Από τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο
Η χθεσινή βράδια μας χάρισε απίστευτες συγκινήσεις. Η Εθνική μας δεν ήταν τόσο καλή όσο άλλες φορές, αλλά τα κατάφερε. Οι νεαροί μας παίχτες έδειξαν προσωπικότητα, ταλέντο και κυρίως μεγάλα αποθέματα ψυχής. Ο Χαραλαμπόπουλος και ο Παπαγιάννης είναι παίχτες που θα γράψουν ιστορία. Αυτό το ξέραμε. Αυτό για το οποίο δεν ήμασταν σίγουροι ήταν για το αν αυτοί οι δυο και οι υπόλοιποι, είχαν τα ψυχικά αποθέματα να κατακτήσουν το χρυσό. Η απάντηση δόθηκε και με το παραπάνω. Αν δεν έχεις καρδιά, δεν κερδίζεις ματς όπως το χθεσινό.
Η αλήθεια είναι ότι είχαμε μεγάλη ανάγκη αυτή την επιτυχία. Σε μια χώρα που όλα πηγαίνουν στραβά, θες και κάτι για να αισιοδοξείς. Και όταν λέμε όλα στραβά, δεν είναι υπερβολή. Ορισμένες φορές νιώθω ότι έχει έρθει η Δευτέρα Παρουσία. Δεν αποκλείεται και να έχει έρθει.
Αν κρίνουμε από τις κοινωνικό -τεχνολογικές εξελίξεις, μάλλον έχει έρθει.Το facebook είναι κάτι σαν κόλαση. Εκεί βλέπεις πράγματα που αν κάποιος ξυπνούσε ποτέ από ένα κώμα 10 χρόνων, θα νόμιζε ότι είχε ήδη πεθάνει, αφού ο κόσμος που θα έβλεπε, δε θα είχε καμία σχέση με τον κόσμο που άφησε. Φιγούρα, υποκρισία και εξευτελισμός κάθε προσωπικής στιγμής.
Αν κρίνουμε από την οικονομία, τα πράγματα είναι μαύρα και άραχνα. Ακόμα όμως και το μείζον οικονομικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα μας, μοιάζει μικρό μπροστά στις χρεοκοπημένες ελληνικές συνειδήσεις. Η γενναιοδωρία, ο αλτρουισμός, η καλοσύνη σπανίζουν στις μέρες μας. Τη θέση τους έχουν πάρει η ματαιοδοξία, ο ''παρτακισμός'' και η εμπάθεια. Tα social media σε βοηθούν να μπαίνεις σε περισσότερα σπίτια και να έχεις μεγαλύτερο δείγμα...
Κι εκεί που λες, τι στο καλό μας κάνει περήφανους σ΄αυτή την πάλαι ποτέ δοξασμένη χώρα, έρχονται τα τρομερά μωρά του Παπαθεοδώρου για να σε κάνουν να φωνάξεις και πάλι ''Ελλαδάρα''! Η κληρονομιά, που μας άφησε ο μεγάλος Γκάλης, ''μίλησε'' ξανά.
Ο προπονητής της ομάδας Ηλίας Παπαθεοδώρου, που έδωσε ρεσιτάλ κοουτσαρίσματος χθες, πήγαινε γυμνάσιο όταν Γκάλης έκανε την όλη την Ευρώπη να παραμιλάει το 1987. Σίγουρα θυμάται πολύ καλά καλά εκείνη τη βραδιά. Είμαι σίγουρος ότι κάτι ανάλογο έζησε και χθες.
Τα τρομερά παιδία της Εθνικής γεννημένα το 97 και το 98 δεν έχουν προλάβει να δούν πολλα ακόμα. Έχουν προλάβει όμως να δουν όσα χρειάζεται για καταλάβουν το βαρος που κουβαλάνε στις πλάτες τους. Και αυτό φάνηκε χθες. Ο Χαραμπόπουλος και η παρέα του είχαν πάνω απ΄όλα τα ψυχικά αποθέματα για να μας κάνουν περήφανους. Για μια ακόμα φορά αποδείχθηκε ότι το μπάσκετ μας είναι χτισμένο σε πολύ γερά θεμέλια.
Κι εκεί που μετά από καιρό αρχίζεις να χαμογελάς, βλέπεις μπροστά σου τον Μπέο και αναρωτιέσαι αν έβλεπες τόση ώρα κάποιο όνειρο. Αυτή τη βραδιά όμως δεν μπορεί να τη χαλάσει κανένας Μπέος. Αυτή η βραδιά ανήκει στην Εθνική μας ομάδα και σε όσους αγαπάνε το μπάσκετ. Η Ελλάδα απέδειξε ότι δεν έχει μόνο Σπαλιάρες και Αλερτάδες. Εχει και άτομα σαν το Δίπλαρο, που μέσα από μια οικογένεια με 7 παιδιά, κατάφερε να φτάσει στην Εθνική ομάδα και να δείξει τι σημαίνει ελληνική ψυχή...
Για να βρείτε τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο στο facebook, πατήστε εδώ.
