Από τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο
Τα αδέρφια Γιαννακόπουλοι ήταν πάντα κοντά στον αγαπημένο τους σύλλογο. Κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 90, όμως, ήρθε το ξεπέταγμα. Τότε που ο Θανάσης, μαζί με τον αδερφό του Παύλο, ανέλαβαν από κοινού τα ηνία της ομάδας μπάσκετ. Τότε που ο Παναθηναϊκός ήταν έτοιμος να βρει ξανά τον μπασκετικό του δρόμο. Το μονοπώλιο των δυο μεγάλων της Θεσσαλονίκης είχε περάσει στο παρελθόν και οι δυο αιώνιοι της Αττικής είχαν μπει για τα καλά στο παιχνίδι.
Τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα για τον ανανεωμένο Παναθηναϊκό. Βλέπετε, ο Ολυμπιακός του Σωκράτη Κόκκαλη είχε απ΄όλα. Είχε Ιωαννίδη, Πάσπαλι, τσαμπουκά, έδρα, διαιτητική έυνοια. Ο Θανάσης όμως, μαζί με τον αδερφό του, Παύλο, δεν το έβαλαν κάτω. Έφεραν στον Παναθηναϊκό τη …μεικτή Ευρώπης, μέχρι που το 1996 στο Παρίσι, ήρθε η δικαίωση με το πρώτο Ευρωπαϊκό.
Ούτε αυτός, ούτε ο αδερφός του, σκέφτηκαν ποτέ τα χρήματα. Το μόνο τους ενδιέφερε ήταν η αίγλη του συλλόγου. Δεν είναι και μικρό πράγμα να φέρνεις στην Ελλάδα ολόκληρο Ντομινίκ Γουίλκινς. Δεν ήταν μόνο αυτός όμως. Παρέλασαν από τον Παναθηναϊκό παίχτες όπως, Ράτζα, Αλβέρτης, Μποντιρόγκα, Βράνκοβιτς, Κόμαζετς και πολλοί ακόμα. Αν δεν τα έφερνε έτσι η μοίρα, θα είχε φορέσει τα πράσινα και ο μεγάλος Ντράζεν Πέτροβιτς. Και δε βάζω καν στην κουβέντα, Γκάλη, Γιαννάκη και Φάνη που δεν ήρθαν στα ντουζένια τους. Αλλά και αυτοί φυσικά έδωσαν τη δική τους αίγλη. Η επιλογή του τεράστιου Ζέλικο Ομπράντοβιτς για να οδηγεί τοn σύλλογο στο δρόμο των επιτυχιών ήταν ένα ακόμα μεγάλο credit για τα αδέρφια. Σύνολο έξι αστέρια. Εγχώριοι τίτλοι, αφήστε το, έχω χάσει το μέτρημα.
Ο Θανάσης Γιαννακόπουλος υπήρξε ένας από εμάς. Γι΄αυτό και θα είναι πάντα η αδυναμία μας. Είχα την τύχη να τον γνωρίσω στην πρώτη μου δημιοσιογραφική αποστολή. Δε θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που ξέσπασε σε κλάματα μπροστά στο κασετοφωνάκι μου για το πρόβλημα στον ερασιτέχνη Παναθηναϊκό. Σοκ και δέος. Ταυτιστήκαμε μαζί του όσο δεν πάει. Ήταν ευγενής, μεγαλόκαρδος και αγνός Παναθηναϊκός. Το να είσαι Γιαννακόπουλος και να σε αποκαλούν Θανάση δείχνουν την απλότητα αυτού του ανθρώπου. Δυστυχώς ο Θανάσης δε νίκησε το οξύ εγκεφαλικό. Είμαι σίγουρος ότι θα καμαρώνει το δημιούργημα του από τους ουρανό, μαζί με τον μέγιστο Παύλο. Καλό ταξίδι Θανασάρα και σ΄ευχαριστούμε για όλα!
Για να βρείτε τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο στο facebook, πατήστε εδώ
