Από τη Λένα Καλλιπολίτη
Αρχές Αυγούστου, βγαίνω βόλτα για τα ψώνια της τελευταίας στιγμής στη πολύβουη Αθήνα. Ναι, και όμως, Αύγουστος 2017 και η Αθήνα παραμένει πολύβουη. Πάνε οι παλιές μοναξιές στην πόλη λόγω του οτι οι κάτοικοι των μεγάλων πόλεων εγκατέλειπαν το κλεινόν άστυ για τα μπάνια του λαού σε μαγευτικές παραλίες των Κυκλάδων! Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαίς. Τώρα τα κυκλαδονήσια έγιναν αποικίες Αράβων που κατεβαίνουν με τα γιοτ. Τώρα που τέλειωσαν τα διακοποδάνεια, οι πιστωτικές κάρτες, τα καταναλωτικά δάνεια, τώρα που το μόνο που σου έρχεται σαν ειδοποίηση είναι ο λογαριασμός είτε στο taxisnet να πληρώσεις τη δόση φόρου εισοδήματος, γιατί ακόμα έχεις την τύχη να εργάζεσαι, είτε η δόση του ενφια γιατί οι γονείς σου άφησαν ένα σπίτι και ένα εξοχικό. Το τελευταίο όμως, δεν είναι και άσχημο, γιατι, αν είσαι από τους τυχερούς, μάλλον εκεί θα τη βγάλεις φέτος το καλοκαίρι.
Όσο παράξενη φαινόταν στους γονείς μας η μετάβαση από τις διακοπές στο χωριό τη δεκαετία του 80 στις διακοπές στα κοσμοπολίτικα νησιά τα τέλη της δεκαετίας του 90 και έως το 2010 τόσο αλλόκοτο μοιάζει και σε εμας, να μην πάμε διακοπές τον Αύγουστο. Την αλήθεια μου θα την ομολογήσω: αυτή η υπερβολή πάντα με έβρισκε αντίθετη. Ούτε την εποχή της οικονομικής ανάτασης των νεοελλήνων την χαιρόμουν, αισθανόμουν ότι κάτι υπερβολικό συμβαίνει που δεν θα βγεί σε καλό, ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό.
Εως το 2010, δεν τολμούσες να ανοίξεις ραδιόφωνο κάθε Παρασκευή πρωί, διότι οι μουσικοί παραγωγοί ρωτούσαν πού θα πας το Σαββατοκύριακο και η ίδιες ερωτήσεις συνεχίζονταν και στη δουλειά! Οποιος έμενε στην Αθήνα τον Αυγουστο ήταν ένας «άθλιος του Βικτωρος Ουγκώ» και οι υπόλοιποι τον κοιτούσαν με οίκτο που φαινόταν στη φωνή τους όταν τους απαντούσε ότι τον Αύγουστο θα μείνει στην Αθήνα ή ότι φέτος δεν θα πάει διακοπές (!!!).
Γυρνώντας λοιπόν στο σήμερα, ούτε αυτό που βιώνουμε μου αρέσει, λυπάμαι που συνάνθρωποί μου δεν έχουν την ευκαιρία να φορτίσουν τις μπαταρίες τους, λυπάμαι που μετά από ένα χειμώνα γεμάτο αγωνία για το αύριο, δεν έχουν την ευκαιρία να κάνουν μια διακοπή στην καθημερινότητα και να αλλάξουν παραστάσεις, λυπάμαι και αυτούς που πάνε διακοπές αλλά το ξεστομίζουν ενοχικά μήπως και ενοχλήσουν τους υπόλοιπους που δεν πάνε. Δεν φταίνε όμως μονο τα συρρικνωμένα εισοδήματα και οι αυξημένες οικονομικές μας υποχρεώσεις, μερίδιο ευθύνης έχουν και οι ξενοδόχοι που επειδή έρχονται ορδές ξένων τουριστών έχουν αυξήσει- δυσανάλογα με τις υπηρεσίες που προσφέρουν- τις τιμές των καταλυμάτων τους. Μου ειπε μια κουβέντα ένα πρόσωπο του πολύ στενού περιβάλλοντός μου που μένει μόνιμα στο εξωτερικό, ο οποίος δύσμοιρος πήγε να συναλλαγεί με το ελληνικό δημόσιο (τον καημενούλη είχε ξεχάσει τόσα χρόνια!!!), «Νιώθω ξένος στην πατρίδα μου, νιώθω σα να με διώχνουν». Τη συγκεκριμένη εκείνη στιγμή, θύμωσα, αλλά με προβλημάτισε όταν σκεφτόμουν τις διακοπές τον Αύγουστο και αισθάνθηκα ότι αν και ζούμε σε μια χώρα ευλογημένη από τον Θεό, που ταξιδεύουν τουρίστες από την άκρη της γης, για να απολαύσουν τον ήλιο, τη θάλασσα, τις φυσικές της ομορφιές, την φιλοξενία και το καλό φαγητό, εμείς οι Έλληνες, με όλα αυτά που μας συμβαίνουν, δεν έχουμε τη δυνατότητα να την χαρούμε.
Όμως, ελπίζω και εύχομαι ότι διατηρούμε ένα στοιχείο που είχαμε ξεχάσει τα χρόνια της ψεύτικης οικονομικής ανεσης: Να περνάμε καλά και με τα λίγα. Η γιαγιά μου έλεγε χαρακτηριστικά ότι περνούσαν καλά με ψωμι τυρί και ελιά. Οπότε, ακόμα και αν δεν πάμε διακοπές, μπορούμε να περάσουμε καλά επικοινωνώντας με τους συνανθρώπους μας που μας αγαπούν και τους αγαπάμε, ή ταξιδεύοντας διαβάζοντας ένα βιβλία συνομιλώντας και με τον εαυτό μας, που πρέπει να αγαπάμε! Καλό καλοκαίρι!!!
