Από τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο
Άλλοι δείχνουν τη στεναχώρια τους, κλαίγοντας ακόμα και μπροστά σε άλλους, άλλοι προτιμούν να κλαίνε σ΄ένα έρημο δωμάτιο, άλλοι κουβαλάνε διαρκή θλίψη χωρίς να ξεσπάνε. Λένε ότι είναι καλύτερο να ξεσπάς προκειμένου να σου φεύγει μέρος του βάρους που κουβαλάς, από την άλλη όμως όταν έχεις να κάνεις με τόσους διαφορετικούς ανθρώπους, δεν είναι σίγουρο ότι αυτή είναι η λύση. Μπορείς εύκολα να αδειάζεις όταν ξεσπάς, αλλά τόσο εύκολα μπορείς να ξαναγεμίσεις. Λύσεις όταν μιλάμε για τέτοια ζητήματα, δεν μπορούν να σου δώσουν καλά καλά ούτε οι ειδικοί. Μόνο ο ίδιος σου ο εαυτός μπορεί να σε βγάλει από το τέλμα.
Όσο περνάνε τα χρόνια, κάποιες φορές βλέπεις ότι οι λόγοι που σου προκάλεσαν τόση θλίψη, δε θα έπρεπε να υπήρχαν ποτέ. Όταν ''καθαρίζεις'' μέσα σου αντιλαμβάνεσαι στ' αλήθεια τι πραγματικά είναι σοβαρό και τι όχι. Γι΄αυτό και σε νεαρή ηλικία, σπάνια διαθέτει κάποιος σοφία. Σε νεαρη ηλικία στεναχωριέσαι πιο εύκολα για ένα χωρισμό, για μια χαλασμένη φιλία, για το ότι δεν έχεις λεφτά να πάρεις αμάξι. Αργότερα βλέπεις ότι δεν αξίζει να σπαταλάς την ψυχή σου, για ατομα που δεν αισθάνονται όσα αισθάνεσαι, για μια προσπάθεια σου που δεν καρποφόρησε, για μεταλλικά αντικείμενα κ.α..
Δυστυχώς η στιγμή της σοφίας αργεί. Κάλλιστα μπορεί να φτάσεις σε μεγάλη ηλικία και να αντιμετωπίσεις τα προβλήματα που είχες ως έφηβος. Άλλωστε πάντα φτάνεις σε μια φάση που θυμάσαι τι σε στεναχωρούσε όταν ήσουν παιδί. Τα παιδικά βιώματα ποτέ δε φεύγουν. Καμουφλάρονται, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού πάντα υπάρχει ο σπόρος τους.
Είναι στιγμές που περνάς από χίλια κύματα, η καρδιά σου υποφέρει, το μυαλό σου πάει να σπάσει και δεν μπορεί να σε βοηθήσει κανένας. Την ώρα που ζεις μια κατάσταση, τη ζεις μοναδικά. Αδυνατείς να σκεφτείς ότι κάποιος άλλος τη στιγμή που κλαις για μια χαμένη αγάπη, έχει πολύ σοβαρότερο πρόβλημα από σένα. Ο άνθρωπος έχει την τάση να θεωρεί ότι το δικό του πρόβλημα είναι το μεγαλύτερο, ακόμα και όταν γνωρίζει ότι κάποιοι άλλοι έχουν πρόβλημα επιβίωσης, όταν δεν έχουν ένα πιάτο φαγητό ή ένα σπίτι να μείνουν. Ακόμα και όταν γνωρίζει ότι ο άλλος έχασε ένα πολύ αγαπημένο του πρόσωπο.
Τις περισσότερες φορές που ο άνθρωπος ''τρώγεται'' μέσα του, ο λόγος είναι η αγάπη, μια χαμένη αγάπη, μια αγάπη που μάλλον σήμαινε πιο πολλά για κείνον, απ΄ότι για το άλλο πρόσωπο. Η αγάπη κάποιες φορές είναι σαν τη σκουριά, σε κατατρώει ολόκληρο, γαντζώνεται μες στο μυαλό και σε τρελαίνει. Πρέπεις όμως να μάθεις να βάζεις ένα τέλος σε ό,τι σε διαλύει. Στις λογικές σου στιγμές, καταλαβαίνεις ότι μάλλον δεν άξιζε να σε διαλύσει. Αν σκεφτείς καθαρά, θα δεις ότι στο μέλλον έχεις να αντικρίσεις σοβαρότερα προβλήματα. Η πιο ανόητη έκφραση που ακούω τα τελευταία χρόνια είναι ''Τι χειρότερο μπορώ να πάθω''. Είμαι σίγουρος ότι 9 στους 10 που το λένε αυτό, μπορούν να πάθουν πολύ χειρότερα πράγματα. Ίσως είναι καλύτερα να απολαύσουν το παρόν και κρατήσουν τα δάκρυα για τις μέρες που θα έρθουν...
Για να βρείτε τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο στο facebook, πατήστε εδώ
