***Για να κάνεις σύγκριση τιμών και να απολαύσεις τις φθηνότερες διακοπές, κάνε click εδώ!***

Από τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο    Φωτογραφίες:  Σπύρος Μπίκας

Χωρίς να θεωρώ το εαυτό μου κολλημένο, κάποιες φορές ομολογώ πως είμαι ελαφρώς προκατειλημμένος. Αυτός είναι ο λόγος που δεν είχα αξιωθεί μέχρι αυτό το καλοκαίρι να πάω στη Μύκονο. Φέτος όμως είχα μια καλή αφορμή (βλέπε ξαδέρφη) για να δω το νησί των Ανέμων από κοντά.

Αν η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί, τότε ναι, το εξαιρετικό ταξίδι που είχα μέχρι το νέο λιμάνι της Μυκόνου, με προδιέθετε θετικά. Ο συνδυασμός δραμαμίνης, άπνοιας και καλού πλοίου, με έκαναν να αγαπήσω ξανά τη θάλασσα.

Αν και Σεπτέμβριος, το νησί είχε ακόμα κόσμο. Οι περισσότεροι βέβαια ξένοι, αφού οι συμπατριώτες μας φροντίζουν πάντα να παίρνουν τις άδειες τους το καλοκαίρι. Αν εξαιρέσεις την επικίνδυνη οδήγηση των ξένων, ίσως ήταν και καλύτερα που δεν υπήρχαν Έλληνες. Δεν έχω δει πολλά καλά τον τελευταίο καιρό για να νοσταλγώ την παρουσία τους.

Προσπαθώντας να καταλάβω την ποσόστωση άνδρων και γυναικών στο νησί, άλλες φορές έγερνα προς τη μια πλευρά στο νησί, άλλες προς την άλλη. Τώρα πόσοι από αυτούς ήταν καθαρόαιμοι δεν το γνωρίζαμε και δε μας ενδιέφερε. Ήμασταν αρκετά μεγάλοι για να μην χρειάζεται να πηγαίνουμε τοίχο τοίχο.

Όσοι αναφέρονται στις παραλίες του νησιού με τα καλύτερα λόγια, δεν είναι καθόλου υπερβολικοί. Η ομορφιά τους τους ήταν άξια εκπρόσωπος των Κυκλαδίτικης παράδοσης. Το γεγονός ότι δεν πετύχα τη Μύκονο γεμάτη, μ΄έκανε να βγάλω πιο ασφαλή συμπεράσματα. Αξίζει σίγουρα να κολυμπήσετε στις θάλασσες του Μυκόνου. 

Επειδή όμως δεν είμαι ''παραλιάκιας'', αυτό που περίμενα πως και πως, είναι να δω τη χώρα της Μυκόνου, ειδικά τη νύχτα. Δε με απογοήτευσε. Οι καλές συστάσεις που είχαμε για τη μικρή Βενετία μας οδήγησαν εκεί. Μπορεί να απουσίαζαν οι γόνδολες και ο σχηματισμός να διέφερε αρκετά, αλλά η ημικυκλική προσέγγιση του μέρους με τα φωτισμένα νερά ακριβώς δίπλα,  σού δημιουργούσε υπέροχη αίσθηση.

Τα σοκάκια της χώρας της Μυκόνου σου έδιναν την εντύπωση ότι τα έχει σχεδιάσει κάποιος μεγάλος αρχιτεκτονας. Νόμιζες ότι είναι αμέτρητα, αλλά παράλληλα πάντα είχες την αίσθηση που βρισκόσουν, αφού σε κάθε σημείο υπήρχε κάτι για να τα ξεχωρίζεις. Αν με ρωτούσαν ποιο είναι το σημείο που κέρδισε από το νησί, η απάντηση θα ήταν σίγουρα η χώρα. Υπέροχο σημείο, εξαιρετική ατμόσφαιρα και επιτέλους κόσμος που άφησε τα προβλήματα σπίτι του.

Εξαιρετικό και το κομμάτι από την Αγία Άννα και μετά...Ένα εντυπωσιακό all day bar, από το οποίο αγνάντευες από ψηλά τη θάλασσα, σε κέρδιζε από την πρώτη στιγμή. Λίγο τσουχτερό μεν, αλλά στη Μύκονο ήρθες ρε μεγάλε! Η αλήθεια πάντως είναι ότι οι τιμές σε κάποια μέρη ήταν εξωφρενικά υψηλές. Δεν ήξερες αν έπρεπε να γελάσεις ή να κλάψεις.

Το καλό με το νησί ήταν ότι είναι όλα κοντά...Στη Λευκάδα χρειάζεσαι μία ώρα για να φτάσεις από την πόλη στο πανέμορφο Πόρτο Κατσίκι. Και άλλη μία να γυρίσεις, δύο. Σίγουρα υπάρχουν καλύτερα πράγματα από το να οδηγείς δυο ώρες μέσα στη ζέστη. Στη Μύκονο είναι εύκολα τα πράγματα. Μαξίμουμ είκοσι λεπτά για να πας σε όλα, αν έχεις navigator. Αν δεν είσαι παλιός στο νησί πάντως, ένα πρόβλημα στο να βρεις να παρκάρεις θα το έχεις. Εκτός αν θες να πας τώρα που θα είναι όλα άδεια.

Στην Ψαρού δεν πήγα. Για χάρη μιας τέτοιας εμπειρίας, εννοείται ότι δε θα έμπαινα στον κόπο να δουλεύω 1 βδομάδα παραπάνω για να βγάλω τα σπασμένα. Ίσως πάω εκεί μια άλλη φορά όταν μου τα χαρίσουν, δηλαδή ποτέ...

Υ.Γ.  Ο ακούραστος φωτογράφος μας, Σπύρος Μπίκας, μάζεψε αρκετό φωτογραφικό υλικό. Δείτε λίγο από αυτό.

Για να βρείτε τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο στο facebook, πατήστε εδώ. 

Υ