Από τον Σπύρο Τσιώτση

Ο θάνατος του Παύλου Γιαννακόπουλου είναι σίγουρα ένα μεγάλο πλήγμα για την οικογένεια του Παναθηναϊκού, από όποια πτυχή και αν το δει κανείς. Ταυτόχρονα συνέβη σε μια μέρα όπου παίχθηκε ο τρίτος τελικός του ελληνικού πρωταθλήματος στο μπάσκετ. Μια επεισοδιακή σειρά για πολλούς λόγους, κυρίως εξωγηπεδικούς με διαμαρτυρίες για τη διαιτησία, συλλήψεις παραγόντων του ελληνικού μπάσκετ και άλλα παρατράγουδα, που βλέπουμε δυστυχώς πλέον συχνά στη χώρα μας.

Θα προσέξατε ότι δεν έγραψα σχεδόν τίποτε για το ποιός ήταν και τι προσέφερε ο Παύλος Γιαννακόπουλος. Πιο πολλά έγραψα για το κλίμα των ημερών που προηγήθηκε του θανάτου του. Ένα κλίμα πολεμικό με Έλληνες χωρισμένους σε στρατόπεδα κίτρινα, κόκκινα, πράσινα, δεξιά, αριστερά κτλ. Μια ατμόσφαιρα συνηθισμένη μέσα στα χρόνια της κρίσης από το 2009 και μετά. Σε αυτά τα εννιά χρόνια όμως, μια χώρα σχεδόν κατεστραμμένη οικονομικά σήκωσε δυο ευρωπαϊκά πρωταθλήματα στο μπάσκετ. Τα δυο η ομάδα που έφτιαξε σχεδόν από το μηδέν ο Παύλος Γιαννακόπουλος και τα άλλα δυο ο μεγάλος αντίπαλος, ο Ολυμπιακός.

Ψάχνοντας για ώρα κάτω - κάτω την αρχική μου σελίδα στο facebook, εκτός από τα αναμενόμενα συλλυπητήρια των φίλων του Παναθηναϊκού, υπήρχαν και αρκετά από φίλους του Ολυμπιακού. Σε μια εποχή έντασης και ειδικά σε περίοδο τελικών, που ούτε ο θάνατος, δεν κάνει ορισμένους να σταματήσουν να σκεφτούν και να φερθούν με σεβασμό, η απουσία ποστς γεμάτα χολή και ειρωνεία για τον θανόντα είναι σχεδόν πιο εκκωφαντική από την όποια έκφραση θλίψης για την απώλεια. Ίσως αυτό να τα λέει όλα σχετικά με το ποιος ήταν ο Παύλος Γιαννακόπουλος.