Από τον Σπύρο Τσιώτση
Το σημερινό μας άρθρο αφορά κυρίως τους 30+ καθώς αυτοί έζησαν αρκετά τη δεκαετία του '90 (αλλά και λίγο από τη δεκαετία του '80) σε ηλικίες που μπορούν να θυμούνται και να αναπολήσουν καλύτερα κάποια πράγματα και καταστάσεις, από εκείνη την περίοδο. Καταστάσεις που μπορεί είτε να τους λείψουν είτε να μη θέλουν να ξανακούσουν γι αυτές. Προσπάθησα να μην γράψω μέσα από ένα ατομικό πρίσμα, αλλά να καταγράψω μερικά πράγματα που μπορεί να λείπουν σε πολλούς από την προπερασμένη πια δεκαετία/
Η μαγεία. Του λόγου το αληθές για ότι έλεγα παραπάνω. Προσωπικά μου αρέσει πολύ η τεχνολογία και τα διάφορα μαραφέτια. Αλλά υπάρχουν άνθρωποι που καθόλου δεν απολαμβάνουν αυτή την εξάπλωση της τεχνολογίας και τον έλεγχο που ασκεί πάνω μας. Οι λόγοι για τον καθένα είναι προσωπικοί βέβαια και περιλαμβάνουν από το ότι απλά δε γουστάρουν, δεν τα καταφέρνουν και πολύ καλά με όλα αυτά τα κουμπάκια (πάνε και αυτά με την αφή πλέον) ή πολύ απλά δε θέλουν να τους ελέγχουν μέσω όλων αυτών των συσκευών. Είναι αλήθεια ότι όσο βοήθεια προσφέρει η τεχνολογία άλλη τόση εποπτεία παρέχει σε τρίτους. Είτε είναι οι κυβερνήσεις αυτοί που σε ελέγχουν (συνωμοσιολόγοι) είτε απλά η γυναίκα σου. Επίσης κατά πολλούς έχει χαθεί η μαγεία σε πολλές καθημερινές δραστηριότητες.
Φλερτ στα μαγαζιά. Απλά βλέπε παραπάνω. Εντάξει δε μιλάμε για το φλερτ σε τελείως άγνωστες γυναίκες. Αυτό ενέχει παραδοσιακό ρίσκο. Μιλάμε για το φλερτ σε μια άγνωστη κοπέλα της παρέας. Ξέρεις εκείνη που μπορεί να μην ξανάρθει στην παρέα ή όταν ξαναέρθει να έχει πλέον παντρευτεί και να έχει και παιδί που πάει σχολείο. Παλαιότερα, έπρεπε να δράσεις άμεσα σχεδόν. Να δείξεις ένα ενδιαφέρον, να πάρεις ένα τηλέφωνο, να εκτεθείς, καθώς πολλές φορές οι πληροφορίες για το αν ήταν ελεύθερη ήταν συγκεχυμένες. Τώρα της μιλάς λίγο ίσα ίσα να σε θυμάται, μαθαίνεις πως τη λένε και την προσθέτεις στη λίστα φίλων σου. Το παιχνίδι μεταφέρεται πίσω από μια οθόνη. Και να φας τα μουτρα σου αυτό γίνεται ιδιωτικά.
Καλές ελληνικές σειρές. Μετά το 2009, η κρίση, μείωσε δραματικά την παραγωγή και τον προϋπολογισμό ελληνικών σειρών και οι καλές έβγαιναν με το σταγονόμετρο. Βέβαια και την πρώτη δεκαετία του 2000 γυρίστηκαν πολλές καλές σειρές αλλά η δεκαετία του '90 ήταν η πρώτη δεκαετία της ιδιωτικής τηλεόρασης. Τα λεφτά ήταν περισσότερα το ίδιο και η έμπνευση. Βγήκαν τρομερές κωμωδίες αλλά και ενδιαφέρουσες δραματικές/ερωτικές σειρές. Από ένα σημείο και μετά ειδικά στις δεύτερες το πράγμα ξεχείλωσε κάπως. Συγγνώμη κιόλας αλλά πόσους αδιέξοδους έρωτες να σκεφτεί και ο Μανουσάκης;
Θρύλοι του ΝΒΑ. Η οικονομική ευρωστία των ιδιωτικών καναλιών τους επέτρεψε να έχουν τα δικαιώματα από μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις, όπως πχ το Champions League. Αυτό συνέχισε να ισχύει μέχρι πρόσφατα, αυτό που δυστυχώς δε συνεχίστηκε ήταν η αναμετάδοση των αγώνων του ΝΒΑ. Αυτό όμως το μικρό χρονικό διάστημα που βλέπαμε από ελεύθερα (όπως τα λένε πλέον) κανάλια μύθους του αθλήματος όπως ο Τζόρνταν και η υπόλοιπη ντριμ τιμ του 92 (true dream team) ήταν αρκετό για να κολλήσουμε και να ψάχνουμε ακόμα και σήμερα διάφορους τρόπους (με πληρωμή ή όχι) να βλέπουμε ΝΒΑ. Ταπεινή μου γνώμη αυτή ήταν και η καλύτερη εποχή του αθλήματος
Πραγματικοί ντιτζει. Δεν αναφέρομαι στη θρυλική εποχή του βινυλίου αλλά στο απλό ταπεινό σιντι. Ακόμα και αυτό, προϋπέθετε (έστω και αν ήταν αντιγραφή, δύσκολο μέχρι τέλη δεκαετίας) ένα κόστος για το ντιτζει, έναν κόπο (να το κουβαλήσει) και μια γνώση (να ξέρει σε ποιο άλμπουμ, συγκρότημα κτλ είναι το κάθε τραγούδι), Σήμερα, με ένα λαπτοπ ή ακόμη χειρότερα με ένα στικάκι όλοι μπορούν να το παίξουν ντιτζει (λόγια ενός φίλου μου παλιού ντιτζει). Τα αφεντικά σε μερικά μαγαζιά κιόλας ζητάνε να τους αφήνουν τη συλλογή, για να παίζουν οι ίδιοι τις μέρες με λιγότερη κίνηση και να μην πληρώνουν επιπλέον άτομα. Ατάκα μαχαιριά του αφεντικού για τους παραδοσιακούς ντιτζει: "Χθες που είχαμε κόσμο, έπαιξα εγώ και τους άρεσε πολύ". Δηλαδή δε σε χρειαζόμαστε και τόσο.
Γράψτε και εσείς στα σχόλια τι σας έλειψε από τη δεκαετία του '90.
Για να βρείτε τον Σπύρο Τσιώτση στο facebook, πατήστε εδώ.
