Από τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο
Στην παιδική μας ηλικία είχαμε την δυνατότητα τις περισσότερες φορές να πούμε και να κάνουμε αυτό που έλεγε η καρδιά μας. Εκφράζαμε την αγανάκτηση που έπρεπε να ξυπνήσουμε και πάλι νωρίς για να πάμε σχολείο, χαμογελούσαμε διάπλατα όταν χτυπούσε το κουδούνι, επιλέγαμε αυτή που μας άρεσε περισσότερο και αφηνόμασταν στους έρωτες μας.
Τα ''πρέπει'' υπήρχαν από τότε στη ζωή μας, αλλά τουλάχιστον είχαμε τη δυνατότητα πολύ περισσότερες φορές να πάμε με τα ''θέλω'' μας. Τότε, είχαμε και την πεποίθηση ότι μόλις ενηλικιωθούμε και αποκτήσουμε τη δική μας δουλειά, τα δικά μας χρήματα, όλες οι επιθυμίες μας θα πραγματοποιηθούν. Η ζωή, βέβαια, δεν τα φέρνει όπως τα υπολογίζουμε και μπορεί να πραγματοποιήσαμε κάποιες επιθυμίες μελλοντικά, κάποιες άλλες φορές όμως κάτι περίεργα μονοπάτια μπήκαν στη ζωή μας. Ειδικά στον ερωτικό τομέα.
Κάποιοι νιώθοντας ότι μεγαλώνουν, αρχίζουν πλέον να συμβιβάζονται. Ένας καλός μου φίλος δεν ήταν καλά καλά 30, όταν αποφάσισε να πετάξει τη ζωή στη θάλασσα. Γνώρισε κάποια που τηρούσε τις αρχικές προϋποθέσεις για να κάνει μια σοβαρή σχέση, αλλά κατάλαβε γρήγορα ότι είναι άκρως ακατάλληλο άτομο γι΄αυτόν. Κάθε φορά, εγώ και ο αδελφός του ακούμε τα ίδια παράπονα..Εκείνος, όμως, συμβιβάστηκε με την αποτυχία...Προτίμησε να είναι μαζί μ΄ένα προβληματικό άτομο, απλά επειδή του προσφέρει σιγουριά. Ποια είναι η σιγουριά; Ότι δεν μπορεί να τον χωρίσει, επειδή είναι προβληματική και ξέρει ότι δεν θα βρει άλλον. Αν ο φίλος μου ήταν προβληματικός, ίσως αυτή να ήταν η καλύτερη λύση. Έλα όμως που δεν είναι...Όταν του τίθεται το ερώτημα αυτή γιατί την έχεις, η απάντηση του είναι ''Ε, δεν μπορείς να τα έχεις όλα. Αυτή είναι καλό κορίτσι, δεν πρόκειται να με χωρίσει...'' Πέρασαν 5 χρόνια, αυτός πήγε 35, εκείνη δεν τον έχει χωρίσει, αλλά το χαμόγελο του φίλου μου το βλέπω όλο και λιγότερο...
Όταν σε πνίγει η ανασφάλεια σου πριν καλά καλά κλείσεις τα 30, η ζωή είναι οριοθετημένη. Δε θα νιώσεις ποτέ την απογοήτευση του ανθρώπου που ερωτεύεται με πάθος, αλλά δε θα μπορέσεις ποτέ να γευτείς και τη μαγεία τη ζωής. Η μαγεία της ζωής είναι να κοιτάξεις κάποια στα μάτια, λίγα δευτερόλεπτα πριν της δείξεις όλα αυτά που νιώθεις. Η μαγεία είναι κοιτιέσαι και να καταλαβαίνεσαι. Η μαγεία είναι να μην φοβάσαι. Κάποιες φορές η μoναξιά δεν είναι και τόσο κακή. Ίσα ίσα που μεγαλώνει τη γλυκιά προσμονή. Ο φιλαράκος μου φοβάται. Δε θέλει, λέει, να πετάξει τα πέντε χρόνια που έζησαν μαζί. Ίσως θα ήταν καλό να μην μάθει ότι τα πέταξε, από την άλλη όμως θα ήταν προτιμότερο να μην χάσει άλλα πέντε χρόνια. Δυστυχώς, ο χρόνος αντί να κάνει κάποιους πιο δυνατούς, τους μαλακώνει επικίνδυνα. Λίγο οι απώλειες της ζωής τους, λίγο οι συνθήκες αποδυναμώνουν την προσωπικότητα και τους στρέφουν στη λανθασμένη επιλογή.
Κάποιες φορές ο φόβος είναι καλός γιατί σε προστατεύει, κάποιες άλλες όμως σου καταστρέφει όλη τη ζωή. Όταν φτάνεις σε σημείο να αποστρέφεσαι τον εαυτό σου για τις ερωτικές σου επιλογές σου, δεν σε σώζουν όλα τα λεφτά του κόσμου. Ακόμα και αν γεμίσεις το σακούλι, η ψυχή σου θα συνεχίσει να είναι άδεια...
