Από τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο
Ο Παύλος Γιαννακόπουλος ήταν αγαπητός όσο λίγοι. Η απλότητα του παρά τα εκατομμύρια του και η αγάπη για τον Παναθηναϊκό τον έκαναν πάντα να ξεχωρίζει. Ήταν συμπαθής ακόμα και στους μεγαλύτερους αντίπαλους του. Το ότι κέρδισε τον σεβασμό όλων αποτελεί ένα από τα μεγάλα του κατορθώματα.
Πρωτοασχολήθηκε με τα διοικητικά της ομάδας το 1972 και το καλοκαίρι του 1987 ανέλαβε τις τύχες του ερασιτέχνη. Από τότε άρχισε να οραματίζεται τον μεγάλο μπασκετικό Παναθηναϊκό. Έτσι λοιπόν ξεκίνησε να επενδύει στα κορυφαία ταλέντα της χώρας. Μυριούνης, Οικονόμου, Αλβέρτης. Για τον τελευταίο δε δίστασε να θυσιάσει το τμήμα πόλο, παραχωρώντας τον Σελετόπουλο στη Γλυφάδα για να αποκτήσει τον μετέπειτα μεγάλο αρχηγό του Παναθηναϊκού.
Το 1992 η ομάδα μπάσκετ αυτονομήθηκε και μαζί με τον αδερφό του, Θανάση, ανέλαβε τη διοίκηση της. Ήταν αποφασισμένος να βγάλει την ομάδα από το τέλμα στο οποίο είχε περιέλθει τον τελευταίο καιρό.
Ο Παύλος Γιαννακόπουλος δε φοβήθηκε να βάλει το χέρι βαθιά στην τσέπη, προκειμένου να φέρει τους καλύτερους. Στα πρώτα χρόνια του παρέλασαν παίχτες που ούτε ο πιο ονειροπαρμένος οπαδός της ομάδας μπορούσε να φανταστεί. Γκάλης, Γιαννάκης, Φάνης, Βράνκοβιτς, Ράτζα, Ντομινίκ και αρκετοί ακόμα παιχταράδες. Δυστυχώς δε μάθαμε ποτέ αν ο μεγάλος Ντράζεν θα φόραγε τα πράσινα. Με όλους αυτούς ο Παναθηναϊκός κατάφερε να σπάσει το δίπολο ΠΑΟΚ – Άρη, έχοντας πλέον ως μεγάλο αντίπαλο τον Ολυμπιακό του Σωκράτη Κόκκαλη, που με τον Γιάννη Ιωαννίδη στον πάγκο ήταν πλέον μια άλλη ομάδα.
Οι καρποί της προσπάθειας του Παύλου ευοδώθηκαν το 1996, τότε που το ''τριφύλλι'' πήρε το πρώτο του ευρωπαϊκό στο Παρίσι. Η ιστορία πλέον είχε ξεκινήσει να γράφεται και ο Παύλος Γιαννακόπουλος άρχισε να μπαίνει βαθιά στις καρδιές των Παναθηναϊκών. Το σύνθημα ‘’Παύλο θεε, πάρε και την ΠΑΕ’’ ακουγόταν σε όλες τις γωνιές της Ελλάδος που υπήρχαν Παναθηναϊκοί.
Η άφιξη του Ζέλικο Ομπράντοβιτς και του Δημήτρη Διαμαντίδη, σηματοδότησαν το ξεκίνημα μιας μοναδικής αυτοκρατορίας. Στα χρόνια του Σέρβου τεχνικού η ομάδα κατέκτησε 9 συνεχή πρωταθλήματα από το 2003 μέχρι το 2011, κάτι που αποτελεί ρεκόρ. Το 2011 με τον Ζοτς ακόμα στον πάγκο, ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το έκτο του ευρωπαϊκό. Από τα 500 άτομα στον Τάφο του Ινδού…στην κορυφή της Ευρώπης για έκτη φορά μέσα σε 15 χρόνια. Όλα αυτά φυσικά δε θα γίνονταν χωρίς το πείσμα, την αυταπάρνηση και τις οικονομικές θυσίες του μεγάλου αποθανόντα παράγοντα. Ο Παύλος Γιαννακόπουλος δεν είδε τον Παναθηναϊκό σαν επιχείρηση, γι΄αυτόν ήταν πάντα ένα μέλος της οικογένειας του.
Είχα την τύχη να παρευρίσκομαι ως νεαρός δημοσιογράφος στα τέλη του 97 μπορεί και αρχές 98 σε μια συνέλευση για τον ερασιτέχνη Παναθηναϊκό. Η κατάσταση που επικρατούσε ήταν χαώδης και τα αδέρφια Γιαννακόπουλοι πονούσαν.. Θυμάμαι ακόμα τον Θανάση να λέει μπροστά στα κασετοφωνάκια μας ότι τα περιμένουν όλα από αυτούς και μετά να βουρκώνει. Η κατάντια του ερασιτέχνη Παναθηναϊκού ήταν κάτι στεναχωρούσε πολύ τα αδέρφια που δεν μπορούσαν να χρηματοδοτούν τα πάντα.
Δυστυχώς ο σπουδαίος Παύλος Γιαννακόπουλος από χθες το πρωί δε βρίσκεται ανάμεσα μας. Κατάφερε όμως στα 89 χρονιά που έζησε, να εκπληρώσει πολλά δικά του όνειρα και των φίλων της ομάδας. Ίσως το πιο μεγάλο του ανεκπλήρωτο όνειρο, είναι που δεν πήρε την ΠΑΕ. Δεν πειράζει πρόεδρε, ούτως ή άλλως θα ζεις πάντα στην καρδιά μας και στην απάνω γειτονιά μπορείς να πάρεις και την ΠΑΕ. Είναι σίγουρο ότι θα την οδηγήσεις στην κορυφή.
Για να βρείτε τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο στο facebook, πατήστε εδώ
