Από τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο
Όταν ανακοινώθηκε ότι ο Κρίστοφερ Νόλαν θα μετέφερε στη μεγάλη οθόνη την «Οδύσσεια», οι προσδοκίες ήταν τεράστιες. Άλλωστε, δεν μιλάμε μόνο για έναν από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της εποχής μας, αλλά και για ένα από τα κορυφαία έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Το αποτέλεσμα όχι μόνο δικαιώνει αυτές τις προσδοκίες, αλλά προσφέρει μια ταινία που σέβεται το πρωτότυπο, χωρίς να φοβάται να ακολουθήσει τη δική της κινηματογραφική πορεία.
Η μεγαλύτερη δύναμη της ταινίας είναι η ίδια η ιστορία. Το ταξίδι της επιστροφής του Οδυσσέα στην Ιθάκη παραμένει συναρπαστικό, γεμάτο περιπέτεια, ένταση και στιγμές που κρατούν το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Ο Νόλαν αποφεύγει να αλλοιώσει την ουσία του έπους και οι περισσότερες δημιουργικές ελευθερίες που παίρνει λειτουργούν μέσα στη δική του αφήγηση.
Στον ρόλο του Οδυσσέα, ο Ματ Ντέιμον είναι εξαιρετικός. Καταφέρνει να αποδώσει τόσο την ευφυΐα και την αποφασιστικότητα του ήρωα όσο και τις πιο ανθρώπινες πλευρές του. Δεν παρουσιάζει απλώς έναν μυθικό βασιλιά, αλλά έναν άνθρωπο που δοκιμάζεται συνεχώς από τις συνθήκες και τις επιλογές του.
Από τις παρουσίες που ξεχωρίζουν είναι και η Σαμάνθα Μόρτον ως Κίρκη. Με την ερμηνεία της δίνει στον χαρακτήρα μυστήριο, γοητεία και δύναμη, ενώ η σκηνή με τους συντρόφους του Οδυσσέα που μεταμορφώνονται σε γουρούνια είναι από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της ταινίας. Είναι ένα σημείο όπου το μυθολογικό στοιχείο περνάει με εντυπωσιακό τρόπο στη μεγάλη οθόνη.
Σε τεχνικό επίπεδο, η ταινία ανταποκρίνεται στις υψηλές απαιτήσεις που συνοδεύουν το όνομα του Κρίστοφερ Νόλαν. Η σκηνοθεσία, η φωτογραφία και η μουσική δημιουργούν μια επιβλητική ατμόσφαιρα, χωρίς να επισκιάζουν την ιστορία. Μια μικρή ένσταση αφορά την επιλογή μιας ιδιαίτερα σκοτεινής και νυχτερινής αισθητικής σε μεγάλο μέρος της ταινίας. Αν και δημιουργεί έναν ξεχωριστό τόνο, σε ορισμένα σημεία στερεί λίγο από την ποικιλία και το χρώμα που θα περίμενε κανείς από ένα τόσο μεγάλο μυθολογικό ταξίδι.
Παρόλα αυτά, ορισμένες δημιουργικές επιλογές του Νόλαν θα συζητηθούν από τους φίλους του ομηρικού έπους. Κάποιες από αυτές έχουν ήδη αποτελέσει σημείο τριβής, όπως το σημείο που ο Οδυσσέας παρουσιάζεται να γεύεται τον λωτό, σε αντίθεση με το ομηρικό έπος. Πρόκειται για μια αλλαγή που εξυπηρετεί τη δραματουργία της ταινίας, αλλά αποτελεί μία από τις πιο εμφανείς αποκλίσεις από το αρχικό κείμενο. Και αν για την ωραία Ελένη τα παράπονα είναι γνωστά, εγώ θα σταθώ στην επιλογή του Οδυσσέα. Νομίζω ότι όταν διαβάζαμε το έπος στο σχολείο, κάπως έτσι τον φανταζόμασταν. Πονηρόφατσα και όχι κούκλο.
Εν κατακλείδι, το «The Odyssey» είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες κινηματογραφικές μεταφορές κλασικού έργου των τελευταίων χρόνων. Δεν είναι μια άψογη ταινία, αλλά είναι μια φιλόδοξη, προσεγμένη και εντυπωσιακή παραγωγή που καταφέρνει να κάνει μια ιστορία χιλιάδων ετών να μοιάζει ξανά ζωντανή...
Για να βρείτε τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο στο facebook, πατήστε εδώ
