Από την Ελεονώρα Μάη
Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν ήταν οι άντρες… Τώρα θα μου πείτε “για νέο μας το λες;”. Εντάξει το διορθώνω! Μια φορά κι έναν καιρό ήταν οι δεσμοφοβικοί άνδρες! Ξέρετε, αυτοί που ζουν ως εργένηδες μέχρι τα 40+ (μεταξύ μας μπορεί και παραπάνω αλλά δεν το λέμε) και πετάνε από κανάρα σε κανάρα (θα το ξαναπώ τα τραγούδια είναι από τη ζωή βγαλμένα!!!). Αυτούς λοιπόν τους άνδρες σα να τους συναντάμε πολύ τώρα τελευταία…. Πολλαπλασιάζονται νομίζω!! χα χα χα. Εντάξει θα σοβαρευτώ και θα συνεχίσω. Ακούσατε ακούσατε λοιπόν τι πιστεύουν οι γυναίκες για τους δεσμοφοβικούς.
Πρώτα απ’ όλα δεν μπορούν να καταλάβουν πως είναι δυνατόν να μην θέλουν ούτε δοκιμαστικά να μπουν σε μια σχέση. Οι γυναίκες από την φύση τους είναι πιο συναισθηματικές και δένονται ευκολότερα. Δεν μπορούν λοιπόν να το χωνέψουν και να το διαχειριστούν.
Δεν βρήκαν ακόμα αυτή που θα τους κάνει να θέλουν να μπουν σε μια σχέση. Κι αυτοί οι άντρες πια βάζουν ψηλά τον πήχη (και καλά κάνουν θα πω εγώ!), αλλά οκ μην το παρακάνουμε κιόλας!! Με τα σημερινά δεδομένα οι άνδρες για να εδραιώσουν τον ανδρισμό τους κάνουν ένα tour από γυναίκα σε γυναίκα, περιπετειούλες, από δω κι από κει που λένε. Αλλά όλα αυτά μέχρι να βρουν αυτή που θα τους κεραυνοβολήσει, που θα τους κάνει να πουν “ώπα… αυτή κάτι έχει, ας κάνουμε μια στάση να αράξουμε εδώ!”. Η κάθε μια από αυτές τις γυναίκες ελπίζει να είναι αυτός ο σταθμός και βάζει τα δυνατά της για να το πετύχει, πολλές φορές βέβαια υπερβάλει λίγο με αποτέλεσμα να χάνει το τρένο.
Είναι ανώριμοι! Ναι ναι είναι! Οι άντρες όσο και να μεγαλώσουν θα παραμένουν πάντα “μωράκια” (με την ευρύτερη έννοια κορίτσια ξέρετε εσείς!). Θα θέλουν πάντα να κάνουν τα παιχνιδάκια τους με τα κοριτσάκια, και λέω κοριτσάκια γιατί οι γυναίκες δεν ασχολούνται με αγοράκια που “παίζουν”.
Καμία δεν συγκρίνεται και δεν αντικαθιστά τη μαμά. Ναι είναι το γνωστό οιδιπόδειο γιου-μαμάς. Θα κάνει τις “μπερμπαντιες” του, τα ξεπορτίσματα, θα γνωρίσεις γυναίκες και γυναίκες. Όμως πάντα, μα πάντα η μάνα, μητέρα, μαμά θα είναι στο ψηλότερο βάθρο και καμία μα καμία δεν θα είναι ικανή να ανέβει εκεί. Εντάξει μπορεί να θεωρείται και λίγο “μαμάκιας”, αλλά δεν το λέμε (το σκεφτόμαστε όμως!!!).
Έχουν κι αυτοί τα ψυχολογικά τους. Θες μια προηγούμενη αποτυχημένη σχέση; (ναι δεν γεννήθηκαν δεσμοφοβικοί...) Μια ερωτική απογοήτευση; Ένα κακό παράδειγμα επίσης αποτυχημένου γάμου από το κοντινό περιβάλλον τους; Τους δημιουργούνται διάφορα μέσα στο κεφαλάκι τους, τα πράγματα περιπλέκονται και αυτοί στο τέλος ακούνε “σχέση” και έχουν βγάλει εισιτήριο για την άλλη άκρη του κόσμου ή και του γαλαξία μη σου πω (αν θα μπορούσαν να πάνε και εκεί θα πήγαιναν!).
Δεν εμπιστεύονται εύκολα για να ανοίξουν την καρδιά τους. Οι άντρες είναι σαν αυτά τα καλά συναισθηματικά σφραγισμένα σεντούκια. Εκείνα τα όστρακα που δεν ανοίγουν με τίποτα. Δεν τους θεωρούμε αναίσθητους, απλά ίσως να έχουν πληγωθεί στο παρελθόν ή φοβούνται μη το πάθουν. Οχυρώνουν τον εαυτό τους και ζουν κυρίως εφήμερους έρωτες της μιας βραδιάς. Δε βαριέσαι, όλα για τον άνθρωπο είναι!!!
Εντάξει θα το πω κι αυτό… Κορίτσια μη με κράξετε, πρέπει να είμαι αντικειμενική. Εμείς τους κάνουμε δεσμοφοβικούς. Θες με τη συμπεριφορά μας; Θες με τα τερτίπια μας; Είδαν κι απόειδαν οι καημένοι και λένε “απεταξάμην την δέσμευση”. Κάποιες γυναίκες το πιστεύουν κι αυτό στο πλαίσιο της αυτογνωσίας! Μέχρι εδώ όμως δεν λέω παραπάνω, κινδυνεύω!!!
Δεσμοφοβικοί δεν είναι μόνο οι άντρες, για να πούμε και την αλήθεια. Είναι χαρακτηριστικό και των δύο φύλλων στις μέρες μας. Το πιο σημαντικό είναι ότι αυτό το φαινόμενο πρέπει να μας προβληματίσει αρκετά. Γιατί οι άνθρωποι απομακρύνονται; Γιατί αποζητούν μόνο τα εφήμερα και όχι τη συντροφικότητα; Αν συνεχίσω θα ρωτήσω κι άλλα και δεν ξέρω αν θα πάρω απάντηση… Αυτά λοιπόν πιστεύουν οι γυναίκες για τους δεσμοφοβικούς. Κάποια είναι υπερβολικά και κάποια όχι. Κάποια είναι αληθινά και κάποια μια στημένη πραγματικότητα. Εις το επανιδείν!!!
