Από τη Μαρία Σκαμπαρδώνη

Η πατριαρχική κοινωνία μας εμφύσησε από πολύ νωρίς με την πεποίθηση πως η μαγειρική πρέπει να είναι η μοναδική απασχόληση της γυναίκας. Η γυναίκα έπρεπε να μένει στο σπίτι, να φροντίζει και να μαγειρεύει για την οικογένειά της. Αυτή η ευρεία διαδεδομένη πεποίθηση, δημιούργησε μέσα μας την άποψη πως η μαγειρική πρέπει να είναι μία ενασχόληση αποκλειστικά γυναικεία και πως μόνο αυτές πρέπει να καταπιάνονται με αυτή.

Ισχύει όμως αυτό; Αν ρίξουμε μία ματιά στους καλύτερους σεφ του κόσμου, τότε θα διαπιστώσουμε πως οι περισσότεροι είναι άνδρες! Μπορεί να ερμηνευθεί ένα τέτοιο γεγονός;

Ο άνδρας ο οποίος καταπιάνεται με τη μαγειρική επειδή την αγαπάει πραγματικά και όχι επειδή τον υποχρεώνουν οι κοινωνικές αντιλήψεις, σε αντίθεση με τη γυναίκα η οποία θα αρνούταν ευκολότερα να ακολουθήσει ένα επάγγελμα το οποίο αντικατοπτρίζει και το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς της στο σπίτι. Επιπροσθέτως, η κουζίνα είναι ένας χώρος ο οποίος απαιτεί μυϊκή δύναμη για να κουβαλήσεις, να μεταφέρεις προμήθειες και φαγητά, μία δύναμη στην οποία σωματικά υπερτερεί κάποιες φορές ο άνδρας. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως οι γυναίκες δεν μπορούν να διαπρέψουν σε αυτό το χώρο.

Δεν υπάρχουν επαγγέλματα ανδρικά ή γυναικεία. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι οι οποίοι αφοσιώνονται ολόψυχα σε αυτό που κάνουν.