Από τη Μαρία Σκαμπαρδώνη

Πενήντα αποχρώσεις του γκρι: χιλιάδες γυναίκες έκαναν ουρές σε κινηματογραφικές αίθουσες για να παρακολουθήσουν τη συγκεκριμένη ταινία, χιλιάδες οι αναγνώστριες της διάσημης τριλογίας η οποία θεωρείται ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία όλων των εποχών (τι να πει και ο Ντοστογιέφσκι πια).

Προσωπικά, η συγκεκριμένη ταινία με άφησε αδιάφορη, δε βρήκα τίποτα για να τη χαρακτηρίσω ούτε καν ωραία. Δεν αναφέρομαι σε ερμηνείες, ούτε σε πρωταγωνιστές. Αναφέρομαι στο νόημα της ταινίας και στο μήνυμα που εκείνη θέλει –υποτίθεται- να περάσει στις γυναίκες.

Αμφιβάλλω για το αν ο εν λόγω πρωταγωνιστής δεν είχε μία ωραία εμφάνιση και το μόνο που είχε από περιουσία ήταν ένα δυάρι, οι ίδιες που λιώνουν σήμερα θα μιλούσαν για έναν ‘’μεγάλο έρωτα’’ –στοιχηματίζω πως θα μιλούσαν για τον πρωταγωνιστή λες και είναι βιαστής της 10ης Εντολής.

Θεωρώ εξαιρετικά ανήθικο να προάγεται το μήνυμα πως είναι σέξι και άνετο να δέχεσαι κάποιος να σε εξουσιάζει, επειδή υπάρχει περίπτωση να <<αλλάξει>> και να σε αγαπήσει και επειδή έχει εμφάνιση και οικονομική δύναμη, άρα αυτόματα είναι ένας <<πληγωμένος>> άνδρας. Όλη αυτή η προβολή μίας εξουσιαστικής σχέσης και η εξιδανίκευση που αυτή η ταινία της δίνει, πόσο άραγε θα μπορούσε να επηρεάσει μία κοπέλα η οποία θα παρακολουθούσε την εν λόγω ταινία;

Πραγματικά, εύχομαι οι νέοι άνθρωποι να μείνουν μακριά από το περιεχόμενο και το μήνυμα αυτής της ταινίας. Στην τελικά, υπάρχουν ταινίες όπως η Καζαμπλάνκα, το Όσα Παίρνει ο άνεμος, η Μαλένα, το Όσο υπάρχουν άνθρωποι, το Πρόγευμα στο Τίφανις, αν κάποιος θέλει να δει το αίσθημα του έρωτα σε όλο του το μεγαλείο..κύριε Γκρέυ, λυπάμαι, αλλά δε με πείσατε για τον έρωτά σας στην ταινία…