***Για να παραγγείλεις online φαγητό από τα πιο hot σημεία, κάνε click εδώ!***
Από τον Σπύρο Τσιώτση
Με αφορμή το άρθρο μου για τους 5 παράγοντες που τραβάνε μια (Eλληνίδα) γυναίκα σε έναν άντρα και διαβάζοντας ένα σχόλιο, μου δημιουργήθηκε μια σκέψη. Το σχόλιο γενίκευε και ουσιαστικά διατύπωνε την αντίληψη των ανδρών «ότι για τα λεφτά τα κάνεις όλα»… Δηλαδή ότι οι γυναίκες κυνηγάνε μόνο ή κυρίως τα λεφτά και την καλοπέραση που αυτά προσφέρουν. Πρώτα απ’όλα οι γενικεύσεις είναι κακό πράμα, αλλά με μια δεύτερη σκέψη μου δημιουργήθηκε ένα ερώτημα. Το οποίο θα αποτελέσει και το θέμα αυτού του άρθρου και είναι κατά πόσο ένας μπατίρης άντρας μπορεί να έχει μια σοβαρή σχέση. Και όταν λέμε μπατίρης εννοούμε από πολύ χαμηλό ως μηδενικό εισόδημα. Μια υπόθεση δυστυχώς η οποία λόγω κρίσης δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα για πολλούς. Η οικονομική κρίση ταρακούνησε πολλές σχέσεις ακόμα και γάμους και έβγαλε στην επιφάνεια προβλήματα, τα οποία η ευμάρεια κουκούλωνε με μπουζούκια, ταξίδια, δώρα και εξάντληση των πιστωτικών καρτών για shopping από όμορφες συντρόφους και συζύγους. Ο πυρήνας όμως αυτής της ερώτησης δεν αφορά αυτές τις σχέσεις, οι οποίες δημιουργήθηκαν πάνω στο μοντέλο της συντρόφου/συζύγου-τρόπαιου, σε εποχές άκρατου καταναλωτισμού και υλισμού. Έχει να κάνει με τον τίμιο, ταπεινό και καταφρονεμένο άνδρα που προσπαθεί να συνάψει συναισθηματικό δεσμό, προσφέροντας κυρίως αν όχι μόνο, την αγάπη του. Μπορεί αυτό το αγαπάκι να αντέξει τα αδυσώπητα χτυπήματα της μοίρας;
Ας ξεκινήσουμε με μια απλή και ρεαλιστική παραδοχή. Ο φίλος μας μπορεί να είναι μπατίρης αλλά δε θα πρέπει να είναι τεμπέλης. Διότι άλλο να μην έχεις φράγκα επειδή δε βρίσκεις δουλειά και άλλο να κάθεσαι με τη φράπα στο χέρι περιμένοντας τη διευθυντική θέση και ασκώντας κριτική στους πάντες. Για όλα φταίνε οι άλλοι, συχνό φαινόμενο στην Ελλάδα. Αυτή την κατηγορία, αγαπητές φίλες έχετε κάθε δικαίωμα να την εγκαταλείψετε στην τύχη της. Τι γίνεται όμως με τους άλλους φτωχούς πλην τίμιους αγαπούληδες;
Βασικά παίζουν δυο κατηγορίες σχέσεων που στο τέλος όμως δυστυχώς οι φίλοι μας θα ηττηθούν, στις περισσότερες περιπτώσεις. Ξεκινώντας από τις σχέσεις των πιο νεανικών χρόνων, η έλλειψη χρημάτων, σημαίνει περιορισμό στις εξόδους χρήση των δημόσιων συγκοινωνιών αποκλειστικά και αρκετό ποδαρόδρομο. Ως νέοι άνθρωποι που θέλουν να χαρούν τον έρωτα τους και δε σκέφτονται γάμους, σπίτια και καριέρες είναι πιο λογικό να μην τους νοιάζουν τα οικονομικά εμπόδια. Εδώ ο μπατίρης αν δεν πέσει σε κάποια κοπελιά που γουστάρει γκλαμουριές έχει πολύ καλές πιθανότητες για μια σχετικά μακροχρόνια νεανική σχέση. Και όταν λέμε νεανική εννοούμε μέχρι τα 25. Μετά αρχίζουν τα προβλήματα… Διότι, μετά υπάρχουν κάποια άλλα στάνταρ και μίνιμουμ. Δεν την βγάζεις με μπύρα κουτάκι στο πάρκο να κοιτάς τα άστρα, όπως δείχνει στις διαφημίσεις (εύστοχα όμως μόνο τη νεολαία, μετά σπρώχνει άλλο πακετάκι ο καπιταλισμός). Επιβαρυντικοί παράγοντες στην όλη κατάσταση, είναι κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας. Ας πούμε, ο θεσμός του στρατού πάει έναν χρόνο πίσω κάθε άντρα και αυτό αν είναι επιμελής φοιτητής, που συνήθως δεν είναι, και τελειώσει σύντομα τη σχολή. Αθροιστικά τα κορίτσα βγαίνουν στην αγορά εργασίας κανά 2-3 χρόνια νωρίτερα και εγώ εντωμεταξύ «είμαι άνεργος κανά 8άρι χρόνια ασουμε..». Όταν έχεις κάνει το φανταρικό σου, αναμένεται από τη συνοδό σου, να έχεις κάποιες κοινωνικές δεξιότητες. Παραδείγματος χάρη, να ξέρεις να οδηγάς και να την πηγαίνεις σπίτι της με ασφάλεια. Η εποχή του μετρό και του λεωφορείου ετελείωσε φίλε μου. Και αν δεν έχεις εσύ όχημα ,έχει αυτή και θα είσαι συνοδηγός αν το αντέχεις. Δεν κάνω πλάκα, με το αν αντέχεις. Η ελληνική κοινωνία είναι φουλ πατριαρχική και φαλλοκρατική, όσο και αν δείχνει να υπάρχει ένας εκμοντερνισμός και μια πιο προοδευτική τάση τα τελευταία χρόνια, με τις γυναίκες πιο ανεξάρτητες οικονομικά. Απλά αναλογιστείτε να είστε σε μια σχέση για 2-3 χρόνια και τον ένα χρόνο να ψάχνετε για δουλειά μετά από απολύσεις λόγω μείωσης προσωπικού παραδείγματος χάρη. Χρησιμοποιείτε το αυτοκίνητό της, σας κερνάει κάποιες φορές ή έστω πληρώνει τα δικά της πάντα, βάζει τη βενζίνη κτλ. Εντάξει, να μην πιάσω καν το δεδομένο να συγκατοικείτε και να αναγκάζεται να πληρώνει ενοίκιο και σχεδόν όλους τους λογαριασμούς, ή το μεγαλύτερο μέρος αυτών. Ακόμα και αγαπημένο και ακομπλεξάριστο να είναι το ζευγάρι για αυτή την κατάσταση, η πίεση του κοινωνικού περίγυρου θα είναι μεγάλη και θα γίνεται όλο και πιο αφόρητη όσο η οικονομική κατάσταση του ανήρ, δεν βελτιώνεται. Φίλοι, γονείς, συγγενείς μέχρι και οι γειτόνοι θα λένε την κουβεντούλα τους για το καημένο το κορίτσι που τσακίζεται στη δουλειά... Το υπονοούμενο εμφανές για εσάς. Σκεφτείτε ας πούμε οικογενειακό τραπέζι με γονείς της. Εντάξει την έχουμε την εικόνα;
Άρα για να αντέξει μια τέτοια σχέση θα πρέπει να βρεις μια γυναίκα που να αξίζει και να μην κοιτάει τα υλικά αγαθά, να αντέχει στις μουρμούρες του κοινωνικού περίγυρου αλλά το κυριότερο να αντέχεις εσύ. Όποιος εκνευρισμός για τα σχόλια των απέξω, μεταφέρεται προς τα μέσα, είναι πιθανόν να οδηγήσει στο τέρμα μια σχέση που ήδη δοκιμάζεται.
