Από τον Σπύρο Τσιώτση
(FB: Spyrus Tsiotsis)
Καταρχάς αφού στην εποχή μας οι ταινίες, και ακόμα περισσότερο οι καλές ταινίες είναι πάρα πολλές αυτή λίστα είναι καθαρά ενδεικτική και ελαφρώς προσωπική. Ευχαρίστως να προσθέσετε τα δικά σας και να γίνει μια 20αρα λίστα στο μυαλό σας. Επίσης, η σειρά δεν είναι κάποια μορφή κατάταξης.
HEAT (1995-Michael Mann). Al Pacino και Robert De Niro στην ίδια ταινία, τι άλλο θέλετε; Ένα διαμάντι αστυνομική ταινία με τους δυο γίγαντες να έχουν το ρόλο του μπάτσου και του αρχηγού της τέλειας συμμορίας. Η αρχή του τέλους της ομάδας των κακοποιών έρχεται όταν αποφασίζουν να κυνηγήσουν ένα συμπληρωματικό μέλος που σπάει τον κώδικα τιμής με μια αχρείαστη δολοφονία. Ρεαλιστικός ο Ντε Νίρο όταν λέει πως για να είσαι κακοποιός καριέρας πρέπει να είσαι έτοιμος να τα παρατήσεις όλα στη ζωή σου σε 30 δεύτερα. Ο Πατσίνο ανελέητος διώκτης του, που όμως εκτιμάει την εγκληματική ευφυΐα που καταδιώκει.
SCARFACE (1983 – Brian de Palma). Η βίαια άνοδος και η απότομη πτώση ενός εμπόρου ναρκωτικών τον οποίο υποδύεται ο Αλ Πατσίνο. Highlight της ταινίας η στιγμή που ο πρωταγωνιστής βυθίζεται σε ένα βουνό κόκας για να σνιφάρει. Η απόλυτη παρακμή του πλούτου και της δύναμης. Σενάριο Oliver Stone
\THE SHAWSHANK REDEMPTION (1994 - Frank Darabont). Tim Robbins & Morgan Freeman. Ο πρώτος φυλακίζεται άδικα και ο δεύτερος τον βοηθάει να σταθεί στα πόδια του και τελικά ύστερα από χρόνια να δραπετεύσει και να τιμωρήσει όσους τον εκμεταλλεύτηκαν (διευθυντής φυλακών). Μέσα από αντίξοες συνθήκες, δυνατές φιλίες χτίζονται ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν είναι κακοί απλά έκαναν κακές πράξεις. Χαρούμενο αλλά απλό τέλος με τον Φρίμαν να βρίσκει το φίλο του σε μια παραθαλάσσια πόλη να ζει ήρεμα σε γαλήνη.
BLACK HAWK DOWN (2002 – Riddley Scott). Μια κλασική πολεμική αμερικανική ταινία, καλογυρισμένη από έναν εξαιρετικό σκηνοθέτη, όπως ο Σκοτ, αλλά δεν είναι εκεί η ουσία. Ούτε στο σενάριο, που βασίζεται σε πραγματική ιστορία (Σομαλία, 1994). Όλη ταινία είναι η τελευταία σκηνή. Αφού έχουν γλυτώσει από χιλιάδες εχθρούς που τους καταδιώκουν επί ώρες, οι Aμερικανοί στρατιώτες (των ειδικών δυνάμεων) ξεκουράζονται και τρώνε ασφαλείς στη βάση τους. Τότε, ένας από αυτούς (Ερικ Μπάνα) ετοιμάζεται να γυρίσει πίσω. Που πας; Τον ρωτάει ένας άλλος σύντροφός του στην κόλαση… «τώρα γυρίσαμε!!!». Τον κοιτάει και του λέει ότι έχουν μείνει και άλλοι πίσω που τον χρειάζονται. «Για αυτό το λόγο πολεμάμε. Για τον άντρα που στέκεται δίπλα μας». Ατάκα που θα την ακούσεις από όλους τους βετεράνους των μεγάλων συρράξεων, που δε θα σου πουν ότι πολέμησαν γιατί είναι ήρωες αλλά γιατί δεν ήθελαν να απογοητεύσουν αυτούς που τους εμπιστεύονταν
SPY GAME (2001- Tony Scott). Ο νέος είναι ωραίος όμως ο παλιός είναι αλλιώς. Ρέντφορντ και Πιτ. Ο μέντορας και ο ηθικός μαθητής που παγιδεύεται όταν προσπαθεί να διορθώσει μια αδικία και να σώσει την αγαπημένη του, ταυτόχρονα. Κόντρα στην κυνική του θεώρηση των πραγμάτων (που ουσιαστικά είναι και η προσέγγιση της CIA για την πραγματικότητα) ο μέντορας τελικά τον βοηθάει με ένα στυλ παλιάς σχολής χωρίς βία αλλά με περισσή φινέτσα. Ρόμπερτ Ρεντφορντ είναι αυτός
THE DEPARTED (2006-Martin Scorsese). OK. SCORSESE, NICHOLSON, DI CAPRIO, DAMON, WAHLEBERG. Να πω και άλλα; Χρειάζεται; Όλοι αυτοί και άλλοι πολλοί καλοί ηθοποιοί σε μια ταινία, αστυνομική, που μπερδεύεται απίστευτα στην πορεία για να καταλήξει σε ένα απλό συμπέρασμα. Όταν παίζεις επικίνδυνα στο τέλος θα χάσεις. Τα πάντα. Αυτή ταινία αποτελεί την αρχή της πορείας του Λεό προς την αρκούδα…ε συγγνώμη τα όσκαρ. Μετά από 10 χρόνια τα κατάφερε.
UNFORGIVEN (1992-Clint Eastwood). Ασύλληπτο γουέστερν με Ίστγουντ πρωταγωνιστή – σκηνοθέτη. Απλή ιστορία, αλλά ταυτόχρονα μια απομυθοποίηση των πιστολάδων που είχε ερμηνεύσει ο Ίστγουντ στα νιάτα του καθώς όπως δηλώνει ο χαρακτήρας του, το να σκοτώνεις ανθρώπους σε ένα πιστολίδι, απλά σημαίνει ότι είσαι κάθαρμα που δε νοιάζεται για καμία ζωή, ούτε καν τη δικιά του. Συμπρωταγωνιστές Χακμαν, Φρίμαν.
KILL BILL (2003-2004 – Quentin Tarantino). Είναι μια ταινία που έσπασε σε δυο. Βγαλμένο μέσα από το κόμικ «η νύφη», αποτελεί το απόλυτο έπος εκδίκησης, με έναν Ταραντίνο να δίνει ρεσιτάλ σκηνοθεσίας χρησιμοποιώντας τους αγαπημένους του ηθοποιούς κυρίως. Απίστευτα βίαιο αλλά χωρίς να ενοχλεί ιδιαίτερα όλο αυτό το ποτάμι αίματος. Η τεχνική φλασμπάκ που ακολουθεί σε κρατάει σε εγρήγορση και δίνει ενδιαφέρον στην πλοκή, εξηγώντας σιγά – σιγά το λόγο που έγιναν όλα αυτά με τα οποία ξεκινάει η ταινία (το μακελειό στην εκκλησία). Κερασάκι στην τούρτα; Όλα γίνονται για να πεθάνει ο Μπιλ αλλά όταν αυτό γίνεται η νύφη δεν είναι χαρούμενη
FIGHT CLUB (1999 – David Fincher) Νούμερο ένα κανόνας: Αν δεν κατάλαβες τι ακριβώς λέει η ταινία και νομίζεις ότι αφορά κάτι τύπους που πλακώνονται σε υπόγεια, δεν υπάρχει λόγος να σου εξηγήσω την ταινία. Νούμερο δυο κανόνας: Αν νομίζεις ότι κατάλαβες τι λέει η ταινία, συμφωνείς μαζί της και θες να τα εφαρμόσεις, τότε δεν θα έπρεπε να το διαβάζεις αυτό μάλλον. Ο σκηνοθέτης ρίχνει μια ξεγυρισμένη χλέπα στα μούτρα όλων των επικριτών και επαναστατών του καναπέ με το δεύτερο μέρος της ταινίας. Να απαρνηθείς τον υλισμό δεν είναι ο στόχος αλλά το μέσο για να τον πετύχεις και να μην αποτελείς μέρος του συστήματος που θες να πολεμήσεις. Αλλιώς θα σε βρουν εύκολα….
BATMAN BEGINS (2005-Christofer Nolan). Οκ πολλοί θα πουν, για το επόμενο Μπάτμαν με την απίστευτη ερμηνεία του Χιθ Λέτζερ στο ρόλο του τζόκερ. Όμως εμένα μου αρέσει αυτή ταινία γιατί δείχνει τη σκοτεινή πορεία που ακολούθησε ο ήρωας ενώ ταυτόχρονα επεξηγεί με ρεαλιστικούς όρους τις ικανότητες που παρουσιάζει. Δεν είναι αυτό που είσαι αλλά αυτό που κάνεις που σε καθορίζει. Ευτυχώς αυτή την ατάκα δεν την έκαναν τζιφάκι, όπως το γιατί πέφτουμε κτλ… έλεος ρε παιδιά, το ξεφτιλίσατε.
Ο αρχισυντάκτης λέει να μην γράφω πολλά για να τα διαβάζετε όλα, αλλά με τέτοια θέματα δεν φταίω εγώ. Και λίγα έγραψα….
