Από τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο
Πριν από λίγα χρόνια γνώρισα το αγόρι μιας φίλης μου. Δραστήριο παιδί και μορφωμένο, αλλά με κάλο στον εγκέφαλο. Ήταν 26-27 χρόνων και βιαζόταν να μεγαλώσει. Το πρωί κυκλοφορούσε χωρίς λόγο με γραβάτα και το βράδυ ετοίμαζε το κουστούμι του για να πάει να φάει στην ταβέρνα του Θωμά. Το ύφος που μιλούσε θύμιζε περισσότερο λέκτορα και πολύ λιγότερο έναν τύπο που πριν από ένα χρόνο ήταν φοιτητής...
Όταν απέκτησα περισσότερο θάρρος μαζί του τον ρώτησα γιατί δεν ντύνεται πιο απλά και προς τι όλη αυτή η επισημότητα. Η απάντηση που μου έδωσε ότι ''είναι έτσι είναι το στυλ του'', μ΄έκανε να καταλάβω ότι απλά βιαζόταν να μεγαλώσει. Όταν όμως έπιασε την πρώτη του δουλειά, κατάλαβα ότι εκτός από βιαστικός ήταν και πανίβλακας, αφού άρχιζε να βαυκαλίζεται για το γεγονός του ότι το dress code της δουλειάς του, απαιτούσε το μέχρι τώρα στυλ του. Εμένα λέει δε θα με δέχονταν γιατί θα πήγαινα με τζιν. Από εκείνη τη μέρα, συνειδητοποίησα ότι δυο από τις κατηγορίες ανθρώπων που δεν αντέχω καθόλου είναι οι βλάκες και οι άνθρωποι που βιάζονται να μεγαλώσουν.
Στην εποχή μας που η επιδειξιομανία και ο κοπαδισμός κυριαρχούν, έχει χαθεί ένα πολύ σημαντικό μέρος του παιδιού που κρύβουμε μέσα μας. Το παιδί μέσα σου δεν το διατηρούν οι νηπιακές ιντερνετικές σου ασχολίες, το στήσιμο σου και οι παρέες σου. Το παιδί μέσα το κρατάς όταν δε σε νοιάζει τι θα σκεφτούν οι άλλοι για σένα, όταν συνεχίζεις να συμπεριφέρεσαι αυθόρμητα και ζεις έντονα την κάθε στιγμή. Έντονα φυσικά δε ζεις, όταν αυτό για το οποίο κοπιάζεις είναι η διανομή των στιγμών και όχι η βίωση τους.
Αυτό όμως που για μένα κάνει τη διαφορά είναι το γέλιο. Τόσο στους φίλους όσο και στις σχέσεις που κάνεις, είναι πολύ σημαντικό να βλέπεις πως γελάνε οι άνθρωποι που είναι απέναντι σου. Ένας φίλος σου που γελάει σαν βλάκας, πολλές φορές είναι προτιμότερος από το στυλιζαρισμένο ξερόλα που το παίζει σοβαρός. Κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουν όλοι τη διαφορά σοβαρότητας και σοβαροφάνειας.
Εκεί όμως που είμαι κάθετος είναι στο γυναικείο γέλιο, αφού υποτίθεται ότι το έτερον ήμισυ μάς αντιπροσωπεύει. Τους φίλους κάποιες φορές δεν τους επιλέγεις, τη σχέση όμως πάντα την περνάς από κόσκινο. Η σκοτεινιά και το τούπε της είναι αχρείαστα για σένα. Τι να την κάνεις αυτή που το παίζει σοβαρή και γελάει μόνο όταν πρέπει; Και στην τελική ποιος καθορίζει το πότε πρέπει; Είστε μαζί για να νιώσετε αυτή την ξεχωριστή μαγεία του έρωτα. Το γέλιο της πρέπει να το νιώθεις διαρκώς, είναι η φοροαπαλλαγή σου και ο καθρέφτης σου ταυτόχρονα. Μόνο έτσι θα θανατώσεις την προκαθορισμένη πλήξη σου και δε θα σκέφτεσαι τις σκοτούρες σου. Έτσι κερδίζεις χρόνο. Άλλωστε, στην ουσία κανείς δε σκέφτεται τα χρόνια που πέρασαν επειδή μεγάλωσε, αλλά επειδή τώρα δεν περνάει καλά.
Σκέφτομαι τον εαυτό μου, με κάποια με στυλιζαρισμένο γέλιο και τάσεις ''θείας'' και με πιάνει μελαγχολία. Αντίθετα όταν με σκέφτομαι με κάποια που γελάει σαν παιδί, θέλω να μείνω όλη τη νύχτα ξάγρυπνος για να απολαμβάνω την εικόνα. Το ότι εκείνη δεν έχει μολυνθεί ακόμα με το μικρόβιο του μεγάλου προκαλεί την απόλυτη ηδονή. Και όπως λέει και το τραγούδι...
Μ΄αρέσεις γιατί
γελάς σαν παιδί
Μ΄αρέσεις γιατί
γελάς κι είσαι εσύ....
Γελάει κι είναι εκείνη. Ακόμα λοιπόν και αν αργότερα γίνει καπνός, εσύ θα θυμάσαι ότι στο παραμύθι σου, εκείνη υπήρξε αληθινό πρόσωπο...
Για να βρείτε τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο στο facebook, πατήστε εδώ.
