Από τον Σπύρο Τσιώτση
Αλλάζουνε οι άνθρωποι μέσα στο πέρασμα του χρόνου; Εννοώ να αλλάζουμε πραγματικά, το μέσα μας, ο τρόπος που σκεφτόμαστε, που πράττουμε. Αν είμαστε άραγε λιγότερο τίμιοι απέναντι στους φίλους μας σήμερα, από τι στα λεγόμενα τα παλιά τα χρόνια, τότε που υπήρχε η μπέσα, το φιλότιμο και όλα τα σχετικά του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Με λίγα λόγια είναι όντως πιο δύσκολο να έχεις τη σήμερον ημέρα πραγματικούς φίλους από ότι παλαιότερα; Και αν ναι αυτό ισχύει γιατί άλλαξαν οι άνθρωποι ή γιατί άλλαξαν οι εποχές;
Το μόνο ελαφρυντικό για τους σύγχρονους μας, οι οποίοι δεν συμπεριφέρονται και πολύ καλά στους κολλητούς τους, είναι η ταχύτητα της εποχής. Σε κάποιες δουλειές, οι υποχρεώσεις έχουν πολλαπλασιαστεί, σε σχέση με το παρελθόν και η άμεση προσβασιμότητα που σου δίνει η τεχνολογία δεν είναι πάντα για καλό. Όλοι έχουμε έναν φίλο που είτε ακυρώνει τελευταία στιγμή γιατί κάποιος τον πήρε τηλέφωνο για δουλειά, ή που έρχεται να δει μαζί μας την μπάλα και την πιο πολύ ώρα μιλάει στο τηλέφωνο και απαντάει σε μέιλ. Αυτόν τον δικαιολογώ.
Όπως επίσης δικαιολογώ και κάποιον που πραγματικά τυχαίνει να μην τον βλέπω σχεδόν ποτέ γιατί πως συμβαίνει και κάθε φορά που έχει ο ένας ευκαιρία ο άλλος έχει κάπου να πάει. Κάπου που δεν αναβάλλεται εύκολα. Καλή η εποχή της πληροφορίας δε λέω και ωραίο να έχεις εναλλακτικές και να μη πηγαίνεις συνέχεια στα ίδια μέρη αλλά καμιά φορά καθιστά αδύνατο τον συντονισμό των προγραμμάτων δυο ανθρώπων που ναι, θέλουν πραγματικά να βρεθούν και να τα πουν σαν καλοί φίλοι. Γι αυτούς τους φίλους οφείλεις να δείχνεις κατανόηση.
Το καταλαβαίνεις εξάλλου πότε κάποιος πραγματικά δεν μπορεί να σε δει και πότε απλά δεν θέλει. Για τον πρώτο χρειάζεται να έχεις υπομονή γιατί ίσως λίγο παραπάνω από ότι παλιότερα, ο πραγματικός φίλος δεν βρίσκεται εύκολα. Γιατί πιο δύσκολα από παλιά; Γιατί θυμάσαι που λέγαμε κάτι για τεχνολογία και πληροφορία; Ξέρεις πως μεταφράζεται αυτό για τους και καλά φίλους που "ναι πολύ θα ήθελα να βρεθούμε, αλλά είμαι πολύ πιεσμένος από τη δουλειά και δεν προλαβαίνω με τίποτα.." ή τους άλλους που ακυρώνουν, τελευταία στιγμή;
Σε έχουμε χαμπάρι 'φίλε'. Γιατί πέρα από το παλιό καλό ένστικτο ότι δεν πάει καλά και το φιλαράκι σου σε γράφει, υπάρχει και η ρουφιάνα η τεχνολογία. Κατά το κλασικό, "θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει". Σου λέει το φιλαράκι σου "άσε είμαι κομμάτια" ή "τρελή πρέσα στη δουλειά γι αυτό δεν σου λέω να βγούμε". Βλέπεις εσύ μετά τα τσεκ ιν και τα ταγκαρίσματα για ποτάρες μουσικάρες κτλ με άλλους που προφανώς βρήκε χρόνο να τους δει και είχε και την ενέργεια να κάτσει μέχρι αργά μαζί τους.
Γι αυτό σας λέω δεν αλλάζουνε οι άνθρωποι, μόνο που πλέον είναι πιο δύσκολο να σε ξεγελάνε όσο και καλοπροαίρετος να είσαι.
