Από τη Μαρία Σκαμπαρδώνη

Ο έρωτας δεν είναι εκείνος που σε ωριμάζει, όπως οι περισσότεροι πιστεύουν. Είναι εκείνος που σε κάνει να ξαναγίνεις παιδί. Ένα παιδί που συνεχώς έχει ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, αφήνοντας στην απορία όλους εκείνους που το βλέπουν. Ένα παιδί που συγχωρεί, που παραβλέπει και αγνοεί τα σημαντικά και ας τα γνωρίζει, επειδή θέλει το πρόσωπο που αγαπάει περισσότερο από τον εγωισμό του.

Ο έρωτας σε κάνει παιδί, βλέπεις ξανά τους άλλους με αθώα μάτια και δίχως να λογαριάζεις το κακό. Αρχίζεις να ελπίζεις ξανά στην καλή τους πλευρά και στα λόγια τους. Γίνεσαι άνθρωπος αφελής που δε διστάζει να πέσει χαμηλά και να καεί. Αδύναμος και παντοδύναμος ταυτόχρονα. Γενναίος και δειλός συνάμα. Δε σε νοιάζουν πια οι φωνές των άλλων, τα λόγια και οι παραινέσεις τους, γιατί η δική σου καρδιά έχει βγάλει τα δικά της πορίσματα. Χάνεται, ασθενεί εκείνη η επιθυμία σου να ανταποδίδεις και να κρατάς εγωισμούς; στον έρωτα βιώνεις την απόλυτη συντριβή του εγώ σου. Οι άλλοι γελούν, σου λένε ειρωνικά ‘’τίποτα δεν πρόκειται να γίνει’’, ‘’ξέχνα την,’’ αλλά εσύ συνεχίζεις μέσα σου να τρέφεις μία μικρή ελπίδα που σε κρατάει ζωντανό.

Ο έρωτας σε κάνει παιδί. Σε ξεγυμνώνει από τους φόβους και τις ντροπές, σου βγάζει από μέσα σου όλα εκείνα τα ‘’πρέπει’’ που σε δεσμεύουν και δε σε αφήνουν να αναπνεύσεις. Γίνεσαι ένας ελεύθερος και αδέσμευτος, επαναστάτης και φοβισμένος ταυτόχρονα.

Να ερωτευτείς δυνατά. Και ας πονέσεις. Και ας σε γράψουν εντελώς. Και ας μη σου μιλάνε. Και ας σε ειρωνευτούν. Δεν έχεις χάσει. Έχεις κερδίσει το βίωμα του να έχεις αισθανθεί και να έχεις αγαπήσει. Την ευλογία του να γίνεις ξανά ένα παιδί άφοβο, τολμηρό και θρασύ..