Από τον Γρηγόρη Τερζάκη

Πριν κάποια χρόνια ένας φίλος και ταλαντούχος σκηνοθέτης που δυστυχώς δεν είναι πλέον ανάμεσα μας, μου είχε εκμυστηρευτεί το όραμα του να ανεβάσει το έργο «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου διασκευασμένο στην σύγχρονη εποχή χρησιμοποιώντας σύγχρονα σκηνικά-κουστουμια και με τον Ετεοκλή να συναντιέται με τον Πολυνίκη με μηχανές Harley, biker boots και δερμάτινα jackets. Γνωστός για την αγάπη μου στα αντισυμβατικά concept λάτρεψα την ιδέα και περίμενα με ανυπομονησία κάποια στιγμή να το υλοποιήσουμε,  τελικά δεν τα καταφέραμε.

Όταν έμαθα για την Αναρχία( Cymbeline είναι ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας  ) κατά μια έννοια σκέφτηκα το παλιό όραμα του φίλου σκηνοθέτη που έγινε και δικό μου και περίμενα ανυπόμονα να δω την ταινία στην δημοσιογραφική.  

Με ένα εξαιρετικο cast με τους Ίθαν Χοκ, Εντ Χάρις, Μίλα Γιόβοβιτς, Τζον Λεγκουϊτζάμο, Ντακότα Τζόνσον, Άντον Γιέλτσιν και Πεν Μπάντγκλι, o σκηνοθέτης Μάικλ Αλμερέιδα επιλέγει το έργο «Κυμβελίνος» του Γ. Σαίξπηρ για να το μεταφέρει στο σινεμά, και να μας διηγηθεί μια ιστορία αγάπης, προδοσίας και εκδίκησης.

Ο Εντ Χάρις πρωταγωνιστεί ως ο αρχηγός μιας συμμορίας μοτοσικλετιστών, εμπόρων ναρκωτικών, που βρίσκονται σε πόλεμο με μια διεφθαρμένη «Ρωμαϊκή» αστυνομία. Η παράνομη σχέση της κόρης του με ένα από τα πρωτοπαλίκαρα του, θα πυροδοτήσει μια άνευ προηγουμένου τραγωδία. Οι Ντακότα Τζόνσον και Πεν Μπάντζκλεϊ, πρωταγωνιστούν ως οι νεαροί Ιμογένη και Πόστουμο. Δίπλα τους, ο Ίθαν Χοκ, ως Ιάκιμος, βάζει στοίχημα με τον Ποστουμο ότι μπορεί να ξελογιάσει την Ιμογένη.

Όλο τo σκηνικό μεταφέρεται στην σύγχρονη Αμερική, ενώ το σενάριο έχει διατηρήσει εν μέρη το πρωτότυπο κείμενο.

Η Ιδιαιτερότητα της ταινίας να παντρέψει το πρωτότυπο Σεξπηρικό κείμενο με σύγχρονα κουστούμια, tablets, iphone, μηχανές μεγάλου κυβισμού κλπ δημιουργεί μια περίεργη αμήχανη αίσθηση στον θεατή ταυτόχρονα όμως δεν μοιάζει να τον προβληματίζει καθόλου στην παρακολούθηση της αφήγησης της ιστορίας. Η ταινία έχει ενδιαφέροντες χαρακτήρες , ατμόσφαιρα και καλλιτεχνικό ενδιαφέρον ειδικά στο 1ο της μισό χρονικά αλλά δυστυχώς μετά κουράζει και προς το τέλος μάλιστα εξελίσσεται σε μια φτωχή μεταφορά θεατρικής παραγωγής. Ειδικά η τελευταία σκηνή ξεκαθαρίσματος είναι πολύ φτωχή με μινιμαλ σκηνογραφία και με τον ορισμό της λιτής κινηματογραφικής απόδοσης ενός θεατρικού έργου.

Κατά τα αλλά οι ερμήνιες των ηθοποιιών είναι αξιόλογες με τον Εντ Χαρις να θυμάται λιγο και απο την εμφάνιση του στο Knightriders του μετρ George Romero και την Ντακότα Τζόνσον να προσθέτει στο βιογραφικό της  μια σοβαρή ταινία μετά από εκείνη την παρωδία των αποχρώσεων του γκρι….

Καταλήγοντας η «Αναρχία» είναι μια ιδιαίτερη ταινία για ιδιαίτερο κοινό που στα δικά μας μάτια έχει αρκετές αδυναμίες.

Είμαι δε σίγουρος ότι αν οι δημιουργοί είχαν ακούσει την ιδέα και την παρουσίαση του project του φίλου σκηνοθέτη με το εξαιρετικό όραμα της διασκευής του έργου του Αισχύλου, ίσως να είχαν προτιμήσει την υλοποίηση της δικής μας ιδέας παρουσιάζοντας έτσι μια πολύ πιο «ενδιαφέρουσα» από όποια πλευρά και αν το δει κανείς ταινία!

Από αύριο βράδυ στις αίθουσες.

*****

Για να βρείτε τον Γρηγόρη Τερζάκη στο facebook, πατήστε εδώ.