***Για τις καλύτερες προσφορές σε ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά είδη, κάνε click εδώ!***
Από τη Λένα Καλλιπολίτη
Οι νέες γυναίκες ναι μεν είναι σύγχρονες αλλά έχουν πάντα στο μυαλό τους την εικόνα του ισχυρού πατέρα, του συζύγου της μητέρας τους που ήταν η κολώνα του σπιτιού τους, που έλυνε τα σοβαρά προβλήματα της οικογένειας, που ήταν αποφασιστικός, δυναμικός και η σύζυγός του και μητέρα τους τον θαύμαζε και τον εκτιμούσε. Μάλιστα πολλές από μας θα έχουν ακούσει τον μπαμπά τους να τους εξιστορεί πώς έφτασε από το χωριό του δίχως οικονομική βοήθεια, σπούδαζε και παράλληλα εργαζόταν για να μπορέσει να επιβιώσει και να χτίσει ένα καλύτερο μέλλον, πως θεωρούσε ντροπή να συνοδεύει μια κοπέλα και να μην την κεράσει και γενικώς όλα αυτά τα ιπποτικά που συνέθεταν την εικόνα ενός άνδρα παλιάς κοπής. Οι γεννηθείσες γύρω στο 1980-1990 και εξής αυτά μοιραία δεν τα συναντούν στους άνδρες αντίστοιχης ηλικίας.
Αρχικά μέχρι το 2009, η ελληνική κοινωνία ζούσε στους ρυθμούς της επίπλαστης οικονομικής ευμάρειας, ο εύκολος δανεισμός - που σημαίνει άκοπο χρήμα- μας έκανε σχεδόν όλους δέσμιους των υλικών απολαύσεων χωρίς μέτρο. Ο νεαρός άνδρας είχε την ασφάλεια της οικονομικής ενίσχυσης από τους γονείς του (ακόμη και από τους παππούδες του) για πολλά χρόνια μετά την ενηλικίωσή του. Τα παιδιά θεωρούνταν παιδιά μέχρι τα 30 και βάλε. Σπούδαζαν μέχρι τα 24- στην καλύτερη- και μέχρι τα 30 έμεναν με τους γονείς τους, γιατί οι άνδρες που αποτελούσαν τη γενιά των 700 ευρώ θεωρούσαν αδιανόητο να μετακομίσουν σε ένα δικό τους σπίτι που θα αναλάβουν όλες τις υποχρεώσεις μόνοι τους: από το να μαγειρέψουν, να καθαρίσουν μέχρι να μπουν στη διαδικασία να πληρώσουν τους λογαριασμούς. Βολεύονταν λοιπόν μέσα στη ζεστή αγκαλιά των γονέων.
Μετά το 2009 και την οικονομική καταστροφή της Ελλάδας, πλέον η άρνηση να ξεβολευτούν έγινε αναγκαιότητα. Πράγματι, με μισθό 580 ευρώ μικτά είναι πρακτικώς αδύνατο απλά και μόνο να επιβιώσεις όχι να διαβιώσεις ανεξάρτητος. Αυτή η αντιπαραβολή όμως των 3 χρονικών στιγμών (των γονέων μας του 1975, των νέων έκτοτε έως το 2009 και από το 2009 έως σήμερα), δεν έγινε τυχαία στο κείμενο αυτό.
Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι η πρώτη περίοδος συγκριτικά με αυτή που διανύουμε σήμερα έχει πολλές ομοιότητες με τη μόνη διαφορά ότι μεσολάβησε η περίοδος της οικονομικής ευμάρειας που είχε σαν αποτέλεσμα οι γονείς μας που έζησαν δύσκολα οικονομικά να μας κακομάθουν και να είμαστε νέοι της ήσσονος προσπάθειας, να μην θεωρούμε αναγκαιότητα να απογαλακτιστούμε για να μην πιεστούμε με κανένα τρόπο. Με αυτήν την ανατροφή και τον υπερπροστατευτισμό μήπως μας έκαναν κακό, μήπως μας έκαναν μαλθακούς; Πρέπει να αναρωτηθούμε,δίχως συμπλέγματα κατωτερότητας και ζήλιας, γιατί οι γονείς μας σε δύσκολες οικονομικά συνθήκες τα κατάφεραν και γιατί κάποιοι άλλοι που βιώνουν ακριβώς τα ίδια προβλήματα με μας και είναι συνομήλικοί μας τα καταφέρνουν και σήμερα.
Πρόσφατη συζήτηση με ένα αγόρι που πέρασε στην επαρχία και δεν είχαν οι γονείς του την οικονομική δυνατότητα να καλύψουν όλα του τα έξοδα με έκανε να προβληματιστώ, γιατί εγώ αμέσως σκέφτηκα " δεν πειράζει, θα προσπαθήσει να βρει μια οποιαδήποτε δουλειά του ποδαριού και θα συμπληρώνει το χαρτζιλίκι του", όμως το παιδί αυτό- αγόρι, δεν ήθελε να το συζητήσει ούτε καν σαν ενδεχόμενη λύση. Αυτό το 18χρονο αγόρι αργότερα θα είναι ο 30χρονος άνδρας που θα μένει στο πατρικό σπίτι και δεν θα έχει τον απαιτούμενο δυναμισμό από το να διεκδικήσει μια γυναίκα που γουστάρει μέχρι να πάρει τη ζωή στα χέρια του σαν ανεξάρτητο όν.
Ίσως τον ίδιο τρόπο σκέψης να έχει και το αντίστοιχο 18χρονο κορίτσι, αλλά στα μάτια μου μοιάζει πιο βαρύ ένας άνδρας να μην νιώθει την ανάγκη να ανεξαρτητοποιηθεί, να προτιμά να τον προστατεύουν μόνιμα οι γονείς του, αυτό έτσι ακριβώς θα σκιαγραφούσα την προσωπικότητα του άβουλου άνδρα που μόνο ελκυστικός δεν είναι.
