Οι λέξεις είναι λίγες για να αποτυπώσουν τα συναισθήματα τα οποία μου δημιούργησε το άκουσμα της είδησης για τον βιασμό και τη δολοφονία της φοιτήτριας στη Ρόδο. Σκέφτηκα πολύ αν θα έπρεπε να γράψω κάτι. Από τη μία πλευρά υπήρχε η σκέψη ότι όλοι λένε την άποψή τους από την άλλη ότι η σιωπή δεν σημαίνει συνενοχή, αλλά απουσία δράσης. Μια απουσία που είναι πιο ηχηρή από την παρουσία.
Δεν ξέρω αν η ελληνική κοινωνία ήταν πάντα τόσο άρρωστη, ή η οικονομική κρίση έβγαλε τα χειρότερα μας ένστικτα. Δεν είναι μόνο αυτό το πρόσφατο αποτρόπαιο γεγονός αλλά μία σειρά από γεγονότα των οποίων η φρικαλεότητα τους σταδιακά μας οδήγησε στην απάθεια, αντί στην αντίδραση και στη διαπίστωση της κωμικοτραγικής φύσης, της φράσης "Πέφτω από τα σύννεφα". Ο λόγος που βγαίνουν στην επιφάνεια τέτοια περιστατικά, ίσως να είναι αυτή η κρίση που δημιούργησε μια πίεση στο οικογενειακό, εργασιακό περιβάλλον που κάπου έπρεπε αρρωστημένα να εκτονωθεί. Μπορεί απλά να ζούμε πλέον ενεργά στην κοινωνία της πληροφορίας και αυτό είναι θετικό γιατί μπορούμε να μάθουμε πράγματα, γεγονότα, κατάστάσεις, αλλά και αρνητικό γιατί μαθαίνουμε πράγματα τα οποία, από ψυχολογικής απόψεως για εμάς, θα ήταν καλύτερα να μην είχαμε μάθει ποτέ. Από την άλλη πλευρά όμως κάτι χρειάζεται να γίνει γι αυτά. Πιο σωστά είναι επιτακτική ανάγκη να γίνει κάτι για την αιτία όλων αυτών των γεγονότων καθώς, αυτά είναι απλά τα συμπτώματα της ασθένειας.
Πραγματικά καλύτερα να μην είχαμε μάθει ποτέ τι έγινε στη Ρόδο και τι γίνεται σε ανάλογες περιπτώσεις; Πάσχει και από στρουθοκαμηλισμό η κοινωνία μας εκτός από κάτι πιο σοβαρό; Η καταγραφή από μερικά απλά παραδείγματα από την ελληνική καθημερινότητα θα σας πείσει ότι το πρόβλημα είναι βαθύ και δομικό.
Μια κοπέλα που ασχολείται με το μόντελινγκ και έχει κερδίσει και τίτλο ομορφιάς, είπε ότι δεν υπάρχει γυναίκα που δεν έχει φάει ένα χαστούκι, όταν ήταν καλεσμένη σε βραδινή εκπομπή υψηλής τηλεθέασης. Σχεδόν αυτονοήτο. Καμία καταδίκη αυτή της στάσης από τον παρουσιαστή. Ήταν στην ίδια εκπομπή όπου λαϊκός τραγουδιστής είπε σχεδόν υπερήφανα ότι αυτός δεν πλένει πιάτα και γενικά δεν κάνει "γυναικείες" δουλειές στο σπίτι. Προσέξτε, δεν είπε ότι βαριέμαι να πλένω πιάτα (όλοι μας) και επειδή έχω μια άνεση, έχω υπηρεσία στο σπίτι. Με γελάκια και υπονοούμενα και συνεπικουρούμενος από τον παρουσιαστή της εκπομπής άφησε να εννοηθεί ότι αυτό είναι δουλειά για γυναίκες (βαρέθηκα να βάζω εισαγωγικά).
Αυτά ήταν τα ανάλαφρα υπονοούμενα τωμ τελευταίων ημερών. Πάμε τώρα στην υπόθεση και τον χειρισμό των ελληνικών ΜΜΕ. Δε θα πω τίποτα εγώ, ούτε θα χαρακτηρίσω την επαγγελματική συμπεριφορά τους. Απλά θα παραθέσω μερικές φράσεις. "Φαινόταν ήσυχο άτομο", "Δεν είχε δώσει δικαιώματα, στη γειτονιά", "Ήταν από καλή οικογένεια". Ξέρετε για ποιον αναφέρθηκαν έτσι τα ελληνικά ΜΜΕ; Στο θύμα. Σε μια παγκόσμια πρωτοτυπία, όπου κανείς δεν ασχολείται με τη συμπεριφορά των θυτών μιας δολοφονίας μετά βιασμού (ισόβια χωρίς αναστολή στις ΗΠΑ, αν είσαι τυχερός), τα ελληνικά ΜΜΕ, που καλώς ή κακώς διαμορφώνουν μέρος της κοινής γνώμης, φλερτάρουν με τη βεβήλωση της μνήμης νεκρού και ξεσκονίζουν το θύμα. Να το πω ωμά και όσο πιο απλά γίνεται. Και γυμνή να έβγαινε στο δρόμο η κοπέλα, ο μόνος που θα είχε αρμοδιότητα να κάνει κάτι θα ήταν η αστυνομία και να τη συλλάβει για προσβολή της δημοσίας αιδούς. Είναι απίστευτα τα πράγματα που ακούγονται για έναν άνθρωπο που πέθανε με αυτόν τον βασανιστικό τρόπο. Λίγο ντροπή πια. Δηλαδή αν δεν πέθαινε και απλά τη βιάζανε, πως με τέτοια κοινή γνώμη, θα είχε το θάρρος να καταγγέλει το έγκλημα;
Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα, όχι το έγκλημα. Κακοί άνθρωποι, διεστραμμένοι υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντοτε, σε διάφορα μέρη του πλανήτη και τέτοια περιστατικά δυστυχώς θα προκύπτουν κάποια στιγμή. Εδώ όμως δεν έχουμε να κάνουμε με μια ατομική διαστροφή, μια απόκλιση ψυχολογική, αλλά ουσιαστικά με την εμφάνιση ενός συμπτώματος μιας κοινωνίας που νοσεί βαριά. Γιατί όλες οι γυναίκες έχουν φάει ένα χαστούκι και η θέση τους είναι στην κουζίνα και χαχαχα τι ωραία που τα λέμε. Μετά βάζουμε τα κολλύρια και κλαίμε για θύματα που δεν προκαλούσαν και ήταν από καλή οικογένεια. Μέχρι το επόμενο....
