Από τον Σπύρο Τσιώτση

Είμαστε όντως τόσο ξεχωριστοί όσο νομίζουμε ή στην προσπάθεια μας να γίνουμε γινόμαστε ένα με τη μάζα την τάση έστω; Αυτό λίγο πολύ ίσχυε πάντα, από τα μαγαζιά που πηγαίναμε μέχρι τα παπούτσια που αγοράζαμε. Σε μια κοινωνία με τόση πληροφόρηση όπως η σύγχρονη (ακόμα και πριν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης) ήταν αναπόφευκτο να υπάρξουν τάσεις μιμητισμού ως έναν βαθμό. Στον τρόπο που ντυνόμαστε κυρίως αλλά και στα μέρη ή τις μουσικές με τις οποίες διασκεδάζαμε. Αυτόν τον θεωρητικό και λίγο βαρετό πρόλογο τον έκανα για να μη ρίξω το φταίξιμο όλο στη νέα γένια και τις νέες τεχνολογίες. Δε θα ήθελα να μπω στην κατηγορία των τύπων που αρχίζουν να μιλάνε για αυτά τα πράγματα με την φράση "....Στην εποχή μου...". Διότι η απάντηση θα μπορούσε να ήταν άσε μας ρε μπάρμπα.

Στην εποχή που ζούμε λοιπόν έχω την αίσθηση ότι το κοπάδι δεν θέλει να μας πει μόνο πως να ντυθούμε ή σε ποια πέντε μαγαζιά να πάμε (να περάσουμε χάλια αλλά να βγάλουμε φωτογραφίες και να λέμε περνάμε τέλεια). Εμφανίζεται και ίσως μια πιο επικίνδυνη τάση κατηγοριοποίησης όλων των στιγμών μας της προσωπικής μας ζωής. Δεν μιλάω για την κοινοποίηση κάποιων στιγμών από ταξίδια ή νυχτερινές εξόδους. Λέω για την προσπάθεια τοποθέτησης όλο και περισσότερων τμημάτων της ζωή μας στα κουτάκια που ορίζουν οι τάσεις στα κοινωνικά δίκτυα. Ακόμη χειρότερα θα έλεγα ακόμα και σκέψεων μας, οι οποίες διατυπώνονται με έναν συγκεκριμένο τρόπο γραφής για να ταιριάζουν σε κάποιο φορμάτ που έχουμε δει να χρησιμοποιείται ευρέως .

Και τι σε νοιάζει εσένα ρε μεγάλε θα μπορούσε να πει κάποιος. Εσύ μόλις δεν είπες ότι αυτό γινόταν και παλιά; Με την ένδυση, τη διασκέδαση, τη μουσική και άλλα πράγματα; Ναι σωστά, αλλά υπήρχε η έκφραση ότι το τάδε "είναι στη μόδα", υπήρχε δηλαδή η αντίληψη ότι με αυτό που κάνεις αποτελείς μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου. Μπορεί να ήσουν γαμάτος αλλά δεν ήσουν και φιλόσοφος του ίνσταγκραμ ούτε κάποιος γκουρού της απόλυτης γνώσης.

Σε αυτές τις διακοπές, δεν είχα και πολύ καλό, γρήγορο ιντερνέτ, έτσι πέρασα πολύ χρόνο, μάλλον τον ξόδεψα (ναι βαριόμουν, το παραδέχομαι) χαζεύοντας την αρχική του ίνσταγκραμ μου. Έχω καταφέρει να έχω ποικιλία από όλων των ειδών των ανθρώπων στην αρχική μου. Ίσως έχει να κάνει ότι ο κύριος όγκος αυτών που ακολουθώ είναι φίλοι από το άλλο μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Υπήρχαν λοιπόν οι κλασικές φωτογραφίες από διακοπές κτλ με πληροφορίες για το μέρος και κάποια σύντομα ταγκ και φράσεις. Υπήρχαν όμως και τα ατελείωτα τάγκ (που οκ εξυπηρετούν το να δουν πολλοί την φωτογραφία σου και να αποκτήσεις ακολούθους) και τα βαθυστόχαστα κείμενα, αυτοεπίγνωσης, εσωτερικής δύναμης και όλα αυτά. Το να θέλεις να γίνεις influencer έχει και κάποια καλά οικονομικά και επαγγελματικά κίνητρα και το καταλαβαίνω. Αλλά να θες να γίνεις φιλόσοφος του διαδικτύου με κλεμμένα ή τετριμμένα quotes, νομίζοντας ότι είσαι και ξεχωριστός, δεν μπορώ να το κατανοήσω. Θα ήθελα επίσης να σας ενημερώσω άμα κλέβετε κανά γαμάτο quote ότι υπάρχουν ιστότοποι όπου μπορείς να βρεις σε ποιον ανήκουν. Μην κλέβετε λοιπόν σωρηδόν. Πραγματικά, είδα τόση ποσότητα από αυτό το νέο φορμάτ, που παρόλο που βαριέμαι αφόρητα τις αντεγκλήσεις μέσω διαδικτύου, θα ήθελα να γίνω για λίγο κάφρος. Έστω για λίγες μέρες. Υπάρχει μια συνταγή γι αυτό θα σας την πω σε επόμενο άρθρο.

Σα διαπίστωση θα έλεγα ότι αν θες να είσαι μοναδικός, απλά μείνε ο εαυτός σου. Για να παραμείνεις ο εαυτός σου, απλά πρέπει να είσαι αυθόρμητος και όχι στημένος. Φυσικά ότι αυτό είναι κάτι το απλό δε σημαίνει ότι είναι και εύκολο.

Για να βρείτε τον Σπύρο Τσιώτση στο facebook, πατήστε εδώ.