Από τον Σπύρο Τσιώτση
Βασικά διάβασα το άρθρο του Κοντόπουλου για το ρεβεγιόν και θυμήθηκα και τα δικά μου χριστουγεννιάτικα και είπα να τα κατεβάσω από το πατάρι των αναμνήσεων. Ψαγμενιά έτσι; Δηθενιά μάλλον. Λοιπόν εγώ βασικά μέχρι και το 2010 τα Χριστούγεννα τα πέρναγα στην Κέρκυρα όπου μεγάλωσα. Εκεί η ατμόσφαιρα ξεκινά να είναι ιδιαίτερα γιορτινή κάνα δυο βδομάδες νωρίτερα καθώς γιορτάζει τις 12 Δεκεμβρίου ο πολιούχους του νησιού ο Άγιος Σπυρίδωνας. Καθ’ όλη τη διάρκεια των γιορτών η πόλη της Κέρκυρας σφύζει από ζωή από τους μαθητές και από τους φοιτητές που γυρνάνε για τις διακοπές. Θα έλεγε κανείς ότι έχει τα θετικά της κίνησης στην πόλη μια μεγάλης πόλης, χωρίς τα αρνητικά της, δηλαδή την αφόρητη πολυκοσμία και τον συνωστισμό (εκτός από κάτι τύπους που γουστάρουν να στριμώχνονται στα καντούνια, όρθιοι). Όλα αυτά ισχύουν υπό δυο συνθήκες, πρώτον να μην οδηγάς και δεύτερον να μην είναι παραμονή είτε Χριστουγέννων είτε πρωτοχρονιάς. Δηλαδή τη μέρα του ρεβεγιόν (αυτή η μάστιγα!!!). Εκεί, τις βραδινές ώρες αρχίζουν τα όμορφα!!!!
Όπως κάθε Έλληνας που σέβεται τον εαυτό του, έτσι και οι Κερκυραίοι έχουν ένα συγκεκριμένο μέρος, όπου θεωρείται ότι έχει τα σωστά μαγαζιά για να βγουν. Πρόκειται ουσιαστικά για μια ευθεία μετά το νέο λιμάνι της Κέρκυρας, όπου έχει μια ακτή-βούρκο όπου σαπίζουν παλιές βάρκες. Εκεί λοιπόν έχουν χτιστεί όλα τα μεγάλα κλάμπ του νησιού, που πολλές φορές δανείζονται, επί πληρωμή, ονόματα αθηναϊκών μαγαζιών. Κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα να το ονομάσει εμπορικό την όλη τοποθεσία, άγνωστο γιατί. Στα συν του μέρους είναι ότι έχει αρκετό χώρο, ο οποίος διαμορφώθηκε πρόσφατα καλύτερα. Τις παραμονές λοιπόν συρρέουν τα κοπάδια των Χριστιανών να γιορτάσουν. Εδώ φίλοι μου αρχίζει το δράμα του κάθε ενήλικα ανδρός μετά τα 20, δεσμευμένου και μη. Αν έχεις κοπελιά, σε τούτη την τρυφερή ηλικία, οφείλεις να την κατεβάσεις με αμάξι, μα δικό σου, μα του μπαμπά σου, οφείλεις να κάνεις είσοδο. Αν δεν έχεις πάλι τα ίδια ισχύουν και χειρότερα καθώς για να ανεβάσεις λίγο το πρόσωπό σου στην παρέα, κάνεις τον ταξιτζή για τον κολλητό, τη φίλη του, την κολλητής της και κανέναν ακόμα που χωράει…. Αυτοκίνητο, παίζουν τα εξής σενάρια, δικό σου (καινούργιο, ειδικά τότε που υπήρχαν φράγκα), πατέρα σε καλή κατάσταση (γρατζουνιά=εκτέλεση), πατέρα σακαράκα (διάφορες γκριμάτσες, ειδικά από κοπέλα σου αλλά το χειρότερο από ψιλοάγνωστες που κουβάλαγες και τζάμπα, κορόιδο). Το να παρκάρεις σε μια περιοχή με 4 έως 5 κλάμπς τη στιγμή που 20.000 άτομα και 4-5.00 αυτοκίνητα συρρέουν στο σημείο, ήταν πραγματικά άθλος. Όμως και πάλι για να κερδίσεις σεβασμό και αναγνώριση, έπρεπε να βρεις και κάπου κοντά να παρκάρεις γιατί οι δεσποινίδες δεν μπορούσαν να περπατήσουν και πολύ με 12ποντα. Να μην το έβαζες μανίτσα μου.
Θα μου πει κάποιος τι μας ενδιαφέρουν όλα αυτά, τροχονόμοι είμαστε; Απλά καταδεικνύω την ηλιθιότητα που μας πιάνει να είμαστε με το ρεύμα. Εντάξει να πας ρε φιλαράκι να γλεντήσεις. Πάρε ένα ταξί όμως, ή πάρε ένα αυτοκίνητο και μετέφερε πολλά άτομα. Πάρκαρε λίγο μακριά χωρίς να εμποδίζεις κάποιον ή την κυκλοφορία και μετά πήγαινε 5 λεπτά πριν και φέρτο αν η ντάμα σου δεν μπορεί να περπατήσει τόσο. Χρησιμοποίησε ένα παλιό αμάξι, αν έχετε δυο στην οικογένεια, μη κατέβεις με τη μαούνα για επίδειξη. ΌΧΙ ΌΧΙ ΌΧΙ !!!!! Θα παρκάρεις μέσα στο μαγαζί αν γίνεται (όπως κάτι ηλίθιοι με αυτοκίνητα 100.000 που πάνε με 100 στην εθνική στην αριστερή λωρίδα). Θα είσαι μόνο εσύ και η κοπέλα σου μέσα στο αμάξι, ή όσο το δυνατόν λιγότεροι και θα πάρεις το πανάκριβο αμάξι του μπαμπά (που μπορεί να το πήρε με 100 δόσεις). Ε όρσε ωρέ μες στα μάτια σου όπως λέμε στους Κορφούς. Είμαι σίγουρος ότι παρά την κρίση το φαινόμενο αν και περιορισμένο συνεχίζεται, αντιπροσωπευτικό μιας νοοτροπίας η οποία έχει διαποτίσει όλη τη χώρα, σε όλα τα επίπεδα. Αλέξανδρε τι λες; Πάμε να κλαμπάρουμε Παραμονή πρωτοχρονιάς στο Εμπορικό; Ή μάλλον να ρεβεγιονάρουμε που σου αρέσει και καλύτερα…
