Από τη Λένα Καλλιπολίτη
Οι δηλώσεις περί ξεβλαχέματος, έγιναν από έναν άνθρωπο που ενσάρκωνε το αμερικάνικο όνειρο, που συνοψίζεται στην ιδέα απόκτησης πολλών χρημάτων από έναν αυτοδημιούργητο άνθρωπο και ο,τι έρχεται ως παρακολούθημα αυτών δηλ. κοινωνική ανέλιξη, γνωριμίες με πρόσωπα «εγνωσμένου» κύρους, προβολή από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που δεν έχαναν ευκαιρία να προβάλλουν τις διακοπές σε κοσμοπολίτικα νησιά, τα ακριβά σπίτια, τις θαλαμηγούς και φυσικά την τέλεια οικογένεια. Ο παραπάνω περιγραφόμενος τρόπος ζωής, είχε γίνει και δυστυχώς παραμένει αυτοσκοπός του κάθε Έλληνα διάσημου και άσημου που με κάθε μέσο προσπαθούσε και προσπαθεί να τον ζήσει. Η έκφραση με κάθε μέσο, χρησιμοποιείται με την κυριολεκτική της σημασία και δεν μεταφράζεται σε σκληρή εργασία αλλά είτε σε παράνομες πράξεις που διαπράττουν όχι οι κοινοί εγκληματίες αλλά οι φέροντες λευκό κολλάρο «white collar crimes» είτε σε αλόγιστο δανεισμό.
Με λίγα λόγια, η πλειοψηφία των μελών της ελληνικής κοινωνίας, είχε επιδοθεί στο μέτρο των δυνατοτήτων του ο καθένας από αυτούς, στο κυνήγι του εύκολου κέρδους, με σκοπό να μοιάσει στους Αμερικανούς, που ζούσαν καλύτερα γιατί είχαν περισσότερα. Το «έχω άρα υπάρχω» συνοψίζει σε τρείς λέξεις την κοσμοθεωρία του σύγχρονου ανθρώπου, την οποία υπηρετούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που έστελναν στέλνουν και θα στέλνουν μηνύματα προς αυτή τη κατεύθυνση, γιατί έτσι μόνο κινείται η αγορά, μέσω της κατανάλωσης. Πάντα θα υπάρχουν πρόσωπα που θα έχουν καταφέρει να αποκτήσουν όλα αυτά τα καταναλωτικά προϊόντα και προβάλλοντας τον τρόπο ζωής τους ως ιδανικό, αποτελώντας και οι ίδιοι προϊόντα, θα μας ζητούν να τους μιμηθούμε. Έχουμε ανάγκη όμως εμείς οι Έλληνες από αυτή την αμερικάνικης προέλευσης κοσμοθεωρία;
Όταν στο οπλοστάσιό του καθενός από εμάς για την διαμόρφωση της προσωπικής στάσης ζωής του υπάρχουν Έλληνες λογοτέχνες και ποιητές πραγματικά- και όχι εντός εισαγωγικών- εγνωσμένου κύρους, όταν κάθε χρόνο ανεβαίνουν θεατρικά έργα-αριστουργήματα της παγκόσμιας δραματουργίας, όταν όλη η Ελλάδα είναι γεμάτη μουσεία, όταν λαμβάνουν χώρα αναρίθμητα πολιτιστικά δρώμενα, γιατί να αναλωνόμαστε στην κατανάλωση χαμηλής ποιότητας αναγνωσμάτων και θεαμάτων; Γιατί να μιλάμε τόσο πολύ- στο όνομα της ελεύθερης έκφρασης- και να μην μελετάμε και να σκεφτόμαστε περισσότερο; Αυτά τα ερωτήματα δείχνουν ότι ο καθένας από εμάς φέρει ατομική ευθύνη για το πρίσμα μέσα από το οποίο βλέπει τον κόσμο και πορεύεται σε αυτή την εφήμερη ζωή. Ο καθένας από εμάς μπορεί να βάλει κερί στα αφτιά του για να μην ακούσει τις σειρήνες του εύκολου δρόμου και να ακολουθήσει τον δύσκολο- τον μη ευρέως προβεβλημένο- να μην ονειρεύεται να αποκτήσει υψηλού κύρους γνωριμίες, αλλά φίλους ανεξαρτήτως κοινωνικοοικονομικής κατάστασης που θα αγαπά και θα σέβεται, να κοπιάζει για αυτό που θέλει να αποκτήσει και να μην υποκύψει στο εύκολο κέρδος, να ζει βοηθώντας τον συνάνθρωπό του, μελετώντας και διευρύνοντας το πνεύμα του, αποβλέποντας στην ηθική και πνευματική πρόοδό του.
Εν τέλει, να μην ξεχνά την καταγωγή του, να παραμείνει βλάχος, να αναγνωρίζει και να σέβεται τις ρίζες του και να γίνει άνθρωπος. Υπάρχουν άνθρωποι που ακολουθούν τον δύσκολο δρόμο, αλλά δεν κάνουν θόρυβο σαν τους άλλους, γιατί δεν το έχουν ανάγκη, γιατί ξέρουν ότι πράττουν το σωστό και δεν χρειάζονται διαφήμιση, γιατί η ζωή τους δεν αποτελεί προϊόν προς πώληση.
