανοήσω.
Ποιο;
Άκου ή μάλλον διάβαζε!
Γνωρίζεις μια όμορφη και δυναμική γυναίκα.
Την πολιορκείς με μηνύματα, με τηλεφωνήματα, με προτάσεις για εξόδους, φαγητό κτλ., της δείχνεις με άλλα λόγια πόσο πολύ την θέλεις.
Αυτή όμως δεν θέλει, αντιστέκεται, όχι τόσο γιατί δεν την ενδιαφέρεις εσύ προσωπικά, αλλά γιατί έχει άλλα στο κεφάλι της,διαφορετικές προτεραιότητες, ε μεταξύ μας, τις έχουν τύχει και κάνα δυο ανδρικές περιπτώσεις που την έχουν κάνει λίγο επιφυλακτική και δεν πολύ θέλει να ζήσει ξανά τα ίδια και τα ίδια, δεν ψήνεται σου λέω, τι να κάνουμε συμβαίνουν και αυτά!
Περνάνε μέρες, περνάνε νύχτες, περνάνε ίσως και μήνες - μη σου πω ότι γνωρίζω και περίπτωση όπου έχουν περάσει χρόνια -και εσύ συνεχίζεις απτόητος, ακόμα πιο έντονα, ακόμα πιο δυναμικά να την διεκδικείς.
Επιστρατεύεις όλη σου τη γοητεία, τις καλύτερες μεθόδους, τα πιο ταχυδακτυλουργικά σου κόλπα και τελικά....ω, ναι τελικά το αντικείμενο του πόθου σου ενδίδει στις προτάσεις σου.
Κολακεύεται η γυναίκα, τι να κάνει, σου λέει αυτός ο άντρας για να επιμένει τόοοοοοσο κάπως διαφορετικά με βλέπει, και μόνο η τόση επιμονή του αξίζει μια ευκαιρία.
Και βγαίνετε, και πάτε για φαγητό και πάτε και για ποτό και κοίτα να δεις τώρα που της αρέσεις, που βρίσκει ότι έχεις ενδιαφέρον και ψιλομετανιώνει κιόλας που σε άφησε να περιμένεις τόοοοοοσοπολύ.
Η νύχτα κυλάει όμορφα, με γέλια, με αγγιγματάκια, αυτά του τύπουτης Βουγιουκλάκειας Μοντέρνας Σταχτοπούτας "ω, με συγχωρείτε ήταν τυχαίο", πέφτει μωρέ και ένα από αυτά τα φιλιά, τα αμήχανα, αυτά της πρώτης φοράς ξέρεις τώρα, και "όλα καλά, όλα ανθήρα" και "είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα".
Το σκηνικό ολοκληρώνεται όταν την αφήνεις σπίτι, της δίνεις ένα πιο to the point φιλί με πολλά και ωραία υπονοούμενα για τις μέρες αλλά κυρίως για τις νύχτες που θα ακολουθήσουν και της λες στο τέλος του φιλιού σου με φωνή sexy και βαθιά "θα μιλήσουμε αύριο".
Κατεβαίνει το κορίτσι από το αυτοκίνητο, μπαίνει στο σπίτι του και διαπιστώνει ότι αυτή η δυναμική γυναίκα, ο θηλυκός άσπρος σίφουνας, η bitch που σ'έφτυνε και σου αντιστεκόταντόοοοοοσοκαιρό, μετά από αυτό τα βράδυ, μετά από εκείνο το τελευταίο το φιλί, έχει μεταμορφωθεί όντως σε Βουγιουκλάκεια Μοντέρνα Σταχτοπούτα, ξύπνησες ως άλλος βάτραχος την Πριγκίπισσα μέσα της ένα πράγμα σα να λέμε και η bitch έγινε αρνάκι και αρχίζει να κοιτάει ανυπόμονα το κινητό της, να κλείνει παράθυρα, μουσικές και τηλεοράσεις για να έχει ησυχία απόλυτη και να μπορέσει ν΄ ακούσει το γλυκό το γκλίνκ που έχει ο ήχος του πολυαναμενόμενου μηνύματος σου, αυτό που έχει μέσα του αυτή την σύνθετη λεξούλα "καληνύχτα" πού όντως θα της κάνει καλή τη νύχτα ή μάλλον ακόμα καλύτερη.
Και περιμένει.
Οκ εντάξει μόλις σε άφησε βρε παιδί μου και εσύ, στο καπάκι να περιμένεις μήνυμα, αφού είπε ο άνθρωπος "θα μιλήσουμε αύριο"! Και αύριο μέρα είναι, αφού στο έδειξε ο άνθρωπος ότι σε θέλει,τόοοοοοσοκαιρό στο δείχνει αχάριστη. Πέσε κοιμήσου και ονειρέψου!
Πέφτει και κοιμάται. Τρόπος του λέγειν κοιμάται δηλαδή, γιατί στο μυαλό της φέρνει ξανά και ξανά εκείνο το φιλί, εκείνο το τυχαίο άγγιγμα, εκεί τη φράση που έκρυβε το υπονοούμενο "χμ, τι να ήθελε άραγε να πει;", "αχ και εκείνο το βλέμμα, πω πω πως με κοίταξε έτσι, ανατρίχιασα ολόκληρη". Αυτά τα γνωστά του γυναικείου μυαλού που έχει ήδη γράψει το σενάριο, έχει φτιάξει τις σκηνές και είναι έτοιμο να μπει στο studio για τα γυρίσματα.
Το γκλινγκ ακούγεται αλλά δεν είναι αυτό του γλυκού μηνύματος σου, είναι το άλλο το βάρβαρο από το ξυπνητήρι. Ανοίγει το κορίτσι το μάτι, κλείνει ξυπνητήρι, ψάχνει ένα μήνυμαστο κινητό από Εσέναμε την άλλη σύνθετη λεξούλα "καλημέρα" που θα κάνει όντως καλή τη μέρα της. Τσου, δεν έχει, "μήπως δεν έχω σήμα;" αναρωτιέται, "όχι έχω" μονολογεί. "Μήπως δεν έχει αυτός; Ε, εντάξει τώρα, πρωί είναι ακόμα, μπορεί να ξυπνάει πιο αργά".
Τέλος πάντων για να μη στα πολυλογώ, μήνυμα δεν έρχεται εκείνη την ημέρα, ούτε το τηλέφωνο χτυπάει. Ξέρεις τώρα, αρχίζει να παίζει το σουξεδάκι της Αννούλας της Βίσση "12 και ούτε ένα τηλεφώνημα", ούτε όμως και τις 13.00, ούτε και στις 14.00, 15.00 .... 19.00, 20.00 και πάει 12.00 πάλι τα μεσάνυχτα και ο πρίγκιπας κανένα σημείο ζωής και αρχίζει η άμαξα να γίνεται κολοκύθα. Το σουξεδάκι αλλάζει και το διαδέχεται το γνωστό λαϊκό άσμα του Ζαμπέτα "Που 'σαι Θανάαααση;!"
"Ψύχραιμα" λέει στον εαυτό της, "μπορεί να είχε μια δύσκολη μέρα στη δουλειά, μπορεί κάτι να του έτυχε, μπορεί μωρέ ο γλυκούλης μου να θέλει λίγο να δει αν θα του στείλω εγώ πρώτη, εξάλλου τον παίδεψα τόοοοοοσοπολύ που θέλει να κάνω τώρα εγώ το πρώτο βήμα και να του στείλω για να καταλάβει ότι μ΄ αρέσει και θέλω να τον ξαναδώ, αν δεν στείλει και αύριο μέχρι το μεσημέρι θα του στείλω εγώ". Είπαμε γυναικείοςεγκέφαλος, τα σενάρια είναι ήδη έτοιμα στις μυαλοβιβλιοθήκες του και ανασύρει το κατάλληλο κατά περίπτωση και κατά βόλεψη.
Ξημερώνει και η επόμενη μέρα, κανένα γλυκό σου γκλίνκ, κανένα νέο σου, τίποτα σιωπή! Σφίγγει η δυναμική, η bitch, ο άσπρος σίφουνας την καρδιά της και πληκτρολογεί στο messenger "Καλημέρα, τι κάνεις;" φατσούλα να βάλει ή να μη βάλει; Δεν θα βάλει, σοβαρή γυναίκα, φατσούλες θα βάζει; Αποστολή και το μυνηματάκι "στάλθηκε". Είναι σίγουρη ότι θα χαρείς πολύ, ήδη φαντάζεται ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπό σου "ααχ εκείνο το βλέμμα του, εκείνο το άγγιγμα..., ααααχ".
Μπαίνει, βγαίνει στο messenger. Δεν έχει διαβαστεί ακόμα το μήνυμα, "ε καλά θα έχει δουλειά", βέβαια είσαι "ενεργός τώρα" ίσως της απαντάς. Τικ τακ, τικ τακ και "ενεργός τώρα" αλλά όχι εσύ στο messenger, ο ωρολογιακός μηχανισμός τηςβόμβας μέσα της που είναι έτοιμος να εκραγεί! "Τι διάολο, εξωγήινοι τον απήγαγαν, του έχουν πάρει το κινητό και δεν μπορεί να διαβάσει το μήνυμα;"
Ξαναβγαίνει και ξαναμπαίνει. Α, έλα, έλα να μωρέ "Διαβάστηκε", είδες; ηλίθια, χαζή μα είναι δυνατόν να σε πολιορκεί τόοοοοοσοπολύ,τόοοοοοσοκαιρό και να μην διαβάσει το μήνυμα σου που είναι δεδομένο ότι το περίμενε και με αγωνία;" μονολογεί, "θα ήταν σε κάποιο meeting, κάποιος πελάτης, κάτι και δεν μπορούσε να το διαβάσει, να τώρα που ξέμπλεξε και το διάβασε θα απαντήσει, ή μήπως θα με πάρει τηλέφωνο, θα δούμε, μάλλον τηλέφωνο θα με πάρει για να κανονίσουμε και να βγούμε".
Και μήτε τηλέφωνο την πήρες, μήτε απάντησες στο μήνυμα της, ούτε εκείνη την ημέρα, ούτε εκείνη τη νύχτα, ούτε και την επόμενη, ούτε και τη μεθεπόμενη. Και πέρασαν πρώτα εβδομάδες και ύστερα μήνες να αιωρείται εκείνο το "διαβάστηκε" μαζί με την απορία της γιατί αφού την πολιόρκησες τόσο έντονα, τόσο στενά, τόσο όμορφα για τόοοοοοσο καιρό, πουκατάφερες τελικά να την κάνεις να ενδώσει, να βγει μαζί σου και να περάσετε τόοοοοοσο όμορφα και να ανταλλάξετε αγγίγματα, φιλιά και βλέμματα γεμάτα υποσχέσεις και "θα μιλήσουμε αύριο" και και και...και τελικά Λούης έγινες, εξαφανίστηκες, φάντασμα λέμε που την άφησες ν΄ αναρωτιέται αν τελικά εκείνη η νύχτα, εκείνη ολόκληρη η πολιορκία "όνειρο ήτανε". Γιατί;
Αγαπητό μου αρσενικό, πες μου λίγο παρακαλώ, εξήγησε το μου εσύ, βοήθησε με να το καταλάβω γιατί μόνη μου εγώ αλλά και όλες όσες το έχουμε πάθει αυτό αδυνατούμε να το κατανοήσουμε! Πες να ξέρουμε για την επόμενη φορά πως ν΄ αντιδράσουμε και αν πρέπει τελικά να σας τις δίνουμε τις ευκαιρίες ή να σας αφήνουμε τόοοοοοσο και άλλο τόοοοοοσο πολύ απλά μόνο να μας πολιορκείται!
Πες!
