Από τον Σπύρο Τσιώτση
Πραγματικά δεν ξέρω τι σκεφτόμουν. Ήταν μία τρέλα της στιγμής που κράτησε 10 μέρες. Ένα προσωπικό στοίχημα ίσως για το πώς θα αισθανόμουν; Η υπόκωφη επιθυμία μου να αυξήσω την έλξη που ασκώ προσωπικά στο γυναικείο φύλο; Μάλλον ήταν λίγο από όλα αυτά αλλά στο τέλος δεν άντεξα και ξυρίστηκα. Μπορεί βέβαια και απλά να βαριόμουν να ξυριστώ αλλά αυτή είναι μια πολύ πεζή προσέγγιση.
Πολλές φορές έχουμε αναφερθεί στο δίπολο των τελευταίων ετών, μουσάτοι και επιτυχία στις γυναίκες. Στενοί φίλοι και μη έχουν αφήσει μούσι για να έχουν μεγαλύτερη πέραση στις γυναίκες, με την πρόφαση ότι "ε μωρέ είπα και καλά να αλλάξω λίγο στυλ". Ακολουθώντας το παράδειγμά τους και θυσιαζόμενος στο βωμό των κοινωνικών Επιστημών έκανα τον εαυτό μου πειραματόζωο και προσπάθησα να αφήσω μούσι. Οι συνθήκες ήταν ιδανικές, σε προσωπικό επίπεδο, για δύο βασικούς λόγους. Πρώτος και διαχρονικός λόγος , η βραδύτητα μου στο ξύρισμα και η βαρεμάρα μου να ξυρίζομαι κάθε δύο-τρεις μέρες. Συνήθως αρχίζω να κοιτάω το ξυραφάκι γύρω στη βδομάδα όταν τα μούσια, συγγνώμη οι τρίχες που δειλά εμφανίζονται, πυκνώνουν, μεγαλώνουν και αρχίζουν να με ενοχλούν.
Ο δεύτερος λόγος ήταν το πολύ φορτωμένο πρόγραμμά μου στη δουλειά αυτές τις ημέρες, το οποίο σε συνδυασμό με την ασχετοσύνη μου να καταφέρω ένα γρήγορο και αποτελεσματικό ξύρισμα με απέτρεπε από το να ξυριστώ. Μία τρελή σκέψη πέρασε από το μυαλό μου "άστα ρε Σπύρο αξύριστα για λίγο..". Εξάλλου όπως μου έχουν πει φίλοι μετά από κάνα δυο εβδομάδες δεν σε τρώνε, γίνονται μούσι και παύουν να σε ενοχλούν. Οπότε σκέφτηκα θα αντέξεις μία εβδομάδα. Τι είναι μια βδομάδα ρε, μπροστά στην αυξημένη επιτυχία απέναντι στις γυναίκες; Στα θετικά σχόλια για την επιλογή να αφήσεις μούσι; Στα λάγνα βλέμματα, στην είσοδο του μουσάτου στο μαγαζί (εντάξει το τράβηξα λίγο, σόρρυ)
Το θέμα μου προσωπικά ήταν ότι επειδή μικροδείχνω θεώρησα ότι με τα μούσια, θα γίνω λίγο πιο, αγριωπός και γενικά και πιο αρρενωπός. Δυστυχώς με την πάροδο του χρόνου, δηλαδή αυτές τις λίγες μέρες που μου φάνηκαν αιώνας, παρατήρησα ότι οι γωνίες του προσώπου άρχισαν να εξαφανίζονται και αντί για μεγαλύτερος, άρχισα να φαίνομαι μικρότερος. Δηλαδή ένας μπούλης με μούσια. Κάποιοι κακεντρεχείς ίσως πουν ότι σε άλλες περιπτώσεις ανδρών, μαζί με τα μούσια εξαφανίζονται και κάτι φάτσες που δεν..τραβάνε και πολύ, αλλά εγώ διαχωρίζω τη θέση μου από τέτοιες τοποθετήσεις.
Η αποτυχία μου αυτή να καταστώ ένας μελαχρινός Βίκινγκ, σε συνδυασμό με την αυξανόμενη φαγούρα και ενόχληση, με οδήγησαν τελικά στην ύστατη πράξη λύτρωσης. Στο ξύρισμα. Παρολίγον συνάδελφοι γενειοφόροι οφείλω να αποδώσω το δέοντα σεβασμό στην υπομονή σας να διατηρήσετε το μούσι σας. Απέτυχα και αναγνωρίζω την ολοκληρωτική μου ήττα και την καρτερικότητα σας στον στόχο σας να κρύψετε τη φάτσα σας. Συγγνώμη για την κακία, είναι πικρή η ήττα. Καλό τριμάρισμα σας εύχομαι
