Από τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
O Παύλος Παυλίδης ανέκαθεν αποτελούσε έμπνευση. Όχι τόσο πολύ στους δυο πρώτους δίσκους, τους πιο εμπορικούς των Σπαθιών. Από τον τρίτο και μετά ήρθε η απόλυτη μαγεία. Θα μου επιτρέψεις λοιπόν Παύλο να δανειστώ σήμερα τον τίτλο για το editorial.
Υπάρχουν πολλές κατηγορίες ανθρώπων, καθώς οι διαφορές ανάμεσα τους είναι τεράστιες. Θα το καταλάβεις άμεσα, ζητώντας τη γνώμη τους για ένα απλό πρόβλημα σου. Πιθανότατα αν ρωτήσεις 5 άτομα για ένα προσωπικό σου ζήτημα, να πάρεις τουλάχιστον 3 διαφορετικές απαντήσεις. Αν ρωτήσεις έναν επαγγελματία κυνηγό θα σου πει ότι σημασία έχει η νίκη και όχι το πρόσωπο, αν ρωτήσεις ένα κορτάκια θα σου πει ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, αν ρωτήσεις ένα τύπο με καλή γνώμη για τον εαυτό του, θα σου εξηγήσει ότι μεγαλύτερη σημασία έχει η αξιοπρέπεια. Αν πάλι ρωτήσεις εμένα, θα σου πω κάνε ότι λέει το ένστικτο σου.
Πολλές φορές δίνουμε συμβουλές σε ανθρώπους που έχουν εντελώς διαφορετική ιδιοσυγκρασία και ανάγκη από εμάς. Ακόμα λοιπόν και αν ο άλλος ακολουθήσει τον τρόπο σκέψης σου για μια φορά, δε σημαίνει ότι θα τον αφομοιώσει κιόλας. Πιθανότατα όταν τελειώσει η επιρροή σου, αυτός θα κάνει πάλι τα δικά του και θα έρθει σε σύγκρουση με τον παλιό του εαυτό που τον απαρνήθηκε χάρη στη δική σου προτροπή. Εσύ αυτό που οφείλεις να κάνεις, είναι να πεις τι θα έκανες στη δική του θέση, χωρίς όμως αυτό να είναι δεσμευτικό. Κάποιοι λένε να μην κάνεις διακρίσεις στους ανθρώπους, εγώ όμως είμαι εντελώς κατά αυτής της άποψης. Είμαι σύμφωνος φυσικά στο να μην κάνουμε διακρίσεις όσον αφορά τα δικαιώματα τους. Μέχρι εκεί όμως. Αν δεν κάνεις διακρίσεις στα υπόλοιπα, θα γίνεις ένας από αυτούς. Επιπροσθέτως, πότε μην κάνεις το λάθος να κάνεις κάτι, επειδή σου το είπαν οι άλλοι, αν δεν το εγκρίνεις. Στην περίπτωση σου δεν θα πιάσει και θα βρεθείς διπλά χαμένος.
Για να φτάσεις κάπου, πρέπει να συναναστρέφεσαι με ανθρώπους που ξέρουν να ''πετάνε'' ψηλά. Μ΄αυτούς που δεν περιμένουν πότε θα έχει η γιορτή η μοίρα. Μ΄αυτούς που μπορούν να βλέπουν τη δυσκολία σε κάτι, αλλά δεν αποθαρρύνονται. Αυτοί οι άνθρωποι, έχουν πάντα στο μυαλό τους για εκείνους το ιδανικό. Ακόμα και αν η μαυρίλα γύρω τους προσπαθεί να τους βγάλει εκτός στόχων, εκείνοι επιμένουν σ΄αυτούς. Μπορεί να χρειάζεται να αποδεσμεύονται για λίγο από αυτούς, δεν τους βγάζουν όμως από το κεφάλι τους. Στο μυαλό τους είναι χαραγμένος αυτός ο ουρανός. Κάποιοι άνθρωποι παλεύουν χρόνια για να φτάσουν αυτό τον ουρανό.
Μην αναρωτιέστε ποιος είναι αυτός ο ουρανός. Είμαι σίγουρος πλέον ότι πρόκειται για την ανάπαυση της ψυχής που έρχεται μόνο μέσα από μια λίμνη έρωτα και αγάπης. Οι δυσκολίες πολλές...Περισσότερες και από αυτές που συνάντησε ο Δον Κιχώτης.. Το πρόβλημα στον Δον Κιχώτη όμως, δεν ήταν η φαντασία του, αλλά ο Σάντσο Πάντσα. Αυτό είναι και το πρόβλημα όσων ξέρουν να ''πετάνε'' ψηλά. Γι΄αυτό κάποιοι από αυτούς τρεκλίζουν στη γη...
Για να βρείτε τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο στο facebook, πατήστε εδώ.
